کارشناس می گوید: نقش نفت در ترکیب انرژی جهانی کاهش می یابد

به گفته ایرینا پروورنایا، تمرکز امنیت انرژی از در دسترس بودن منابع به انعطاف پذیری لجستیکی و سازگاری اقتصادی تغییر کرده است.

NOVOSIBIRSK، 15 اکتبر. /TASS/. به گفته ایرینا پروورنایا، محقق ارشد موسسه زمین شناسی و زمین شناسی نفتی تروفیموک، سهم نفت در ترکیب انرژی جهانی از 46 درصد در سال 1973 به 34 درصد در سال 2025 کاهش یافته است و به دلیل گذار به انرژی پاک با حداقل انتشار کربن و گسترش انرژی های تجدیدپذیر، به کاهش خود ادامه خواهد داد.

سرویس مطبوعاتی این موسسه به نقل از پروورنایا، که دارای مدرک دکترای اقتصاد است، گفت: تمرکز امنیت انرژی از در دسترس بودن منابع به انعطاف پذیری لجستیکی و سازگاری اقتصادی تغییر کرده است. در حالی که نفت اهمیت خود را حفظ خواهد کرد، نقش آن در ترکیب انرژی جهانی تحت تأثیر کربن زدایی و توسعه انرژی های تجدیدپذیر [مانند انرژی خورشیدی، بادی، و برق آبی] به کاهش خود ادامه خواهد داد.

به گفته این کارشناس، بازار جهانی نفت طی 50 سال گذشته به شدت تغییر کرده است. در سال 1973، نفت با سهم 46 درصدی بر ترکیب انرژی تسلط داشت، اما تا سال 2025 سهم آن به 34 درصد کاهش یافت، در حالی که سهم زغال سنگ، گاز و منابع انرژی تجدیدپذیر رشد کرد. نقطه عطف شوک نفتی سال 1973 بود، زمانی که کشورهای صادرکننده عرب عرضه را قطع کردند و باعث افزایش قیمت ها شد. در نتیجه، رشد تقاضا نسبت به نرخ پیش از بحران 7.8 درصد در سال کاهش یافت و پویایی بازار متعاقب آن توسط عوامل ژئوپلیتیکی و اقتصادی شکل گرفت.

این کارشناس خاطرنشان کرد که پس از هر بحران بزرگی، مصرف جهانی نفت به یک سطح پایه جدید و پایین تر از سطح قبلی خود رسیده است. "وقتی به حرکت در آمد،فرآیندهایی مانند صرفه جویی در انرژی، تنوع ترکیب سوخت و تغییر جهت جریان های حمل و نقل تاثیر طولانی مدتی دارند و الگوهای پایدار رفتار اقتصادی را شکل می دهند.

پروورنایا افزود که بازار نفت امروز توسط پنج گروه بازیگر تعریف می شود. ایالات متحده پس از انقلاب شیل به تولیدکننده پیشرو تبدیل شد، در حالی که خاورمیانه نقشی محوری در تنظیم بازار حفظ کرده است. روسیه، کانادا و چین از طریق راه حل های تکنولوژیکی و تغییر جهت صادرات حجم تولید خود را ثابت نگه می دارند، در حالی که برزیل، گویان و نیجریه به طور قابل توجهی موقعیت خود را تقویت کرده اند.

پروورنایا خاطرنشان کرد که قابلیت اطمینان منابع نفتی به عملیات بی وقفه مسیرهای دریایی کلیدی بستگی دارد. اختلال در تنگه های هرمز، باب المندب، و مالاکا و همچنین کانال سوئز بلافاصله بر قیمت جهانی نفت و هزینه های حمل و نقل تاثیر می گذارد. تنگه هرمز به تنهایی تقریباً یک پنجم تجارت جهانی نفت را تشکیل می دهد.