نقد استیوی واندر - با پخش کامل بزرگترین آلبوم خود، همه را به پهلو می زند

Utilita Arena، بیرمنگام شب افتتاحیه تور Wonder به مناسبت پنجاهمین سالگرد Songs in the Key of Life، به لطف آهنگ‌های مجلل حاوی پیام‌های فوری که در میان مجموعه‌ای از کیبوردها نشسته است، استیوی واندر در اولین تاریخ تور خود برای جشن گرفتن بیشترین سالگرد آلبوم Life S50، در جشن گرفتن بیشترین سالگرد آلبوم زندگی‌اش، آرواره‌ها را روی زمین می‌گذارد. او می‌گوید پخش کامل آن به این شکل یک آرزوی دیرینه بود: مسئل

استیوی واندر که در میان مجموعه ای از کیبوردها خورده شده، در اولین تاریخ تور خود برای جشن گرفتن پنجاهمین سالگرد آلبوم Songs in the Key of Life، مشهورترین آلبوم او، مخاطبان را خطاب قرار می دهد. او می‌گوید پخش کامل آن به این شکل یک آرزوی دیرینه بود: مسئله این بود که برای به ثمر رساندن آن به افراد زیادی نیاز داشت. او در واقع یک دهه پیش در عرصه‌های آمریکای شمالی در سال‌های 2014 و 2015 به آن جاه‌طلبی جامه عمل پوشاند، کنسرت‌هایی که نمایش‌های پنجاهمین سالگرد از آن‌ها سرنخ می‌گیرند - با اضافه شدن خرافه به‌عنوان صفحه‌نمایش - اما گفته می‌شود، باید نظر او را در مورد تعداد افراد درگیر بپذیرید.

واقعاً تعداد زیادی نوازنده در آن بالا وجود دارد: سه نوازنده سازهای کوبه ای، یک بخش زهی، پنج نوازنده برنج، شش نوازنده پشتیبان، دو نوازنده گیتار، سه نوازنده کیبورد، از جمله خود واندر، که به طور مختلف مجموعه ای از سینتی سایزرهای قدیمی و مدرن را می نوازد، یک پیانوی بزرگ، یک پیانو تاک ایستاده و به نام Ngiculela/Es Unzaraing، یک ساز با نام Historirea/Es Unzara. هارپجی که در واقع زمانی که استیوی واندر آخرین آلبومی را منتشر کرد، اختراع نشد، چه رسد به زمانی که Songs in the Key of Life ساخته شد. Harpejii یا نه، این به‌عنوان کاهش چشمگیر همه چیز در مقایسه با جلسات واقعی آلبوم به حساب می‌آید. ساخته‌شده توسط مردی که تقریباً می‌توانست همه کارها را خودش انجام دهد، با این حال ضبط آن شامل 108 نوازنده بود: هشت نفر برای دست‌کوبی اعتبار دارند.

تجملات آن هم در مورد انتظارات تجاری از آن و هم در مورد هنری بودن آن صحبت می کندچالشی که شامل محدود کردن چیزی است که واندر اخیراً به دست آورده بود. واندر با تهدید به کناره گیری کامل از موسیقی قبل از ساخت آن، تجدید نظر کرد و در سال 1975 بزرگترین قرارداد ضبط تاریخ را امضا کرد که ارزش آن حدود 230 میلیون دلار بود. و در فاصله ی تقریباً دو سال، Music of My Mind، Talking Book، Innervisions and Fulfillingness First Finale را منتشر کرده بود، نمایش شجاعانه ای از استعداد آنقدر چشمگیر که وقتی پل سایمون جایزه بهترین آلبوم گرمی 1976 را برد، سخنرانی پذیرش او از واندر تشکر کرد که در سال قبل چیزی را منتشر نکرد و به این ترتیب به دیگران فرصت نداد.

نکته قابل توجه در مورد برنامه زنده Songs in the Key of Life این نیست که به شما یادآوری می‌کند که آلبوم بعدی چقدر خارق‌العاده بود، و این است - با توجه به اینکه همه از مایکل جکسون گرفته تا التون جان و جورج مایکل آن را بهترین آلبوم ساخته‌شده تا به حال نامیده‌اند، به سختی نیاز به برجسته‌سازی دارد - بلکه این است که آن را زیبا می‌کند. نه به دلیل تنظیم‌های گسترده، اگرچه دوست‌داشتنی هستند: این موضوع که آیا Village Ghetto Land با نواختن سیم‌های زنده به‌جای سینتی‌سایرهای پشته‌ای Wonder بسیار بهبود می‌یابد، بحثی مبهم است، زیرا نسخه استودیویی برای شروع بسیار باورنکردنی بود. دلیلش این است که قاطعانه یک اجرای زنده است، نه یک تفریح ​​کامل.

واندر تک نوازی سازدهنی خود را در Easy Goin' Evening (تماس مادرم) می نوازد و اصرار می کند که گروه Isn't She Lovely را مجدداً راه اندازی کند، از نسخه اولیه ناراضی است (او گریه می کند "بس کن!". "از من شکایت کن!"). او همچنینآهنگ‌ها را به میل خود پخش می‌کند، گروه در فانک سخت All Day Sucker و Black Man قفل می‌کند و به فهرست آهنگ‌های پرجمعیت آلبوم اضافه می‌کند. نیمه اول آن در حال حاضر با یک ساز دیگر و همچنین گره خورده، فیوژن جاز تحت تاثیر Contusion همراه است. می‌توانید با یک فشار، آن را یک جم نامید که مملو از مشارکت مخاطبان تماس و پاسخ است، اما به نظر می‌رسد که روح دراماتیک و سمفونیک آن کم‌فروش است.

با وجود شهرت بی‌نظیرش، اجرای زنده Songs in the Key of Life، کم و بیش به ترتیب (و شامل چهار آهنگ از A Something’s Extra EP که با آلبوم اصلی همراه بود) خطر خاصی دارد. مخاطره آمیز است زیرا آلبوم به سبک نسبتاً کم بیانی آغاز می شود: Love's In Need of Love Today، Have a Talk With God و Village Ghetto Land از هر معیاری که باشد، آهنگ های باورنکردنی هستند، اما آهنگ هایی ضعیف، تاریک، اغلب مستاصل، بازتابی از فردی هستند که در اواسط دهه 70 بسیار ناامید شده بود، و به شدت به آمریکا علاقه نداشت که به شدت به کار خود فکر کند. افتتاحیه خیره کننده بزرگی که ممکن است از یک نمایش صحنه ای انتظار داشته باشید. در شب، مهم نیست، شاید به این دلیل که مخاطب می‌داند باید چه انتظاری داشته باشد، شاید به این دلیل که اشعار ایالات متحده که به شدت فاقد همدلی است، غرق در نابرابری وحشتناک و تحت حاکمیت افرادی هستند که به نظر می‌رسید هیچ ارتباطی با اعمالشان نداشته باشد، ممکن است در سال 2026 نوشته شده باشد.

آنها به وجد آمده اند، اگرچه نهبه همان اندازه که سر دوک و من آرزوی شادی را به ارمغان می‌آورند، به وجد آمده‌اند. در واقع، شما بخش زیادی از نمایش را با فک خود روی زمین می گذرانید. حتی با توجه به شهرتش، Songs in the Key of Life هنوز هم این توانایی را دارد که با سطح کیفیت شگفت‌انگیزی که در سرتاسر آن حفظ می‌کند، شما را به پهلو بکوبد: این آلبومی است که برش‌های عمیق آن پیش‌نمایش دیگران خواهد بود: Saturn، Knocks Me Off My Feet، Joy Inside My Tears. همانطور که روح عمیق دومی در نهایت می میرد، صدایی جدی از پشت صحنه به گوش می رسد. فریاد می زند که به طور شنیدنی مات و مبهوت است، «این واقعاً خوب بود».