پیدا کردن شیار: بهترین سبک موسیقی برای رقصیدن چیست؟
چه چیزی در مورد موسیقی وجود دارد که حتی افراد غیرحرفه‌ای را نیز وادار می‌کند که به میدان رقص بروند، و آیا دیسکو، فانک یا حتی کلاسیک آن را به بهترین نحو انجام می‌دهد؟ چهار طراح رقص برجسته نظریه‌های خود را مورد بحث قرار می‌دهند، با علم برای حمایت از آنها: «نمی‌دانم موسیقی هاوس چیست که باعث می‌شود من حرکت کنم، اما نمی‌توانم جلوی آن را بگیرم.» «و برایم مهم نیست که چه شکلی هستم. من فقط به دنبال آن هستم
Faye Stoeser می‌گوید: «نمی‌دانم موسیقی هاوس چیست که مرا وادار به حرکت می‌کند، اما نمی‌توانم کمکی به آن کنم.» و برای من مهم نیست که چگونه به نظر می‌رسم. من فقط به دنبال آن هستم.» دنیل «رایمز» لکونت می‌گوید: «اگر آهنگ میسی [الیوت] اجرا شود، این من هستم، من در منطقه هستم. «هیپ هاپ چیزی عمیق در دل است که باعث می شود بخواهید حرکت کنید. آنقدر ریتم دارد – ضربان قلب، نبض، کمانه – که در نقاط مختلف بدنتان احساس می کنید.
بهترین موسیقی برای رقصیدن چیست؟ آیا موسیقی هاوس است، هیپ هاپ است، دیسکو است یا فانک؟ Stoeser و Lecointe باید بینشی داشته باشند زیرا، به عنوان مجریان و طراحان رقص، رقص کاری است که برای امرار معاش انجام می دهند. وقتی صحبت از کفپوش‌های محبوب به میان می‌آید، پلتفرم DJ Intelligence دریافت که بیشترین درخواست از دی‌جی‌های بریتانیا در سال گذشته، آهنگ I Wanna Dance With Somebody از ویتنی هوستون بود (با Abba’s Dancing Queen دوم و Mr Brightside از Killers سوم). در ایالات متحده، برترین آهنگ عروسی بیلبورد Uptown Funk اثر مارک رونسون با حضور برونو مارس است. یک نظرسنجی Mixmag در سال 2013 آهنگ One More Time از Daft Punk را به عنوان آهنگ رقص نهایی نامید، در حالی که شنوندگان رادیو 2 در سال 2008 به Billie Jean مایکل جکسون رای دادند.
اما در مورد کسانی که رقص برایشان چیزی فراتر از تفریح است چه؟ وقتی صحبت از رقص روی صحنه می شود، چیزهای زیادی وجود دارد که اصلاً توسط موسیقی هدایت نمی شود. در دهه 1940، مرس کانینگهام، طراح رقص آمریکایی، در همکاری با آهنگساز جان کیج، شروع به قطع ارتباط رقص و موسیقی کرد و رقصندگان را در آن تمرین کرد.سکوت برخی از طراحان رقص از موسیقی برای ایجاد رقص در استودیو استفاده می کنند که کاملاً با آنچه که روی صحنه اجرا می کنند متفاوت است. رقصی که بر ارتباط موسیقایی متمرکز است، قطعاً برای مدتی از مد افتاده است، اما مجموعه‌ای از نمایش‌ها وجود دارند که در آن موسیقی نیروی محرکه مطلق است.
ناهوم مک‌لین، از شرکت رقص BlacBrik، می‌گوید: «تا زمانی که موسیقی نداشته باشیم، رقص نخواهیم داشت، که گاهی اوقات می‌تواند ترسناک باشد، زیرا یک هفته قبل از نمایش خواهد بود، و ما می‌گوییم: «هنوز آن موسیقی را پیدا نکرده‌ایم!»
مک‌لین و یکی از بنیان‌گذاران BlacBrik، داریوس دروح، با موسیقی نمایش فعلی‌شان The Brown Suite که توسط پدرخوانده فانک جیمز براون - یک رقصنده افسانه‌ای - همراه با آهنگ‌هایی از اتا جیمز و سام کوک، موسیقی متن فیلم‌سازی می‌شود، مشکلی نداشتند. مک‌لین درباره موسیقی براون می‌گوید: «این خیلی مسری است. "گاهی اوقات موسیقی را در هدفونم می‌گذارم، و سعی می‌کنم از نظر ذهنی [برخی از رقص‌های رقص] را مسدود کنم یا چیزی بنویسم، و سپس گم می‌شوم و حواسم پرت می‌شود، زیرا می‌گویم: این ضرب آهنگ خیلی بد است!
دروه موافق است: "گاهی اوقات ما خیلی مشغول رقصیدن در استودیو هستیم، در حالی که باید در تلاش برای طراحی رقص باشیم."
دو علامت نقل قول من می توانم افرادی را ببینم که به پاهای خود ضربه می زنند. این یک واکنش غیر ارادی است
چه چیزی در مورد فانک است که آن را تا این حد غیرقابل مقاومت می کند؟ مک‌لین می‌گوید: «چیزی در مورد خط بیس و نحوه استفاده از آن در آن دوران وجود دارد، و شما نمی‌توانید از آن جلوگیری کنید، بدن شما شروع به دریافت این واکنش طبیعی می‌کند.» «طرز لایه‌بندی آن با سازهای کوبه‌ایو شاخ ها در اجراها می توانم ببینم که مردم به پای خود ضربه می زنند. این یک واکنش غیرارادی است.»
علم واقعی وجود دارد که این را تأیید می کند. پروفسور آکسفورد، مورتن کرینگلباخ، یکی از دانشمندان علوم اعصاب است که قصد دارد چیزهای عجیب و غریب در مورد فانک را مشخص کند. او سوژه‌های آزمایشی خود را با مقادیر مختلف سنکوپاسیون – به معنی ضربانی که بین نبض معمولی فرود می‌آید – نواخت و یک شکل U معکوس پیدا کرد. به عبارت ساده تر، سنکوپاسیون بسیار کم به اندازه کافی بد بو نیست، بیش از حد است و بدن شما نمی تواند به ریتم متصل شود. جیمز براون به نقطه شیرین برخورد می کند. بسیاری از افراد دیگر نیز «Groove» را بررسی کرده‌اند - این اصطلاح علمی رسمی برای کیفیت موسیقی است که مردم را به رقص وادار می‌کند.
در یک مطالعه در سال 2012، پتر جاناتا، عصب شناس شناختی، از اقدامات مختلفی از جمله ردیابی حرکات خود به خودی افراد برای یافتن شیک ترین قطعه موسیقی استفاده کرد. نتیجه: خرافات کلاسیک استیوی واندر (1972). دانیل لویتین، عصب شناس و نوازنده، به طبل زدن و کلاوینت نوازی واندر در آهنگ اشاره کرده است و اینکه چگونه او تن ها را تغییر می دهد، به طوری که حتی اگر یک نبض قوی وجود دارد، هرگز یکنواخت به نظر نمی رسد. او آن را "آب نبات گوش" می نامند.
افراد در حین گوش دادن به موسیقی شیاردار در اسکنرهای مغزی قرار می گیرند و نواحی در عقده های پایه آنها که فعالیت حرکتی و پاداش را کنترل می کند، روشن می شود. عناصر دیگری که همبستگی مثبتی با شیار دارند عبارتند از: نبض یا ریتم برجسته. تعداد زیاد نت های مختلف در هر نوار. کوتاه یاضربات تاکیدی؛ پیچیدگی هارمونیک - باید کم تا متوسط باشد. و وجود صداهای با فرکانس پایین، یعنی باس سنگین. تمپو نیز مهم است. بر اساس یک تحلیل در سال 2018، خرافات در اطراف علامت 100 ضربه در دقیقه حرکت می کند، کمی کندتر از حد مطلوب درک شده - 107-126bpm. مطالعات دیگر بر روی 120bpm انجام شد.
هانا اکهلم، که همراه با استوزر، رهبری شرکت رقص اکلیدو را بر عهده دارد، با این موضوع موافق است. اکهولم می‌گوید: «صد و بیست تا ۱۲۶ ضربه در دقیقه، این زمانی است که واقعاً شیار است.
استوسر می‌افزاید: «ما سرعت 130 تا 135 ضربه در دقیقه را انجام می‌دهیم، اما موافقم که بین بازه 120 تا 128 ضربه در دقیقه، احساس می‌شود که آن پالس ثابت را دارد، اما شما هنوز آن شیار را در درون آن دارید؛ فضایی برای بازی.» اکلیدو متخصص «ووگ راه جدید» هستند (پیشرفتی از نوع واژگونی که مدونا درباره آن می‌خواند) که با موسیقی هاوس رقصیده می‌شود. روی صحنه، موسیقی متن آنها فقط یک چهارتا به طبقه ثابت نیست – همکار اکهولم، سم شپرد، AKA Floating Points، برای آنها موسیقی می‌نویسد، از جمله برای آخرین برنامه‌شان Femina – بلکه آنها مثل یک ضرب و شتم هستند.
دو گیومه ارکستر برای من مثل یک موتور است. تا زمانی که موسیقی را به صورت زنده نشنوم، واقعاً نمی توانم به ظرفیت کامل خود دسترسی داشته باشم
همچنین بیشتر از جنبه های فنی موسیقی است. استوسر می گوید: «وقتی در یک فضای باشگاهی هستید، تقریباً به طور جمعی از هم فراتر می روید. من این اصطلاح را روز گذشته یاد گرفتم: "جوش جمعی"، احساسی که وقتی کسی در فوتبال گل می زند و مردم برای یک دقیقه احساس خود را از دست می دهند. ما در تلاشیم تابخشی از آن را وارد تئاتر کنید.»
از لکونت، که قرار است نقش اصلی را در نمایش رقص هیپ هاپ آبنوس اسکروج بازی کند، می‌پرسم، دقیقاً کجا موسیقی را حس می‌کند. او می گوید: «در شبکه خورشیدی. «هیپ هاپ گاهی برای من کمی شبیه یک سخنران است. من در سطوح مختلف در حال لرزش هستم: باس، تله، هی-هت، می تواند انزوا در پاها، باسن، قفسه سینه باشد.
با این حال، موسیقی نیازی به داشتن خط بیس کوبنده ندارد تا شما را وادار به رقصیدن کند. وقتی آنا رز اوسالیوان، رقصنده اصلی باله سلطنتی، می‌گوید: «موسیقی تقریباً باعث می‌شود که بخواهم بلند شوم»، او در مورد تکنو صحبت نمی‌کند، بلکه درباره چایکوفسکی صحبت می‌کند - به‌ویژه رقصنده Act II در The Nutcracker. «این احساسی است که برمی انگیزد، ملودی، موج. او می‌گوید: «این چیزی عمیقاً رمانتیک است، اما این اوج گرفتن را دارد. او مطمئناً این کار را کرد و برخی از رقص‌انگیزترین آهنگ‌های باله باعث شد تا فندق شکن در کریسمس بعد از کریسمس فعال بماند.
این کمک می کند که وقتی O'Sullivan در خانه اپرای سلطنتی اجرا می کند، موسیقی به صورت زنده پخش شود. او می گوید: «ارکستر برای من مانند یک موتور است. من می‌توانم ماه‌ها در استودیوی تمرین کاری انجام دهم، اما تا زمانی که آن را زنده نشنوم، واقعاً نمی‌توانم به ظرفیت کامل خود دسترسی داشته باشم. او اضافه می‌کند که اگر کسی به یک قطعه موسیقی گوش می‌دهد و موهایش بلند می‌شوند، اما برای ما این فقط مو نیست، همه چیز است، هر ماهیچه‌ای احساس زنده بودن می‌کند. علم نیز این موضوع را تأیید می کند: حس لامسه شما را به این میل می کندرقصید، چه این ارتعاش از یک ساب ووفر یا ارکستر در گود باشد.
قطعاً هیچ پاسخ واحدی برای سؤال groove وجود ندارد. جیمز براون ممکن است لیست پخش بلک بریک را تصاحب کرده باشد، اما مک لین و دروه اصرار دارند که موسیقی ای وجود ندارد که نتوانند با آن برقصند. دروه می گوید: "پدر من اهل غرب آفریقا است و من سابقه رقص آفریقایی دارم. ما همیشه ریتم را خواهیم شنید." ما همیشه صدای بیس را در هر چیزی خواهیم شنید.
سوئیت براون تا ماه مه در سراسر کشور تور دارد. Ekleido: Femina در Gulbenkian Arts، Canterbury، 29 تا 30 اکتبر است. و The Place , لندن , 5 تا 7 نوامبر ; آبنوس اسکروج در Sadler's Wells East، لندن، 24 نوامبر تا 3 ژانویه است. فندق شکن از 3 دسامبر تا 13 ژانویه در خانه اپرای سلطنتی لندن است.