معمای «اول آمریکا»؛ قدرت‌نمایی برای جهان، اضطراب برای خانه
آمریکا با بزرگ‌ترین بودجه نظامی جهان، مدعی تأمین امنیت است؛ اما ۵۲ تیراندازی در مراکز آموزشی، افزایش تورم و هزینه‌های زندگی و پیامدهای جنگ‌افروزی‌های دولت ترامپ، این پرسش را پیش می‌کشد: سهم مردم از شعار «اول آمریکا» چیست؟
آمریکا با بزرگ‌ترین بودجه نظامی جهان، مدعی تأمین امنیت است؛ اما ۵۲ تیراندازی در مراکز آموزشی، افزایش تورم و هزینه‌های زندگی و پیامدهای جنگ‌افروزی‌های دولت ترامپ، این پرسش را پیش می‌کشد: سهم مردم از شعار «اول آمریکا» چیست؟
سفیر ارجان-گروه بین‌الملل: آمریکا سال‌هاست با تکیه بر قدرت نظامی و بودجه‌های کلان دفاعی، خود را یکی از قدرت‌های اصلی جهان معرفی می‌کند؛ اما قدرت واقعی یک کشور تنها با شمار سلاح‌ها، گستره پایگاه‌های نظامی و توان مداخله در دیگر کشورها سنجیده نمی‌شود. امنیت شهروندان و توانایی خانواده‌ها برای تأمین هزینه‌های زندگی نیز از معیارهای اساسی ارزیابی عملکرد هر دولت است.
بر اساس گزارش شبکه خبری سی‌ان‌ان، از ابتدای سال ۲۰۲۶ تا ۱۵ اکتبر، ۵۲ مورد تیراندازی در مراکز آموزشی آمریکا ثبت شده که ۳۲ کشته و ۵۰ زخمی برجای گذاشته است. از این موارد، ۱۶ تیراندازی در دانشگاه‌ها و ۳۶ مورد در مدارس از پیش‌دبستانی تا دبیرستان رخ داده است. این آمار، پرسش‌هایی جدی درباره امنیت محیط‌های آموزشی و آرامش روانی خانواده‌های آمریکایی ایجاد می‌کند.
مدرسه و دانشگاه باید محل یادگیری، رشد و ساختن آینده باشند؛ نه فضایی که دانش‌آموز، دانشجو و خانواده‌اش با نگرانی از خشونت به آن نگاه کنند. امنیت واقعی زمانی معنا دارد که مردم آن را در زندگی روزمره احساس کنند، نه اینکه تنها در سخنرانی‌های سیاسی و نمایش قدرت نظامی از آن سخن گفته شود.
بودجه نظامی عظیم؛ امنیت مردم در چه جایگاهی است؟
بر اساس گزارش مؤسسه بین‌المللی پژوهش‌های صلح استکهلم، هزینه نظامی آمریکا در سال ۲۰۲۵ به حدود ۹۵۴ میلیارد دلار رسید؛ رقمی که این کشور را در صدر هزینه‌کنندگان نظامی جهان قرار داد. با وجود این ظرفیت عظیم، تداوم تیراندازی‌ها در مراکز آموزشی نشان می‌دهد که قدرت نظامی به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخ‌گوی همه ابعاد امنیت داخلی باشد.
وقتی منابع عمومی هنگفتی صرف حفظ برتری نظامی و حضور خارجی می‌شود، شهروندان حق دارند بپرسند حفاظت از جان فرزندانشان در مدارس و کاهش نگرانی‌های روزمره آنان چه جایگاهی در برنامه‌های دولت دارد.
ترامپ و هزینه‌های سیاست‌های جنگ‌افروزانه
دونالد ترامپ با شعار «اول آمریکا» وعده داده بود منافع شهروندان آمریکایی را در اولویت قرار دهد؛ اما گسترش استفاده از نیروی نظامی در خارج از مرزها، حملات آمریکا و اسرائیل به ایران و تداوم تقابل نظامی، این پرسش را مطرح کرده که سیاست‌های جنگی تا چه اندازه با وعده پرهیز از درگیری‌های پرهزینه سازگارند.
جنگ فقط در میدان نبرد هزینه ایجاد نمی‌کند؛ پیامدهای آن می‌تواند به بازارهای انرژی، حمل‌ونقل، زنجیره تأمین و در نهایت زندگی خانوارها منتقل شود. درگیری طولانی با ایران و تبعات ناشی از آن، نااطمینانی درباره امنیت مسیرهای انتقال انرژی، قیمت سوخت و هزینه‌های اقتصادی را تحت فشار قرار داده است. رویترز گزارش داده که جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران و سیاست‌های تعرفه‌ای دولت ترامپ از عوامل مؤثر بر افزایش فشارهای تورمی در آمریکا بوده‌اند.
تورم و گرانی؛ صورتحساب جنگ روی میز خانواده‌ها
طبق گزارش رویترز، تورم سالانه آمریکا در سپتامبر ۲۰۲۶ به ۳٫۷ درصد رسید؛ در حالی که این رقم در اوت ۳٫۴ درصد بود. قیمت بنزین نیز در سپتامبر نسبت به ماه قبل ۹٫۱ درصد افزایش یافت. بالا رفتن هزینه سوخت می‌تواند هزینه حمل کالا و خدمات را بیشتر کند و فشار مضاعفی بر بودجه خانواده‌ها وارد آورد.
هنگامی که سیاست خارجی با تشدید درگیری‌ها همراه می‌شود و هم‌زمان هزینه زندگی افزایش می‌یابد، دولت باید درباره پیامد تصمیم‌های خود برای شهروندان پاسخ‌گو باشد.
اول آمریکا؛ مردم در اولویت یا قدرت‌نمایی در جهان؟
معنای واقعی شعار «اول آمریکا» را باید در امنیت دانش‌آموزان، آرامش روانی خانواده‌ها و توان مردم برای تأمین نیازهای روزانه جست‌وجو کرد. ثبت ده‌ها تیراندازی در مراکز آموزشی و افزایش فشار اقتصادی، دو دغدغه‌ای هستند که نمی‌توان با شعارهای ملی‌گرایانه یا نمایش قدرت نظامی بر آن‌ها سرپوش گذاشت.
اگر اولویت واقعاً مردم آمریکا هستند، حفاظت از جان آنان، کاهش خشونت، مهار فشار هزینه‌های زندگی و پرهیز از درگیری‌های پرهزینه باید در عمل جایگاه محوری داشته باشد. قدرت یک کشور زمانی برای شهروندان ارزشمند است که ثمره آن در خانه، مدرسه و محیط کار احساس شود؛ وگرنه فاصله میان وعده‌های سیاسی و واقعیت زندگی مردم همچنان پابرجا خواهد ماند. وضعیتی که امروز مردم آمریکا با سیاست های غلط و جنگ افروزانه ترامپ با آن روبرو هستند.
گزارش مؤسسه اکونوویس از جهش سالانه ۶۱.۱ درصدی قیمت انرژی و رکوردشکنی مس حکایت دارد؛ بحرانی که در اکتبر با گرانی گازوئیل، افزایش هزینه زندگی و اعتراضات اقتصادی در آمریکا و اروپا ابعاد سیاسی پیدا کرده است.
افزایش شدید قیمت بنزین در فیلیپین، پس از آغاز حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، توجه‌ها را به پیامدهای بحران انرژی و تغییر الگوی خرید خودرو جلب کرده است.
کشورهای اتحادیه اروپا از زمان آغاز جنگ ایران بیش از ۱۰۰ میلیارد یورو هزینه اضافی انرژی متحمل شده‌اند؛ جهش قیمت‌ها، بروکسل را به سمت کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی سوق داده است.