نقد فیلم The Starving Bride اثر کاترین چیجی – دختری در آینده ای نزدیک به سبک گوتیک هدر می رود

رمان نهم نویسنده نیوزیلندی به زیبایی نوشته شده است، اما در برابر دنیای واقعی داروهای GLP-1 رام و تقریباً عجیب است و به نظر می رسد که رمان جدید کاترین چیجی با الهام از یک قطعه بایگانی باشکوه الهام گرفته شده است: یک گزارش روزنامه در دهه 1930 از یک اختلاف حقوقی عجیب. یک زن جوان "قرار گرفته بود 40 روز و 40 شب در لانه شیر روزه بگیرد" به عنوان یک جاذبه در بلکپول - یک منظره پرکشش هنر گرسنگی - اما این شاه

رمان جدید سی آترین چیجی از یک قطعه بایگانی باشکوه الهام گرفته شده است: گزارش روزنامه دهه 1930 از اختلاف عجیب حقوق. یک زن جوان "قرار گرفته بود 40 روز و 40 شب در لانه شیر روزه بگیرد" به عنوان یک جاذبه در بلکپول - یک منظره پرکشش هنر گرسنگی - اما این شاهکار را نیمه کاره رها کرد. کارفرمای او ادعا کرد که او قرارداد را زیر پا گذاشته است. زن ادعا کرد که شیر مقصر است - آن را شل کرده بودند. زمانی که ممکن است تبدیل به شام ​​شوید، کنار گذاشتن شام کمی سخت است. چه کتیبه نویسندگی: شیر، کیچ و کاوشگر دستمزد.

عروس گرسنه این نمایش فرعی گربه بزرگ را در آینده ای نزدیک بازسازی می کند، جایی که جاذبه های قدیمی به امید احیای چیز دیگری احیا می شوند: "حس نوستالژی، این موضوع بود. حس معصومیت. حتی اگر گوزن ها و مرغ ها هنوز در ناودان ها استفراغ کنند." این اشتباه در مسیر نان و سیرک است: دریا در حال بالا آمدن است. ساختمان ها در حال فرو ریختن هستند. شهر گرفتار فقر است. و بوروکرات ها استاد انکار و تاخیر هستند. اما در شب، در پیاده‌روی تخته، چراغ‌ها می‌درخشند و گذشته دوباره زنده می‌شود – انگلستان در اوج خیالی خود (هشتگ تابلوی توریستی: #Asimplertime).

بازدیدکنندگان می‌توانند یک بازی یکنوع بازی شبیه لوتو بازی کنند، یک تکه کیک چای‌خوری بخورند، از مینسترل‌ها و شیطنت‌های سیاه‌پوستشان لذت ببرند، و – اگر کمی احساس گوتیک دارند – تماشا کنند که دختری زیبا با لباس عروس در یک تابوت شیشه‌ای هدر می‌رود، در حالی که یک شیر نر منتظر مرگ است. داستانی که شومن‌ها به بازیکنان می‌گویند این است که عروس استپس انداز برای عروسی رویایی او؛ گرسنگی برای عشق اما دنیایی که Chidgey تداعی می کند، امکانات تاریک تری را ارائه می دهد. تمثیل خود را انتخاب کنید: بی عملی آب و هوا، اقتصاد استخراجی، مجتمع صنعتی زیبایی، گرسنگی شدید برگزیت، کنترل اجباری.

عروس جعبه هیزل است. او به تازگی رها شده است و یک راز مرگبار، شرم آور و مهیب را به همراه دارد. این جذابیت کنسرت بلکپول است: فرصتی برای بیرون آمدن از تابوت به عنوان شخص دیگری. بر روحش سنگینی کن گرسنگی فقط برای نمایش است. بعد از ساعت‌ها، هیزل می‌تواند هر کاری را که دوست دارد انجام دهد - و بخورد - به شرطی که پشت صحنه بماند تا این حیله را حفظ کند. اما چیزی مست کننده در واقعی کردن افسانه وجود دارد. هیزل روزه می‌گیرد و جمعیت جمع می‌شوند: بیشتر مادران و دختران، برای عبادت در این محراب خاموش محو می‌آیند (هزل هشدار داده می‌شود: «آنها از تو چت نمی‌خواهند. «آنها رنج می‌خواهند»). هر چه او لاغرتر می شود، شیر لاغرتر و ناآرام تر می شود.

Chidgey یک نسخه گیج کننده از آینده نزدیک ایجاد کرده است. یک سحابی تقریبا. اما ما در یک زمان بی‌رحمانه خاص برای بدن زندگی می‌کنیم: دنیایی از داروهای GLP-1 و ظاهری فوق‌العاده، که در آن داستان‌هایی که درباره گوشت می‌گوییم به انواع گره‌های جدید وحشیانه تبدیل می‌شوند. فیلم عروس گرسنه در عواقب (یا تجسم بعدی) این سال‌های مضر اینستا اتفاق می‌افتد، اما دنیایی که آن را تداعی می‌کند تقریباً از نظر نفرت از خود عجیب و غریب است (و قطعاً در مورد جنسیت نزدیک‌بین). این طرح به نوعی از زندگی – به ویژه زندگی آنلاین – وابسته است.که قبلاً متعلق به گذشته است.

و بنابراین ما یک رمان نوستالژیک در مورد نوستالژی داریم. یا شاید فقط یک رمان ساده لوحانه درباره زمان حال. عروس گرسنه مانند آخرین رمان چیجی، کتاب گناه، مقایسه می کند. در پایان، فهرستی از کتاب‌هایی داشتم که می‌خواستم دوباره آن‌ها را مرور کنم: «زن خوراکی» مارگارت اتوود (1969)، «خرس ماریان انگل» (1976)، «عطر پاتریک سوسکیند: داستان یک قاتل» (1985)، «بچه‌های خردمند آنجلا کارتر» (1991، «دانی‌لی» (1991)، «دانی‌لی»20. همه آنها دهها سال عمر دارند، و همه آنها بسیار غریبتر از این یکی: احساسی تر، وحشی تر، گوشت بیشتر روی استخوان هایشان.

با تمام غوغای بی‌نظیرش، شگفتی بزرگ رمان نهم نویسنده نیوزیلندی این است که چقدر رام به نظر می‌رسد، به‌ویژه با توجه به ظرفیت او برای عجیب‌وغریب بودن (به کارناوال و حیوان خانگی تبرکار مراجعه کنید). این گوتیک وودویلی به زیبایی نوشته شده است، اما در لحظه‌ای آمده است که گرسنگی ادبی رها شده است. در دهه گذشته رمان‌های طمع‌آمیز به وفور دیده می‌شود: داستان‌های زنان گرگ در دوران یائسگی (نایت‌بیچ، راشل یودر). عاشقان پرخاشگر (یک گرسنگی مشخص، تابستان های چلسی جی)؛ بیگانگان مغز مکنده (Earthlings، Sayaka Murata)؛ منابع جدید گوشت (Tender is the Flesh، Agustina Bazterrica)؛ امتناع فرهنگ تکان دهنده (گیاهخوار، هان کانگ). Cannibal-lit به ژانر فرعی خودش تبدیل شده است: همه کرانچ و مچ و سنگدان و گزل. کتاب‌هایی که در آن‌ها اجازه داده می‌شود اشتهای ما واقعاً هیولایی شود، جایی که بدن‌ها نشت می‌کنند و می‌پوسند.

در مقابل این ضیافت، پس زمینه چرکین، Theعروس گرسنه به طور مثبت دکور است. در نوشته چیجی آمده است: «برای جوانترهایمان که قبلاً زیبا بودند». انگیزه مهربان است: مقابله با آن شرم وحشیانه و سنگین. اما می‌توان رمان را به‌عنوان افسانه‌ای در مورد غلبه بر گرسنگی‌های سرکش خود خواند - تسلط بر شیر درونی.

The Starving Bride اثر کاترین چیجی اکنون در استرالیا (پنگوئن؛ 34.99 دلار) منتشر می شود و در 14 ژانویه 2027 در بریتانیا منتشر می شود (John Murray Press)