بررسی Pope.L - طنز وحشیانه از حیله‌گر با جلوه‌های Y که به خاطر خزیدن طاقت‌فرسا در نیویورک شهرت دارد

هنر مدرن، لندن آمریکایی متاخر پیش‌فرض‌های لیبرال و تجاری‌سازی فرهنگ سیاه‌پوستان را پذیرفت، حتی گوش‌های خرگوش سفید و زیر شلواری پوشیده بود. در مرکز هر یک عبارت "ایده سیاهپوست" به همراه یک عدد ظاهرا تصادفی (51، 37، 666) چاپ شده است. Pope.L، فریبکار فقید و بزرگ هنر معاصر آمریکا، در چه کاری است؟ شاید یک است

مربع‌های یکسان به دیوار چسبانده شده‌اند که هر کدام به سبک عالی مینیمالیسم آمریکایی نقاشی شده‌اند: تغییرات خالص و سخت‌گیرانه روی یک تم. در مرکز هر یک عبارت "ایده سیاهپوست" به همراه یک عدد ظاهرا تصادفی (51، 37، 666) چاپ شده است. Pope.L، فریبکار فقید و بزرگ هنر معاصر آمریکا، در چه کاری است؟

شاید این نقدی باشد که چگونه مینیمالیسم، با اخلاق هنر در برابر هنر، سیاست را از هنر کنار گذاشت؟ یا نظری در مورد اینکه چگونه دسته بندی های نژادی به اندازه تئوری های هنر معاصر ساخته شده (و مشمول مد هستند)؟ یا اینکه چگونه عمارت مدرنیسم غربی بر روی ایده های دزدیده شده ساخته شده است؟ سپس دوباره، شاید استقرار یک دسته نژادی منسوخ به سادگی طراحی شده باشد تا باعث ناراحتی تقوای لیبرال افرادی شود که احتمالاً از این گالری هنری در نزدیکی Piccadilly بازدید می کنند.

تنها چیزی که مسلم است این است که Pope.L را نمی توان پین کرد. این هنرمند و نویسنده بانفوذ که بیشتر به دلیل «خزیدن» طاقت‌فرسا در نیویورک شناخته می‌شود، از هنر برای درک خود استفاده نکرد. در عوض، او از ابزارهای آن برای از بین بردن این پیش فرض لیبرال استفاده کرد که افراد و جوامع دیگر را می توان به راحتی درک، طبقه بندی و توضیح داد. او کمتر به «دیده شدن» علاقه داشت تا وادار کردن مخاطبانش دوباره به خود و جهان نگاه کند و راه را برای نسل جدیدی از هنرمندان هموار کرد که هویت برای آنها - به معنای انطباق با انتظارات بیرونی - نه تنها یک تله خلاقانه بلکه نوعی کنترل است.

راهی که کلمات وقرار گرفتن تصاویر در دسته بندی های ثابت (به ترتیب کلیشه و کیچ) یک موضوع تکراری است. در Identity What We Lose to Real For که یک سال قبل از مرگ هنرمند در سال 2023 به پایان رسید، حروف چوبی مانند حروفی که برای آموزش الفبای کودکان استفاده می‌شد، از کادر خود می‌افتند و متن کوتاهی را که شبیه شعری بتنی متراکم است گیج می‌کند. سطح با رنگ پاشیده شده است که یادآور اکسپرسیونیسم نقاشی و رنگ آمیزی یک کودک نوپا است (مجموعه های همسایه Xs و Os های خط خورده به همین ترتیب نقاشی مفهومی و یک بازی نیمه فهمیده از نوت و صلیب را احضار می کنند). هنر در اینجا روش‌های متعارف تفکر و نام‌گذاری را از بین می‌برد.

فیلم‌های کوتاهی که مجموعه‌ای از اجراهای Pope.L را مستند می‌کنند در یک اتاق پشتی نمایش داده می‌شوند. این هنرمند با لباس سوپرمن در آغوش کشیده و با اسکیت بوردی که به پشتش بسته شده، روی شکم خود از مجسمه آزادی تا برانکس می خزد. از آنجایی که غریبه ها او را به بند می کشند، تعجب می کنید که چرا بسیاری از این عملکرد آزرده خاطر شده اند، اما از سوی بی خانمان های متعدد در نیویورک متاثر نشده اند.

در یک سخنرانی-پرفورمنس، او کار خود را در «پیاده‌روی آگاهی ملی» قرار می‌دهد و جهان در هر اثری در این نمایش ازدحام می‌کند: یک نقاشی سفید ممکن است مانند یک انتزاع رمانتیک به نظر برسد، اما در واقع، همانطور که متن در لبه‌اش به ما می‌گوید، تصویری از دیک مارتین لوتر کینگ است که از پلوتون دیده می‌شود. پانزده سال پس از اینکه Pope.L این شکاف را انجام داد، اتفاقاً تحقیقاتی در مورد میدان سیاه کازیمیر مالویچ در سال 1915 انجام شد. کشف شد کهنقاشی تک رنگ، که مدت‌ها به عنوان نمادی از امکان‌های متعالی هنر شناخته می‌شد، عنوانی پنهان داشت: سیاه‌پوستان در حال نبرد در غار.

در اینجا شواهد بیشتری برای استدلال Pope.L وجود دارد که می گوید هنر هرگز نمی تواند به طور کامل از طبیعت دنیایی که آن را تولید می کند جدا شود، مهم نیست که یک نقاشی چقدر خالص به چشم می آید. این نکته به وضوح در تعامل طولانی مدت و بسیار پیچیده او با کار رابرت رایمن نشان داده می شود، بررسی نقاشی های سفید تک رنگ او اکنون در باربیکن در لندن به نمایش گذاشته شده است).

Pope.L به طور به یاد ماندنی خود را به عنوان "پسر" رایمن توصیف کرد و بنابراین موظف است "در رد پای او به جلوی درب عمارت خانوادگی برود و آن را به آتش بکشد". در حالی که شرم آور است که این نمایش هیچ یک از مستقیم ترین پاسخ های او به نقاش را در بر نمی گیرد، این دو نمایشگاه را می توان به شکلی سازنده در کنترپوان مشاهده کرد.

Pope.L: Selected Works: 1978–2022 از 13 اکتبر تا 14 نوامبر در هنر مدرن، لندن است.