مردم محلی در اودیشا هند ادعا می کنند که در پشت زمین های گرفته شده برای معدن آدانی جعل شده است

ظاهراً از امضاها و انگشت شست جعلی - حتی افراد مرده و ساختگی - برای بدست آوردن زمین معدن بوکسیت استفاده شده است.

کوراپوت، هند – راگونات خارا از نگاه کردن به برداشت انگشت شست خود بر روی کاغذی که اعلام می کرد با پیشنهاد دولت برای استخراج بوکسیت از زمین جنگلی بکر روستایش موافقت کرده، شوکه شد.

او می‌گوید که هرگز چنین تصوری از انگشت شست نداشته است.

لیست 4 مورد لیست 1 از 4 گوتام آدانی کیست و چرا بحث برانگیز است؟

فهرست 2 از 4 قاضی فدرال ایالات متحده تصمیم وزارت دادگستری مبنی بر کنار گذاشتن اتهامات آدانی را زیر سوال می برد

لیست 3 از 4 دولت مودی به معاملات زغال سنگ آدانی اجازه داد که می دانست "نامناسب" است.

لیست 4 از 4 رونق معدن هند، قبایل را تهدید می کند

خارا، یک مغازه دار در روستای بالدا در منطقه تحت سلطه قبایل کوراپوت در ایالت اودیشا در شرق هند، ادعا کرد: "من همیشه به انگلیسی امضا می کنم. این انگشت شست شخص دیگری بود."

خارا در میان صدها نفر از قبایل بومی در بالدا و روستای همجوار بانور است که زمین های خود را به دلیل معدن جدید بوکسیت از دست داده اند. این شرکت توسط Kalinga Alumina Limited، یکی از شرکت‌های تابعه Adani Enterprises Limited، یک مجموعه متعلق به گوتام آدانی، دومین تاجر ثروتمند هند و نزدیک به نخست‌وزیر نارندرا مودی، توسعه می‌یابد.

این پروژه 24 میلیون دلاری بخش بزرگی از تپه بالدا را مصرف خواهد کرد - خانه جنگل ها، علفزارها و غارهایی که حداقل 10 روستای قبیله ای اطراف آن را مقدس می دانند.

ظاهراً برای پیشبرد این پروژه، امضاهای ادعا شده و برداشت های انگشت شست نزدیک به 600 قبیله در جلسات شورای روستا در بالدا و بنور که در 9 اکتبر سال گذشته برگزار شد، جمع آوری شد. Bannur 5 کیلومتر استاز بالدا

خارا می گوید که او هرگز در جلسه بالدا شرکت نکرد و در عوض به همراه همسر، خواهر و سایر اهالی روستا در حدود 100 متری دفتر شورای روستا به معدن پیشنهادی اعتراض کرد.

او به الجزیره گفت: "این [تصویر انگشت شست] جعلی بود. ما اصلاً در جلسه روستا شرکت نکردیم. همه ما در بیرون مشغول اعتراض بودیم."

قانون اساسی هند حقوق جوامع بومی را بر سرزمین های سنتی خود به رسمیت می شناسد. قوانین جنگل‌ها و قوانینی که به مناطق قبیله‌ای خودمختاری اعطا می‌کنند، حکم می‌کنند که مصوبات شورای روستا برای هرگونه تغییر زمین‌ها برای اهداف دیگر الزامی است.

مصوبه ای که در جلسه شورای روستا به تصویب می رسد تنها در صورتی معتبر است که 50 درصد از کل افراد بزرگسال روستا به صورت کتبی با آن موافقت کنند. اسناد دولتی ادعا می کنند که تمام 580 بزرگسال - 360 نفر در بالدا و 227 نفر در بنور - موافقت کردند که زمین خود را برای معدن آدانی واگذار کنند. اما دهیاران منتخب هر دو روستا جمع آوری امضا را تکذیب کردند و این دو جلسه را «بی اعتبار» خواندند.

علاوه بر این، روستاییان ادعا می کنند که اکثر امضاهای روی اسناد قطعنامه جعلی، جعلی یا جعلی هستند.

آنها همچنین ادعا می کنند که این اسناد حاوی امضای افراد ساختگی و حتی نام افرادی است که سال ها پیش مرده اند. حتی برخی گفتند که امضای آنها از جلسه قبلی شورای روستا که نامرتبط بود، به صورت تقلبی روی سند معدن بوکسیت چسبانده شده است.

الجزیره در 18 آگوست به گروه عدنی و مسئول ارتباطات آن ایمیل زد و به دنبال پاسخ به اتهاماتجعل و کلاهبرداری سپس در 25 سپتامبر درخواست دوم را برای اظهار نظر پیگیری کردیم، اما هیچ پاسخی دریافت نکردیم. الجزیره همچنین از Manoj Satyawan Mahajan، قاضی منطقه - ارشدترین بوروکرات در کوراپوت - به نگرانی های مطرح شده از سوی روستاییان پاسخ خواست اما پاسخی دریافت نکرد. روهیت وارما، سرپرست پلیس منطقه کوراپوت نیز به سؤالات الجزیره پاسخ نداد.

بسیاری از کسانی که در این جلسات شرکت کردند، گفتند که با پروژه معدنی مخالف هستند.

مدهاو کونتیلی، کشاورز در بانور گفت: «به ما گفته شد که اگر استخراج معادن مجاز باشد، روستا راه، شغل، زهکشی و اتصالات آب پیدا خواهد کرد و مدرسه ای ساخته خواهد شد.

کوراپوت یکی از مناطق کمتر توسعه یافته هند است و وعده های مشابه اغلب تأثیر قابل توجهی دارند. کونتیلی گفت که سندی برای امضاء به دست آمده است.

او به الجزیره گفت: "من گفتم اگر جنگل منحرف شود، آن را امضا نمی کنم. آنها کاغذ را از من گرفتند."

در سراسر بالدا و بنور، الجزیره با بسیاری از روستاییان ملاقات کرد که گفتند از یافتن امضاها یا برداشت های انگشت شست خود در قطعنامه شوکه شده اند.

راما هانتال بی حرکت در کنار درب کلبه ی قلعی و چوب زنگ زده اش نشسته بود. این پیرمرد 60 ساله چند سالی است که فلج شده و قادر به صحبت کردن نیست.

چاندراما هانتال، عروس او، گفت: "احتمالی وجود ندارد که او بتواند در جلسه شرکت کند یا حتی امضا کند."

در حالی که هانتال ظاهراً فرم رضایت نامه را به زبان اودیا، زبان رسمی اودیشا امضا کرده بود،چاندراما یک اثر انگشت شست در مقابل نام خود دید. او همچنین حضور در این جلسه را تکذیب کرد.

در میان امضاکنندگان، سه گوروباری خارا وجود دارند - برداشت‌های انگشت شست ادعایی آنها در حمایت از پروژه معدن.

در بالدا، روستاییان فقط می‌توانستند دو «گوروباری» را دنبال کنند - یکی در 3 کیلومتری زندگی می‌کرد و شرکت در جلسه را رد کرد - و دیگری از خود روستا، که خیلی قبل از برگزاری جلسه شورای روستا مرده بود.

"مادر من در فوریه 2025 فوت کرد. چگونه می توانند حضور و امضای او را هشت ماه بعد جعل کنند؟" از پسرش سحدف پرسید. او نزدیک به 75 سال داشت که به مرگ طبیعی درگذشت.

دو نفر دیگر از خانواده گوروبری اول نیز به‌عنوان امضاکنندگان فهرست شده‌اند - شوهر در بستر او که سه ماه قبل از جلسه شورا از درخت افتاد و برادرزاده‌اش فلج شده است. هر دو شرکت در جلسه 9 اکتبر را تکذیب کردند.

الجزیره با بیش از 20 نفر مصاحبه کرد و به سوابق روستاهای بلدا و بنور دسترسی پیدا کرد، اما نتوانست حداقل 67 نفر را که به عنوان امضاکنندگان قطعنامه نام برده شده بودند، ردیابی کند.

در Bannur، حداقل سه فرد متوفی از طریق انگشت شست نشان داده شدند. خانواده هر سه - که در اسناد نیز به عنوان رضایت نامه ذکر شده اند - مرگ خویشاوندان خود را تایید کردند.

ناکول النگ، پسر 35 ساله سنای النگ که با شماره سریال 108 در قطعنامه بنور ذکر شده است، گفت: "مادرم چهار سال پیش درگذشت."

امضای ناکول در اودیا ظاهر می شود، اما او می گوید که در یک سایت ساختمانی در ویساخاپاتنام کار می کرد.شهر ساحلی در ایالت آندرا پرادش همسایه اودیشا در 170 کیلومتری (105 مایل) از کوراپوت.

او به الجزیره گفت: «من نمی دانم چه کسی نام و امضای ما را گذاشته است.

در صفحه 10 سند قطعنامه 16 صفحه‌ای Bannur، 13 نام با همان دست نوشته شده است و به دنبال آن آرایه‌ای منظم از برداشت‌های انگشت شست در کنار آنها نوشته شده است.

وقتی سونادهر مودولی، کشاورز 50 ساله، این برگه را دید، بلافاصله متوجه شد که دستخط خودش است.

او گفت: «اما هیچ یک از ما هرگز در جلسه گرم سبها شرکت نکردیم.

مودولی گفت که رامناث پونگی، که به صورت قراردادی برای اداره درآمد محلی کار می کند، در ماه دسامبر از روستا بازدید کرد و به او یک دفتر ثبت داد. از او خواسته شد تا نام ساکنانی را که می‌خواهند زمین‌های سنتی خود را توسط دولت به رسمیت بشناسند، پر کند.

بسیاری از جوامع قبیله ای، که از لحاظ تاریخی از اسناد زمین دور نگه داشته شده اند، برای نسل ها در زمین های "مالکیت دولت" کشت می کنند. وعده های مکرر مبنی بر واگذاری این گونه زمین ها به نام آنها داده شده است و در این منطقه فرستادن مقامات قراردادی برای جمع آوری اطلاعات کشاورزان امری غیر معمول نیست.

مدولی که سپس با برخی از ساکنان تماس گرفت تا اجازه بگیرند، گفت: "او گفت که به امضای همه نیاز دارد. من به او گفتم که ساکنان را جمع می کنم، اما او گفت که لازم نیست. من می توانم از طرف آنها امضا کنم."