بررسی بل – ادای احترامی پر از اشک و دلخراش به یک خواننده طلسم کننده

بلدینا اودنیو زمانی که در سال 2021 جان خود را از دست داد در آستانه ستاره شدن بود. در این مستند زیبا، خواهر غمگین او لیا تلاش می کند تا آلبوم خود را به پایان برساند - و سفر او بارها و بارها شما را به گریه می اندازد در سال 2021، بلدینا اودنیو، خواننده و ترانه سرای کنیایی-اسکاتلندی در آستانه یک ستاره بزرگ بود. در اکتبر آن سال، در سن 31 سالگی، او یک کنسرت را در تالار آشر ادینبورگ تیتر زد و یک اجرای اف

در سال 2021، بلدینا اودنیو، خواننده و ترانه سرای کنیایی-اسکاتلندی در آستانه یک ستاره بزرگ بود. در اکتبر آن سال، در سن 31 سالگی، او یک کنسرت را در تالار آشر ادینبورگ تیتر زد و یک اجرای افسانه‌ای فوری ارائه کرد. پابرهنه، شنل پوش و به شدت استخوان لرزان. همه در آن سالن کنسرت می دانستند که در آن شب شاهد اتفاق خارق العاده ای هستند. دو هفته بعد، اودنیو جان خود را گرفت.

این مستند لطیف و غمگین که یک سال پس از مرگ او اکران می شود، با دقت قابل توجهی توسط لوئیز لاک وود کارگردانی شده است. آنچه نمایان می‌شود، پرتره‌ای است که با حساسیت کشیده شده از هنرمندی رویایی که تحت تأثیر تروما قرار گرفته است، از طریق خاطرات ویدیویی نوجوانانش، سخنان کسانی که او را دوست داشتند، تعداد انگشت شماری از آهنگ‌های نفیس که او پشت سر گذاشت – که در پوشه‌ای روی هارد دیسک او به نام «نمایش‌های قابل قبول» نگهداری می‌شود – و عزم خواهر بزرگ‌ترش، لیا، که صدای او را حفظ می‌کند. سرمایه گذاری عمیقاً دردناکی که او درک می کند خود محصول غم و اندوه غیرقابل حل او است.

مک آلیر در حالی که به آهنگ‌های اودنیو در استودیو گوش می‌داد، می‌گوید: «همه این‌ها تلاشی بیهوده برای بازگرداندن اوست. پیش از این، او آن را حتی واضح تر بیان کرد: "من باید آلبوم او را تمام کنم."

و چه آلبومی است که توسط نبوغ موسیقی، قطب های رنج و بقا که اودنیو بین آنها کوبیده شده بود، و صدای فوق العاده او. یک نوجوان 15 ساله که غالباً در حال گریه است، می گوید: «من عاشق موسیقی هستمشروع بل، در یکی از خاطرات ویدیویی کاریزماتیک که از اتاق خواب او در دهکده معدنچی سابق Kirkconnel، Dumfries و Galloway به طرفداران آینده اش تحویل داده شد. او می خندد: "من می خواهم یک نوازنده شوم. می خواهم مشهور شوم، مهارت هایم را به دنیا نشان دهم..." و فقط جوراب هایشان را تکان بدهم. او در یک ویدیوی دیگر خاطرنشان می کند: "من به عنوان یک شخص کاملاً دیوانه هستم. راستش را بخواهید به لعنتی نمی پردازم."

اودنیو در کیسومو در غرب کنیا به دنیا آمد و چند سال اول زندگی خود را با مادر و خواهر و برادرش زندگی کرد. او برای اولین بار پدرش را در حدود شش یا هفت سالگی ملاقات کرد. او در مصاحبه ای می گوید: "چند هفته بعد، من در اسکاتلند بودم." خاطره مک‌آلیر از آنچه اتفاق افتاد و اینکه چرا اودنیو توسط پدرش از مادرش گرفته شد، به همان اندازه در هم شکسته است - هیچ یک از خانواده‌ها در مورد فقدان ویرانگری که در زندگی او طنین انداز شد صحبت نکردند. مک‌آلیر می‌گوید: «پدرم با یک فرزند کوچک [از کنیا] بازگشت. من فقط شوک را به یاد می آورم ... و لباس سفید بکر او. او گریه نکرد. او سه روز صحبت نکرد. تمام این سکوت و شوک به موسیقی او و آن صدایی که یک بار در یک نسل وجود داشت منتقل شد.

بل همچنین مطالعه دقیقی در مورد بیماری روانی، رابطه شفابخش آن با خلاقیت، و تأثیرات ویرانگر تبعید و نژادپرستی است. بهترین دوستش فرانسیس می گوید در کرک کانل، جایی که اودنیو تنها بچه سیاهپوست مدرسه اش بود، "یک بار او را به آتش کشیدند." او یک زنجیر دور گردنش پیچیده بود ... این یک آزار بدنی وحشتناک بود. در گلاسکو، در طول یک ذهنیقسمت سلامتی که در آن یکی از دوستانش به دلیل آسیب رساندن به خود آمبولانس را صدا زد، پلیس ابتدا وارد محل شد. اودنیو گفت که در خانه اش را شکستند، او را از پله ها به پایین پرت کردند و خواستند بدانند آیا او HIV دارد یا نه، زیرا "مردم از جایی که شما از آنجا هستید" در زمان قرنطینه، او به تنهایی در پیزلی زندگی می‌کرد و به طور فزاینده‌ای منزوی، بیمار و آسیب‌پذیر بود. پس از آن بود که او آن "دموهای قابل قبول" را در رایانه خود آپلود کرد.

این ساعت دلخراشی است که بارها و بارها اشک مرا در می آورد و مملو از صداهایی است که از خودکشی او آسیب دیده است. جکی کی شاعر از خودداری اودنیو شگفت زده شد: "بل نیازی به لبخند زدن یا خشنود کردن خود با مخاطبان احساس نمی کرد." دوست پسر سابق و نوازنده همکار لوئیس سمپل به یاد می آورد که اولین بار آواز او را در گلاسکو شنیده بود: "صدای لعنتی او مرا غافلگیر کرد. من در صندلی خود می لرزیدم." برای رزرو کننده مکان، جو راتری، او "کسی بود که مکان را خنک تر می کند". برای خواننده و ترانه سرای اسکاتلندی کاترین جوزف که آهنگ عالی پرنده توسط اودنیو در آن کنسرت Usher Hall پوشش داده شد، "او کسی بود که انسان ها و درد را درک می کرد." در انتهای بل، فیلمی از کنسرت Usher Hall دوباره پخش می شود. سپس صدای اودنیو قطع می شود. سکوتی طولانی و دردناک در کنار عکس های آپارتمانش، وسایل موسیقی، کابل ها، عینک هایش شکل می گیرد. به زیبایی انجام شده است

از بسیاری جهات، بل متعلق به McAleer است، حضوری باوقار و انسانی در سراسر. او به وضوح یک شخصیت مادری برای اودنیو بود - آنها "بچه های بالغ" بودند که "به سرعت بزرگ شدند"این را او می گوید - و با بیان و خودآگاهی باورنکردنی با توجه به فوری بودن غم خود صحبت می کند. مک‌آلیر در کنار قبر اودنیو در کنیا، جایی که او می‌خواست در نزدیکی مادرش دفن شود و مستند به پایان می‌رسد، آلبوم او را می‌نوازد، آلبومی که برای انتشار مستقل آن تلاش خستگی‌ناپذیری کرده است و اعتراف می‌کند: «در سطح بسیار عمیقی احساس می‌کنم که او را ناامید کرده‌ام.» چیزی که نمی تواند دور از واقعیت باشد: بل یادگاری برای عشق او است.

با این حال، در نهایت، این موسیقی اودنیو است که داستان او را قوی‌ترین روایت می‌کند. او به عنوان وارث نفرین شده اجرا کرد، نامی که در خواب برای او آمد و معلوم شد که ترجمه نام Tetela رهبر ترور شده کنگو، پاتریس لومومبا است. این چند آهنگ دلخراش و گاه پیش‌بینی‌کننده، که اودنیو تمام آنچه را که نمی‌توانست بگوید در آن ریخت، در طول فیلم پخش می‌شود. تماشاش کن سپس بروید و به موسیقی فوق العاده او گوش دهید.

Bel از BBC Four پخش شد و اکنون در iPlayer است.

در بریتانیا و ایرلند، می‌توان با سامری‌ها از طریق تلفن رایگان 116 123 تماس گرفت. در ایالات متحده، می‌توانید با 988 Suicide & Crisis Lifeline به شماره 988 تماس بگیرید یا پیامک ارسال کنید یا در 988lifeline.org چت کنید. در استرالیا، خدمات پشتیبانی بحران Lifeline 13 11 14 است. سایر خطوط کمک بین المللی را می توانید در befrienders.org بیابید.

یادداشت پایانی این مقاله در 7 اکتبر 2026 اصلاح شد. نسخه قبلی شامل یک آدرس ایمیل برای سامریان بود. با این حال، سامریان سرویس ایمیل خود را در 30 سپتامبر 2026 متوقف کرد.