روایت دختران کبدی از ژاپن تا دغدغه دیده‌شدن؛ دوست نداریم وایرال شویم!
ملی‌پوشان کبدی ایران از لذت کسب مدال نقره در بازی‌های آسیایی ناگویا و دغدغه دیده‌شدن این رشته گفتند و تأکید کردند که به دنبال وایرال‌شدن به هر قیمتی نیستند.
به گزارش خبرنگار مهر، تیم ملی کبدی بانوان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا با ترکیبی جوان‌تر از دوره‌های گذشته به میدان رفت و با کسب مدال نقره یک پله نسبت به دوره قبل صعود کرد. رسیدن به فینال و شکست چین‌تایپه پس از هشت سال از مهم‌ترین اتفاقات این تیم در رقابت‌های ناگویا بود نتایجی که می‌تواند نشانه‌ای از تغییر نسل و ظهور ظرفیت‌های تازه در کبدی بانوان ایران باشد.
زهرا آسترکی و آتنا مددی دو ملی‌پوش کبدی ایران با حضور در سفیر ارجان از حضورشان در بیستمین دوره بازی های آسیایی و کسب مدال نقره در این رویداد مهم گفتند و البته به دغدغه هایی هم که برای آینده دارند اشاره کردند.
* میزبانی مسابقات را چطور دیدید؟
زهرا آسترکی: به نظرم میزبانی خیلی خوب نبود. چینی‌ها در بحث میزبانی خیلی قوی هستند و به‌نظرم یکی از نقاط قوتشان همین است اما اینجا احساس کردم مدیریت بحران خیلی ضعیف بود. مثلاً اگر یک نفر اضافه می‌شد یا مشکلی پیش می‌آمد نمی‌دانستند باید چه کار کنند. یک مورد را یادم هست که آب معدنی نبود. من رفتم و به چند نفر از داوطلبان گفتم که چنین مشکلی وجود دارد. واکنش‌شان هم تقریباً از روی تعجب بود و برای چنین شرایطی برنامه مشخصی نداشتند. در نهایت خودم مجبور شدم بروم و برای بچه‌ها آب تهیه کنم.
آتنا مددی: یک نکته دیگر هم این بود که در ژاپن برنامه‌ریزی برای رفت‌وآمد خیلی عجیب بود. مثلاً ممکن بود ورزشکار فقط برای افتتاحیه مسابقات برود و بعد برگردد و عملاً برنامه خاص دیگری برایش در نظر گرفته نشده باشد. حتی یک بار ما خیلی زود از مراسم خارج شدیم و بعد این موضوع وایرال شد که چرا ایرانی‌ها زود رفتند. در حالی که مسئله این نبود ما برنامه دیگری داشتیم و شرایط رفت‌وآمد هم مناسب نبود.
* مشکل رفت‌وآمد به محل مسابقات هم داشتید؟
زهرا آسترکی: یک بار حدود یک ساعت و نیم منتظر ماندیم تا ماشین کاروان ایران بیاید. وقتی ورزشکار چنین مشکلی پیدا می‌کند انتظار می‌رود حمایت و هماهنگی بیشتری وجود داشته باشد. بالاخره ورزشکار باید به‌موقع به سالن مسابقات برسد و نمی‌شود ریسک دیر رسیدن به مسابقه را پذیرفت.
* با توجه به اینکه ورزش بانوان در گذشته کمتر دیده می‌شد چه چیزی باعث شد شما ورزش حرفه‌ای آن هم رشته‌ای مثل کبدی را انتخاب کنید؟
زهرا آسترکی: به نظرم علاقه و انگیزه شخصی خیلی مهم است. وقتی یک دختر وارد ورزش می‌شود مخصوصاً در رشته‌ای مثل کبدی که شاید آن‌طور که باید دیده نشده باید انگیزه خیلی زیادی داشته باشد تا بتواند ادامه بدهد.
من خودم همیشه معتقدم که کبدی رشته مظلومی است و ورزشکاران این رشته با وجود تلاش‌های زیادی که می‌کنند آن‌طور که شایسته است دیده نمی‌شوند. اما همین که یک نفر با علاقه وارد این رشته می‌شود و ادامه می‌دهد نشان دهنده این است که انگیزه و عشق به ورزش می‌تواند خیلی از موانع را پشت سر بگذارد.
* حالا که با مدال برگشتید چه حسی دارید؟
زهرا آسترکی: خیلی خوشحالم. واقعاً مدال گرفتن حس فوق‌العاده‌ای دارد و امیدوارم این مدال‌ها ادامه داشته باشد. ان‌شاءالله ورزش بانوان و مخصوصاً رشته کبدی بیشتر دیده شود و حمایت بیشتری از ورزشکاران این رشته صورت بگیرد.
آتنا مددی: خیلی حس خوبی دارم و واقعاً از کسب این مدال خوشحالم. امیدوارم این موفقیت ادامه‌دار باشد و ورزش بانوان به‌خصوص کبدی بیشتر دیده شود.
* اردوهای تیم ملی کجا برگزار شد؟
آتنا مددی: اردوها در استان‌های مختلف برگزار شد. دو بار در شهریار بودیم، یک دوره هم در مجموعه بعثت و یک دوره در آکادمی برگزار شد.
* این جابه‌جایی و تنوع محل برگزاری اردوها به شما کمک می‌کرد یا بیشتر اذیت‌کننده بود؟
زهرا آسترکی: راستش بیشتر اذیت می‌شدیم چون خیلی از این محل‌ها تجهیزات لازم را نداشتند و گاهی مجبور بودیم وسایل مورد نیازمان را خودمان جابه‌جا کنیم. از طرفی تغییر مداوم محل و آب‌وهوا هم شرایط را سخت می‌کرد. وقتی قرار است برای یک مسابقه مهم آماده شوید بهتر است شرایط اردو ثابت باشد تا بدن ورزشکار بتواند خودش را با شرایط وفق بدهد.
* با وجود این سختی‌ها هیچ‌وقت به این فکر نکردید که این شرایط ارزشش را ندارد و سلامت و جانتان مهم‌تر است؟
زهرا آسترکی: واقعاً نه. فکر می‌کنم ما که کبدی کار می‌کنیم هیچ‌وقت به این شکل به قضیه نگاه نمی‌کنیم. شاید چون از ابتدا با سختی‌های زیادی روبه‌رو بوده‌ایم دیگر برایمان تبدیل به بخشی از مسیر شده است. شما رشته‌ای پیدا نمی‌کنید که این‌قدر آسیب‌دیدگی داشته باشد و ورزشکار بابت مسابقه، اردو و خیلی مسائل دیگر سختی بکشد اما باز هم ادامه بدهد آن هم در شرایطی که درآمد چندانی هم ندارد.
آتنا مددی: فکر می‌کنم ما کبدی‌کارها از اول به سختی‌های این رشته عادت کرده‌ایم و شاید دیگر به این فکر نمی‌کنیم که بخواهیم به خاطرش کنار بکشیم.
* یعنی حتی از نظر مالی هم شرایط سخت است؟
زهرا آسترکی: خیلی سخت است. ما حتی در لیگ هم گاهی رایگان بازی می‌کنیم. در حالی که وقتی می‌بینیم یک ورزشکار فوتبال درباره قرارداد چند میلیاردی‌اش صحبت می‌کند برای ما قابل مقایسه نیست.
خود من بارها تلاش کردم برای تیم‌ها اسپانسر پیدا کنم در حالی که اصلاً وظیفه ورزشکار نیست دنبال اسپانسر بگردد. اما این کار را می‌کنیم چون دوست داریم تیم مان با بهترین شرایط بسته شود. گاهی چیزهایی که برای بقیه کاملاً عادی است برای ما تبدیل به آرزو می‌شود. اینکه لباس خوب داشته باشیم، در یک محل مناسب اردو بزنیم یا دغدغه غذا و امکانات اولیه را نداشته باشیم.
* با این همه سختی چه چیزی باعث شد ادامه بدهید؟
زهرا آسترکی: شاید اگر شرایط متفاوت بود و آدم‌های دیگری در مسیر بودند الان سومین مدال گردنم بود. اما این مدال برای من خیلی شیرین است چون برایش خیلی زحمت کشیدم و واقعاً احساس می‌کنم حقم بود به آن برسم.
آتنا مددی: تمریناتمان واقعاً سخت است. حتی کشتی که قبل از شروع مسابقه برای گرم کردن و آماده شدن انجام می‌دهیم تقریباً بخشی از روتین همیشگی ماست. در تمرینات تیم‌های استانی به‌خصوص در تهران خیلی کشتی کار می‌کنیم و این بخش از تمرینات فشار زیادی دارد.
* یک ورزشکار کبدی تا چه سنی می‌تواند به شکل حرفه‌ای ادامه بدهد؟
زهرا آسترکی: معمولاً دوره حرفه‌ای ورزشکاران کبدی تا اوایل یا اواسط دهه ۳۰ ادامه دارد اما استثنا هم وجود دارد. مثلاً کاپیتان تیم ملی مردان که یکی از پرافتخارترین و محبوب‌ترین بازیکنان کبدی دنیاست هنوز در حدود ۳۶ سالگی بازی می‌کند. بنابراین نمی‌شود برای همه یک سن مشخص تعیین کرد و خیلی به شرایط بدنی و سابقه ورزشکار بستگی دارد.
* با توجه به نتایجی که در بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی گرفتید رقیب اصلی ایران همچنان هند است یا کشورهای دیگری هم در حال پیشرفت هستند؟
زهرا آسترکی: هند همچنان یکی از اصلی‌ترین رقبای ماست اما کشورهای دیگری هم به‌سرعت در حال پیشرفت هستند. ما در جاکارتا باختیم، در هانگژو هم شکست خوردیم و در مسابقات جهانی هم نتیجه دلخواهمان را نگرفتیم.
در خارج از آسیا هم کشورهایی مثل کانادا، آمریکا و استرالیا روی کبدی تمرکز کرده‌اند و دارند برای این رشته کار می‌کنند. البته سطح آنها با هند قابل مقایسه نیست ولی روند پیشرفتشان قابل توجه است.
* آیا برای شما فرصتی وجود دارد که به‌عنوان بازیکن یا مربی در کشورهای دیگر فعالیت کنید؟
زهرا آسترکی: باید وجود داشته باشد اما فعلاً خیلی جدی نیست. به‌عنوان مربی یا بازیکن می‌توانیم از تجربه و رزومه‌ای که داریم استفاده کنیم و در کشورهای دیگر فعالیت داشته باشیم اما چنین فرصت‌هایی هنوز به شکل جدی برای ما فراهم نشده است. به نظرم فدراسیون آسیا و فدراسیون جهانی می‌توانند در این زمینه نقش مهمی داشته باشند و شرایطی ایجاد کنند که مربیان و بازیکنان ایرانی بتوانند در کشورهای دیگر فعالیت کنند.
آتنا مددی: این فرصت‌ها باید وجود داشته باشد اما هنوز به شکل جدی فراهم نشده است. امیدوارم فدراسیون‌های آسیایی و جهان بتوانند زمینه فعالیت بازیکنان و مربیان ایرانی در کشورهای دیگر را فراهم کنند.
* با توجه به حضور ایرانی‌ها در سطوح مدیریتی فدراسیون جهانی فکر می‌کنید این فرصت بیشتر وجود دارد؟
زهرا آسترکی: قطعاً. الان آقای اورسجی رئیس کنفدراسیون آسیا هستند و این جایگاه خیلی مهمی است. به نظرم این فرصت وجود دارد که از چنین جایگاه‌هایی برای ایجاد ارتباط و فراهم کردن فرصت‌های بیشتر برای ورزشکاران و مربیان ایرانی استفاده شود.
* در بعضی رشته‌ها مثل هاکی روی یخ خود ورزشکاران و مربیان برای ایجاد باشگاه و توسعه رشته اقدام کرده‌اند. در کبدی هم می‌توان چنین کاری انجام داد؟
زهرا آسترکی: چرا که نه. اتفاقاً کبدی از نظر سخت‌افزاری رشته پیچیده‌ای نیست و برای شروع امکانات خیلی خاصی نیاز ندارد. یک سالن مناسب و فضای کافی می‌تواند برای شروع کار کافی باشد.
ما هم قبلاً چند باشگاه داشتیم. حتی یک بار سال ۹۷ با هزینه اسپانسر حدود ۴۰ میلیون تومان برای تجهیز یک سالن هزینه کردیم تا بتوانیم فضای مناسبی برای تمرین داشته باشیم و کمتر درگیر مشکلات سالن‌های دیگر باشیم.
آتنا مددی: در حال حاضر هم بچه‌ها در ورامین باشگاه خودشان را دارند و فعالیت می‌کنند.