آیا اوکراین در زمستان زنده می ماند؟

موضع واشنگتن در قبال اوکراین در حالی که تلفات افزایش می یابد و بحران انرژی عمیق تر می شود، همچنان مبهم است.

با نزدیک شدن به فصل زمستان، روسیه ممنوعیت صادرات گازوئیل خود را لغو کرده و در حال آماده شدن برای فروش صدها هزار تن به ایالات متحده و سایر کشورها است. این اقدام بخشی از توافقی است که بین دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا و ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه مذاکره شد، که منجر به معافیت وزارت خزانه‌داری آمریکا از تحریم‌ها برای سوخت روسیه شد.

این قرارداد در بحبوحه بحران فزاینده جهانی بر سر عرضه و قیمت انرژی منعقد شد. از همه مهمتر برای ترامپ، او این را تنها چند هفته قبل از انتخابات میان دوره ای آمریکا اعلام کرد، که در آن حزب جمهوری خواه او در معرض خطر از دست دادن اکثریت خود در هر دو مجلس کنگره است.

اهمیت اصلی این معامله سیاسی است. ترامپ نیاز مبرمی دارد که رای دهندگان آمریکایی او را به عنوان مراقبت از آنها ببینند. این واقعیت که ترامپ به پوتین روی آورد و پوتین در موقعیتی قرار گرفت که او را ملزم کند نشان دهنده نقش مهم روسیه در بازار جهانی انرژی است. اما همچنین تمایل کاخ سفید برای کنار گذاشتن یک مشتری در زمان ضعف - در این مورد اوکراین - برای تامین منافع داخلی را آشکار کرد.

هنوز مشخص نیست که آیا این توافق نقطه عطفی در رویکرد ایالات متحده به جنگ اوکراین است یا خیر. سرنوشت تفاهم انکوریج در سال گذشته نشان می دهد که باید با احتیاط به آن نزدیک شد. اشاره ناگهانی ترامپ پس از توافق به «آتش‌بس انرژی» که برای روسیه غیرقابل قبول است، به نظر می‌رسد که رئیس‌جمهور آمریکا حرکت به سمت مسکو را با حرکت دیگری که به کی‌یف و اروپایی‌ها اطمینان می‌دهد، متعادل می‌کند.

در هر صورت، موضع دوسویه آمریکابه اوکراین و متحدان اروپایی آن کمک نمی کند زیرا آنها با بحران انرژی و تلفات مداوم دست و پنجه نرم می کنند.

درگیری، از همان آغاز، بسیار بیشتر از آنچه در میدان جنگ اتفاق می افتد، بوده است. هنگامی که غرب به رهبری ایالات متحده در بهار 2022، "شکست استراتژیک روسیه" را به عنوان هدف اصلی خود اعلام کرد، امیدوار بود که تحریم های غرب به قول معروف جو بایدن، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، "روبل را به آوار تبدیل کند" و اقتصاد روسیه را متلاشی کند و همه اینها به فروپاشی نظامی روسیه تبدیل شود. این، همانطور که می دانیم، کارساز نبود.

اکنون اوکراین و متحدان اروپایی آن با زمستان سخت دیگری روبرو هستند که مقاومت آنها را برای ادامه مبارزه با یک جنگ فرسایشی آزمایش خواهد کرد.

استراتژی آنها - برای تشدید از طریق یک کمپین هوایی سنگین علیه اهدافی در اعماق خاک روسیه - نیز جواب نداد. انتظار این بود که شهروندان عادی روسیه، زمانی که مستقیماً تحت تأثیر جنگ قرار گرفتند، قیام کنند و کرملین را مجبور به موافقت با آتش‌بسی کنند که به اوکراین مهلت بسیار لازم می‌دهد. اما نتیجه دقیقا برعکس بود: حمایت بیشتر از سیاست های کرملین، نه کمتر.

در تلافی این کمپین، که پوتین اذعان داشت که هزینه آن 1 درصد از تولید ناخالص داخلی روسیه بوده است، ارتش روسیه کارزار خود را راه اندازی کرده است. این کشور برخی از محدودیت‌های خود تحمیلی خود را کنار گذاشته و شروع به حمله به اهدافی کرده است که تاکنون از آنها اجتناب می‌کرده است، مانند کشتی‌های حامل کالا به و از اوکراین، پل‌های روی رودخانه دنیپر و مراکز داده.

برخی از ناظران تعجب کرده اندچه برای روسیه، این راهی است برای "تشدید تا تنش زدایی" - 6 تا 9 ماه جنگ هوایی شدید در ترکیب با پیشرفت های روی زمین که می تواند به درگیری پایان دهد.

در واقع، اقتصاد اوکراین متحمل آسیب شدیدی شده است. بنادر دریای سیاه آن دیگر نمی توانند صادرات گندم آن را انجام دهند. صنعت فولاد کشور تولید خود را متوقف کرده است. تدارکات ریلی به دلیل نبود موتورهای قابل اجرا مختل شده است.

در همین حال، کی یف نه تنها در معرض حملات روزانه، بلکه تقریباً شبانه روزی با پهپادها و حملات موشکی قرار می گیرد. چشم انداز پایتخت اوکراین برای زمستان آینده وخیم است. مقامات محلی از ساکنان خواسته اند تا آنجا را ترک کنند زیرا آمادگی های زمستانی، مانند وسایل گرمایشی و ذخیره آب و غذا، ممکن است برای گذراندن ماه های سرد کافی نباشد.

با این حال، ولودیمیر زلنسکی، رهبر اوکراین مانند همیشه سرکشی می کند. برای او راه برگشتی وجود ندارد. اگر او موافقت کند که نیروهای اوکراینی را از بخش باقی مانده دونتسک خارج کند، همانطور که پوتین خواسته است، باید از جان خود بترسد. اگر یک انتخابات ریاست جمهوری جدید در اوکراین برگزار شود، او به وضوح شکست خواهد خورد. به محض این که او شکست بخورد، حامیانش او را کنار خواهند گذاشت: درست مانند کاری که با افرادی مانند میخائیل ساکاشویلی، رئیس جمهور سابق گرجستان انجام دادند، که اکنون در زندان تفلیس دوران محکومیت خود را می گذراند.

سیاستمداران اوکراینی اخیراً ناآرام‌تر شده‌اند، اما در موضوع جنگ و صلح با زلنسکی نمی‌شکنند. ملی گرایان در داخل و کمک کنندگان در غرب مصر هستند که مبارزه ادامه خواهد یافت.

مخصوصاً برای اروپا،این جنگ در مورد اوکراین نیست. درباره روسیه است. فرصت کنونی استفاده از دومین جمهوری بزرگ اتحاد جماهیر شوروی سابق برای تضعیف روسیه، دشمن تاریخی اروپا، بسیار خوب است که بتوان از دست داد. اروپا که نیمی از بودجه کی یف را می پردازد، به نظر می رسد فکر می کند که می تواند «تا آخرین اوکراینی» به جنگ ادامه دهد، به این امید که بتواند تعداد بیشتری از روس ها را بکشد و در نتیجه کشورشان را فلج کند.

این برای خنثی کردن تهدید احتمالی قریب الوقوع روسیه، که شاه ماهی قرمز است، نیست. روسیه دقیقاً دشمنی است که اتحادیه اروپا برای حفظ خود به آن نیاز دارد. کینزی گرایی نظامی راهی برای راه اندازی مجدد اقتصاد است و نام گذاری رقبای سیاسی به عنوان «عوامل پوتین» تا حد زیادی راحت است.

علاوه بر این، تعدادی از اعضای اتحادیه اروپا و ناتو به طور مخفیانه به دنبال تجاوزگری تاریخی هستند: آلمان برای شکست هیتلر در سال 1945، لهستان به دلیل تقسیمات متعددش، سوئد برای پایان دادن به موقعیت قدرت بزرگ روسیه، بریتانیا برای از دست دادن امپراتوری خود و غیره.

سرانجام، با سرمایه‌گذاری صدها میلیارد دلاری در کیف، اروپا آن را در اوکراین ترک نمی‌کند تا زمانی که ضررهای مالی و سیاسی آن بر سودمندی نماینده اوکراینی‌اش بیشتر شود. یا تا زمانی که نسخه ای از بحران موشکی هسته ای کوبا در سال 1962 آنها را به خود بیاورد.

مقاومت آزمایش شده روسیه در این جنگ از نظر مادی نسبت به اوکراین و از نظر غیر مادی برتر از اروپا است، که احتمالاً تعیین می کند که در آینده چه اتفاقی می افتد.

این احتمال وجود دارد که هم اوکراین و هم اروپا این کار را انجام دهنددر زمستان پیش رو زنده بمانید - با وجود تمام ضررها، محرومیت ها و رنج ها. آنها برای یک روز دیگر زندگی خواهند کرد - یعنی یک یا دو سال (یا کمتر، همانطور که پوتین اخیراً پیشنهاد کرده است) - اما در نهایت کی یف قطعا شکست خواهد خورد و اروپا باید با اکراه شکست مشتری خود را بپذیرد در حالی که وانمود می کند که وجود یک دولت نابسامان اوکراین یک نوع پیروزی است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوماً منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.