نقد و بررسی 24 ساعته پارتی مردم - متامتنی جسورانه به صحنه موسیقی منچستر

فیلم آزادانه مایکل وینترباتم در سال 2002 درباره تونی ویلسون، قهرمان گروه‌های پست پانک، نمی‌توانست کسی را به جز استیو کوگان بازی کند. داستان درباره اسطوره منچستر، امپرساریو Factory Records، مالک باشگاه و روزنامه نگار تلویزیون گرانادا، تونی ویلسون، با بازی استیو کوگان، که یک نیروی محرک کارآفرینی در پشت صحنه موسیقی شهر و راهنمای گروه هایی مانند Joy D بود، است.

فیلم جذاب، جسورانه و آزادانه M ichael Winterbottom در سالگرد تقریباً ربع قرن خود دوباره اکران می شود. داستان درباره اسطوره منچستر، امپرساریو Factory Records، مالک باشگاه و روزنامه‌نگار تلویزیون گرانادا، تونی ویلسون، با بازی استیو کوگان، که یک نیروی محرک کارآفرینی در پشت صحنه موسیقی شهر و راهنمای گروه‌هایی مانند Joy Division، New Order و Happy Mondays بود.

با نگاهی به بررسی اولیه‌ام، می‌بینم که از برخی جهات متقاعد نشده بودم، شاید با لحن تقریباً تزلزل‌کننده و دور ریختنی که به نوعی از اول تا آخر به طور مساوی برقرار است، با اجرای اصلی پارتریجی کوگان - هرچند که بدون شک بسیار خوب است - همه خطوط را به گونه‌ای ارائه می‌کند که گویی قطعه‌ای بد را به دوربین می‌دهد. او مسلماً تنها بازیگر ممکن برای یک شخصیت تلویزیونی کوچک بود که بازیگر اصلی دنیای واقعی فراتر از دوربین بود، ترکیبی پست مدرن که خود ویلسون، مردی پیچیده و باهوش، مطمئناً از آن لذت برد. داستان خروس و گاو وینترباتم که از لورنس استرن اقتباس شده است، گاهی اوقات به عنوان اثر پست مدرن او توصیف می شود، اگرچه این فیلم، با شکستن دیوار چهارم، کمئوهای دنیای واقعی و حس مستند-رئالیستی خود، احتمالاً فرامتنی تر است.

انرژی سست و انبوه چیزی است که این فیلم را بسیار قابل تماشا می کند، و با این حال گاهی اوقات بی شکل به نظر می رسد، با چیزی که در جهت وینترباتم جدا شده است. در اولین باری که آن را دیدم، فکر می‌کنم تقریباً احساس می‌کردم که به‌جای برش نهایی، یک ویرایش مونتاژی ناهموار به طور تصادفی منتشر شده است. کوگانویلسون با صدای چیرخ است که اخبار تلویزیون منطقه ای را در دهه 70 و همچنین برنامه فرهنگی گرانادا So It Goes ارائه می کند. از طریق دومی، او دید که چگونه انفجار پانک توسط بقیه رسانه ها نادیده گرفته می شود و بنابراین تبدیل شدن به مبشر پانک را به کار خود تبدیل کرد. این فیلم ویلسون را در کنسرت سالن تجارت آزاد سکس پیستولز در منچستر در سال 1976، در میان مخاطبان کوچکی که او در اینجا به طور نیمه جدی با حواریون مسیح مقایسه می‌کند، به تصویر می‌کشد.

از آنجا، او به عنوان حامی پست پانک یک هویت قابل توجه و حتی منحصر به فرد ایجاد می کند. او بر آزادی بیان برای همه گروه‌هایی که مربی و تبلیغ می‌کند، بدون هیچ قرارداد واقعی غیر از سندی عجیب و غریب که در خون او امضا شده است، اصرار می‌ورزد – تا تعجب بعدی راجر ایمز، مدیر اجرایی موسیقی لندن، با بازی کیث آلن، که متوجه می‌شود ویلسون حقوق قانونی برای کاتالوگ پشتی که Factory Records گردآوری کرده است، ندارد.

پیتر کی نقش مالک باشگاه لاری را بازی می کند که ویلسون ابتدا با او تجارت می کند. لنی جیمز یکی از بنیانگذاران کارخانه آلن اراسموس است. اندی سرکیس تهیه کننده مارتین هانت است. شرلی هندرسون، لیندسی، همسر اول ویلسون است که با هاوارد دوتو، خواننده اصلی مجله مجله، رابطه تخیلی دارد، که دیوتو واقعی با آن مخالفت می کند. شان هریس در نقش ایان کورتیس افسانه‌ای، خواننده گروه جوی دیویژن که قرار بود جان خود را بگیرد، عملکردی تند و تند ارائه می‌کند (عملیاتی بسیار متفاوت از تصویر همدلانه‌تر سم رایلی در فیلم کنترل آنتون کوربین).

صحنه های مراسم تشییع جنازه کورتیس در بسیاری از صحنه ها دیده می شودراه ها محور مرموز فیلم; ما ویلسون را می‌بینیم که در واقع در کنار تابوت باز کورتیس ایستاده است، یک روزنامه‌نگار موسیقی (سایمون پگ) را برای نوشتن چیزی تحت فشار قرار می‌دهد، معاملات انجام می‌دهد، از موقعیت سوءاستفاده می‌کند، و در عین حال مطمئناً هیچ منفعت مالی واقعی ندارد. آیا قرار است ویلسون اینجا یک انگل، یک خون آشام یا حتی یک هیولا باشد؟ او مطمئناً از نظر عاطفی بی‌تحرک به نظر می‌رسد - که حتی جالب‌تر است زیرا فیلم نشان می‌دهد که تنهایی و افسردگی کورتیس ممکن است با این واقعیت تسریع شده باشد که وقتی کورتیس قبل از مرگش برای دیدن او آمد ویلسون در خانه نبود.

خود موسیقی به شیوه جوک باکس اسلم که ممکن است کارگردان دیگری انتخاب کرده باشد، برای هدایت حال و هوا و کمک به ایجاد نور و سایه روایت استفاده نمی شود. به نظر می‌رسد که همیشه در پس‌زمینه‌ی داستان باقی می‌ماند، زیرا تمام اپیزودها و حوادث دیوانه‌کننده‌اش ظاهراً هیچ تأثیر عاطفی واقعی روی ویلسون ندارند، حتی وقتی امپراتوری او از نظر مالی فرو می‌پاشد. با این حال، این یک اثر جذاب و منحصر به فرد است - فیلمی با سبک و سطح.