فیلم The Street Fighter: The Kotaku Review

فیلم بازی مبارزه‌ای بین دو حالت افراطی در نوسان است که حتی دایگو هم نمی‌تواند آن را تحمل کند

از زمانی که Legendary Pictures و Capcom لایو اکشن جدید Street Fighter خود را معرفی کردند، سقفی بالای آن قرار داشت. این فیلم می تواند آنقدر بد باشد که خوب باشد یا آنقدر بد که فقط بد باشد. گزینه سومی وجود نداشت، حداقل، این چیزی بود که من حدود یک سال فکر می کردم. به نظر می رسد، یک گزینه سوم وجود دارد: این هر دو است.

Street Fighter اساساً دو فیلم در یک فیلم است: نیمی از فیلم فوق‌الذکر «خیلی بد که خوب است» است که به اندازه‌ای محکم به دیوارها می‌خورد که می‌تواند از آن‌ها عبور کند، زیرا قید یک اقتباس وفادار را می‌شکند و به یک تقلید نامفهوم از بازی‌های مبارزه‌ای کپکام تبدیل می‌شود. همچنین فیلم «خیلی بد، بد است» که هم از منظر فیلمسازی و هم از منظر داستان گویی گیج کننده است، به همان اندازه حضور دارد. هر دوی این فیلم‌ها با دعواهایی مرتبط هستند که تماشای آن سرگرم‌کننده است و با آن‌هایی که از نمایش دادن خودداری می‌کند، ارتباطشان را قطع می‌کند. رشته‌های کشیده‌ای که می‌توانند همه آن‌ها را در کنار هم نگه دارند، رگباری دائمی از قطعات با کیفیت‌های متفاوت هستند که هر بازیگری با چنان سرسختی متعهد به آن می‌شود که به نوعی به درخشان بودن تبدیل می‌شود؟

واضح است: Street Fighter یک فیلم بد است. ناهماهنگ است، به گونه‌ای ویرایش شده است که هیچ معنایی ندارد، و شکاف بین بهترین اجراها و بدترین‌ها بیشتر از تفاوت مهارت بین بازیکنی متوسط ​​است که برای اولین بار Street Fighter را انتخاب می‌کند و دایگو اومهارا بزرگ تمام دوران. همچنین، نحوه برخورد آن با معدود زنان موجود در فهرست، انجام ترور شخصیت کامی با تبدیل کردن او از یک رواق،عروسک وظیفه‌محور وارد یک استند این جوری دیوانه می‌شود و به‌خاطر گرانش‌شان، مقداری شاخ‌زدگی واقعی به صحنه‌های چون‌لی تزریق می‌کند. اما پس از تماشای Street Fighter، من و دوستانم ساعت ها کنار هم نشستیم و گره موی کثیف یک فیلم را باز کردیم، و هر چه بیشتر این کار را انجام دادیم، بیشتر شروع به دیدن این دید کردیم. نیمی از دید فقط نوعی زباله است.

اگرچه گروه عظیم بازیگران بسیاری از بزرگ‌ترین نام‌های Street Fighter را به پرده سینما بازمی‌گردانند، فیلم در اصل داستانی از کن و ریو است و تاریخ آن‌ها را به‌عنوان رقبای دوستانه به حسادت و کینه عمیقی تبدیل می‌کند. پس از سال‌ها جدایی، این دو در مسابقات جهانی جنگجویان دوباره به هم می‌رسند، که فقط مقدمه‌ای است برای برنامه‌های ام.بیسون ستمگر قدرتمند روانی برای انتقال قدرت رو به رشد ریو به خودش. در میان همه این‌ها، چون لی به‌عنوان یک مامور مضاعف که برای Bison کار می‌کند، اما با دستور کار خودش کار می‌کند، مخفی است، و تعداد زیادی دیگر از افراد اصلی Street Fighter در میان این بازی‌های جدی ظاهر می‌شوند، و در حالی که آنها عمدتاً به بازیکنان لقمه‌ای تنزل داده می‌شوند، اما آنها موثر هستند. کودی رودز در نقش گویل یک دزد صحنه تایید شده است و بلانکای جیسون موموآ نمونه واقعی خوبی از اتفاقی است که وقتی بازیگری واقعاً از دادن یک مزخرف (تبلیغ) دست می‌کشد، برخلاف نقشش در Minecraft، اتفاق می‌افتد.

توانایی بازیگران در ارائه مزخرفات سریع آتش با چهره مستقیم همان چیزی است که Street Fighter را فراتر از اردوگاه مستقیم و تبدیل به یک هنرهای رزمی گاهی خنده دار می کند.کمدی، در میان شوخی‌های بسیار زیاد که به جایی نمی‌رسند. به ازای هر گنگ خوب، چیزی خسته و به شدت قدیمی دریافت می‌کنید که به نظر می‌رسد از یک فیلم در دهه 90 آن بیرون آمده است که با صدایی ناله‌آمیز فرود می‌آید. سپس به نحوی جوک های همجنس گرایان را با هر شانسی که به دست می آورد به شدت همجنسگرایانه تراز می کند. باز هم، Street Fighter چندین فیلم در یک فیلم است که در یک قطار غرق شده که در انفجاری باشکوه از آتش و ویرانی آشفته فوران می کند، ادغام می شود. تقریباً هیچ کاری که انجام می دهد در خدمت چیزی فراتر از بیت نیست. فیلم نمی‌تواند در برابر غوطه‌ور شدن همه چیز در کنایه‌ای غلیظ و خودآگاه مقاومت کند، چه نوشته یا انتخاب‌های موسیقی آن مستقیماً از یک Gen X یا فهرست پخش نوستالژی بزرگ‌تر Millennial.

این عدم تمایل ثابت برای جدی گرفتن هر چیزی حتی به جدی‌ترین شخصیت‌های سریال نیز گسترش می‌یابد که خودشان را کلاهبردار می‌کنند. ام.بیسون؟ مستبدی که تلاش می کند نیروی حیاتی فوق العاده را از ریو بیرون بکشد؟ Street Fighter از او که احتمالاً یک فتیش پا دارد، یک چیز کامل می سازد، و بیش از یک نما از چشمان بازیگر دیوید دستمالچیان وجود دارد که مثل اواسط اوج به سرش می چرخد. همچنین، تعداد شگفت انگیزی از آدم ها در این فیلم حضور دارند. بیش از یک بار اتفاق می افتد.

فیلمی به این گنگ و بداخلاق شبیه چیزی است که باید از کالبد شکافی معنادار مصون باشد زیرا تقریباً هیچ کدام معنادار نیست. این فیلم معادل فیلم گروهی از بازیکنان بازی مبارزه‌ای محروم از خواب است که در یک چت صوتی به صداهای جمعی خود دست می‌زنند.اما حتی تحت این بهانه ها، Street Fighter فقط یک فیلم ساخته شده عجیب است. در زمان اجرای دو ساعته‌اش به قدری متورم است که دائماً بین رشته‌های داستانی متعدد در یک صحنه به جلو و عقب می‌چرخد، صرف نظر از اینکه اصلاً به هم متصل هستند یا نه. ویرایش برخی از بخش‌ها، مانند بخشی که در آن فیلم بخش میانی گفتگوی کن و چون-لی را پنهان می‌کند تا آنچه را که از دست داده‌ایم بدون هیچ سود واقعی در بخش بعدی قرار دهد، مرا گیج می‌کند. و شاید مهم‌تر از همه، از بازیگران بزرگ‌تر به‌طور استثنایی استفاده نشده است. وقتی تورنمنت واقعی شروع شد و مشخص شد که گویل و وگا آن را خارج از صفحه نمایش داده‌اند، متوجه شدم که در فیلم Street Fighter بسیاری از درگیری‌های خیابانی واقعی را از دست می‌دهیم.

دعواهایی که انجام می دهیم به خوبی طراحی شده اند و حتی من از تماشای حرکات شخصیت هایشان توسط بازیگران مصون نیستم، اما برخی از شخصیت ها مانند زنگیف و گیله فقط در یک دعوای گروهی می توانند به جای رینگ بازی کنند. مبارزان زیادی در این فیلم حضور دارند، اما ما فقط تعداد انگشت شماری از آنها را می بینیم که واقعاً در این فیلم شرکت می کنند. به‌عنوان یک بازیکن اصلی Ryu، باید ببینم پسرم چند توپ آتشین پرتاب می‌کند، اما اگر امیدوار هستید که هر شخصیتی با یک دعوای بزرگ روبرو شود تا بتواند تمام حرکات مورد علاقه شما را طی کند، ناامید خواهید شد.

یک فیلم کوچکتر چیزی جز یک آشفتگی برای نمایش این همه تماشا ندارد، اما فداکاری خستگی ناپذیر Street Fighter به این بیت به نوعی توانسته همه چیز را نجات دهد.که آن را به یک ساعت گروهی باورنکردنی تبدیل می کند. برقراری ارتباط بین خوب و بد این فیلم دشوار است بدون اینکه به نظر برسد که شما فقط دارید توصیف می کنید که هر اقتباس بد دیگری از بازی مبارزه ای چگونه این کار را انجام می دهد. اما برخلاف چیزی مانند فیلم مرده یا زنده یا مورتال کامبت مدرن، ساعت گروهی اینطور نیست که همه بتوانید Street Fighter را مسخره کنید. برای این است که همه بتوانید بعد از آن بنشینید و متوجه شوید که فیلم به همان اندازه سس دارد که سس دارد.

هر آنچه که باید درباره صحنه پس از استریت فایتر بدانید

اقتباس بازی مبارزه ای کیتائو ساکورای دنباله ای را با چهره ای آشنا ایجاد می کند

فیلم جدید جنگنده خیابانی توسط منتقدان وحشیانه می شود، اما همه از آن متنفر نیستند

از "به هم ریختگی نامنسجم" تا "اوج طبیعی تخیل یک بازیکن آرکید"

آیا کودی رودز، بازیگر Street Fighter و کشتی‌گیر WWE به طور تصادفی اجازه داد او در ریبوت مردان ایکس حضور داشته باشد؟

MCU در سال 2028 جهش یافته ها را به جامعه باز می گرداند

تهیه‌کننده Street Fighter 6 می‌دانست که Capcom باید کاری برای نجات این سری انجام دهد: "اگر ما آن را به همان شکلی که بود رها کنیم، احتمالاً IP تا 10 سال دیگر خواهد مرد."

همه چیز بعد از Street Fighter 5 خوب پیش نمی رفت

بدلکاری چون لی در فیلم Street Fighter مجبور بود برای تطابق با ران های تندر بازیگر کالینا لیانگ، بالشتک بپوشد.

کالینا لیانگ تمرینات سختی را برای مطابقت با هیکل مبارز انجام داد

در تریلر جدید فیلم Street Fighter همه اینجا هستند و احمق به نظر می رسند (تبلیغ)

تقریباً همه به حساب می آیندجدیدترین نگاه به فیلم لایو اکشن

Pokémon TCG Pocket بالاخره یکی از خسته کننده ترین ویژگی های خود را برطرف می کند

پیشگویی درست بود: بنا به دلایلی، بازسازی شرک 2 در راه است

طرفداران ناروتو خیلی تلاش می کنند وانمود کنند که بوروتو دیگر کانن نیست

«پدر پلی‌استیشن» کن کوتاراگی، «مشکل ذهنی» را عامل واکنش شدید به کشتن دیسک‌ها می‌داند.