رایانه کنترل تسلیحات این جنگنده، دیگر پشتیبانی نمی‌شود/ علت همکاری نیروی دریایی آمریکا و بوئینگ
نیروی دریایی آمریکا قصد دارد قطعات جایگزینی برای رایانه مدیریت تسلیحات جنگنده‌های F/A-18 سوپر هورنت و هواپیماهای جنگ الکترونیک EA-18G گرولر طراحی و تأیید کند.
تینا مزدکی_ دلیل این تصمیم، از رده خارج شدن برخی قطعات کلیدی پردازنده AN/AYK-22 و دشوارشدن تأمین قطعات مورد نیاز آن است. نیروی دریایی آمریکا قصد دارد این پروژه را به شرکت بوئینگ بسپارد، اما از شرکت‌های دیگر نیز خواسته است توانایی خود را برای اجرای این طرح اعلام کنند.
پردازنده AN/AYK-22 وظیفه مدیریت تسلیحات و تجهیزات خارجی جنگنده‌های سوپر هورنت و گرولر را بر عهده دارد.
نیروی دریایی آمریکا قصد دارد قطعات جایگزین این سامانه قدیمی را طراحی و تأیید کند.
شرکت بوئینگ گزینه اصلی اجرای پروژه است، اما شرکت‌های دیگر تا ۲۸ اکتبر ۲۰۲۶ فرصت دارند توانایی خود را اعلام کنند.
این اقدام بخشی از تلاش آمریکا برای حفظ ناوگان سوپر هورنت و گرولر پس از توقف تولید این هواپیماهاست.
چرا رایانه تسلیحاتی سوپر هورنت دیگر قابل پشتیبانی نیست؟
دفتر برنامه جنگنده‌های F/A-18 سوپر هورنت و هواپیمای جنگ الکترونیک EA-18G گرولر در فرماندهی سامانه‌های هوایی نیروی دریایی آمریکا، قصد دارد قطعات جایگزینی برای پردازنده مدیریت تسلیحات AN/AYK-22 طراحی و تأیید کند.
این تصمیم پس از آن گرفته شد که نیروی دریایی اعلام کرد به دلیل توقف تولید برخی قطعات کلیدی، ادامه پشتیبانی از سامانه فعلی دیگر امکان‌پذیر نیست.
این مشکل در صنعت دفاعی با اصطلاح «کاهش منابع تولید و کمبود مواد» شناخته می‌شود. چنین وضعیتی زمانی به وجود می‌آید که تأمین‌کنندگان، ساخت قطعات مورد نیاز سامانه‌های قدیمی را متوقف می‌کنند و جایگزین‌کردن آن‌ها به فرایندی دشوار و پرهزینه تبدیل می‌شود.
پردازنده AN/AYK-22 چه نقشی در جنگنده دارد؟
پردازنده مدیریت تسلیحات AN/AYK-22 یکی از اجزای مهم سامانه‌های الکترونیکی جنگنده‌های سوپر هورنت و گرولر است. این واحد میان رایانه مأموریت هواپیما و تجهیزات نصب‌شده روی نقاط حمل خارجی آن ارتباط برقرار می‌کند.
موشک‌ها، بمب‌ها، مخازن سوخت و غلاف‌های الکترونیکی از جمله تجهیزاتی هستند که روی نقاط حمل خارجی هواپیما نصب می‌شوند. پردازنده مدیریت تسلیحات اطلاعات مربوط به تجهیزات بارگذاری‌شده را دریافت می‌کند، در انتخاب سلاح نقش دارد و فرمان‌های لازم برای رهاسازی تجهیزات را منتقل می‌کند.
از کار افتادن یا نبود قطعات مورد نیاز این سامانه می‌تواند فرایند تعمیر و نگهداری هواپیماهای مجهز به آن را با مشکل مواجه کند. به همین دلیل، طراحی قطعات جایگزین تنها یک مسئله مربوط به تجهیزات الکترونیکی نیست، بلکه بخشی از تلاش برای حفظ آمادگی عملیاتی ناوگان نیز به شمار می‌رود.
چرا نیروی دریایی آمریکا به دنبال همکاری با بوئینگ است؟
نیروی دریایی آمریکا اعلام کرده است که قصد دارد سفارش طراحی و تأیید قطعات جایگزین را در قالب توافق‌نامه پایه سفارش‌دهی موجود به بوئینگ واگذار کند.
با این حال، اعلام نیاز منتشرشده در ۹ اکتبر به معنای نهایی‌شدن قرارداد نیست. این اطلاعیه با هدف شناسایی شرکت‌هایی منتشر شده است که ممکن است توانایی اجرای پروژه را داشته باشند.
نیروی دریایی همچنین اطلاعاتی درباره فهرست قیمت‌های منتشرشده، زمان تأمین و موجودی فعلی قطعات احتمالی جایگزین درخواست کرده است.
ارزش نهایی سفارش، تعداد پردازنده‌های مشمول پروژه و زمان پایان کار هنوز اعلام نشده‌اند.
توقف تولید سوپر هورنت، چالش نگهداری ناوگان را افزایش می‌دهد
این پروژه در شرایطی دنبال می‌شود که برنامه تولید جنگنده‌های سوپر هورنت به پایان خود نزدیک شده است. خط تولید بوئینگ در سنت لوئیس قرار است آخرین فروندهای جدید F/A-18 سوپر هورنت را در سال ۲۰۲۷ تحویل دهد. این برنامه پس از سفارش نهایی نیروی دریایی آمریکا برای خرید ۱۷ فروند در سال ۲۰۲۴ ادامه یافته است.
بوئینگ همچنین دیگر هواپیمای جنگ الکترونیک EA-18G گرولر را تولید نمی‌کند. نیروی دریایی آمریکا در ماه سپتامبر نیز قراردادی به ارزش ۱۶٫۷ میلیون دلار به بوئینگ داد تا برنامه‌ریزی برای تعطیلی خطوط تولید هر دو هواپیما را انجام دهد. این برنامه‌ریزی شامل تهیه فهرستی از تجهیزات و ابزارهای تولیدی متعلق به دولت آمریکا نیز می‌شود.
در همین حال، بوئینگ برای توسعه جنگنده آینده ناونشین آمریکا با نام F/A-XX انتخاب شده است. این هواپیما قرار است در آینده جایگزین جنگنده‌های فعلی ناونشین شود.
برنامه ارتقای سوپر هورنت تا چه زمانی ادامه دارد؟
توقف تولید به معنای کنارگذاشتن فوری جنگنده‌های موجود نیست. هواپیماهای سوپر هورنت فعلی همچنان در برنامه Service Life Modification بوئینگ قرار دارند. هدف این برنامه، ارتقای جنگنده‌های قدیمی‌تر به استاندارد Block III و افزایش عمر سازه‌ای آن‌ها تا ۱۰ هزار ساعت پرواز است.
طبق گزارش منتشرشده، انتظار می‌رود این فرایند ارتقا تا اواسط دهه ۲۰۳۰ ادامه پیدا کند.
در چنین شرایطی، تأمین قطعات سامانه‌های قدیمی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. حتی اگر بدنه یک جنگنده از نظر سازه‌ای برای سال‌ها خدمت بیشتر آماده باشد، نبود قطعات الکترونیکی ضروری می‌تواند نگهداری و استفاده از آن را دشوار کند.