لباس های «حس و حس» نامه ای عاشقانه برای دزدیدن لباس خواهرتان است

گریس اسنل، طراح لباس، به IndieWire در مورد تأثیرات مدرن و جاودانه ای می گوید که کمد لباس خانواده Dashwood را شکل داده است.

با ارائه اطلاعات خود، با شرایط استفاده و سیاست حفظ حریم خصوصی ما موافقت می کنید. ما از فروشندگانی استفاده می کنیم که ممکن است اطلاعات شما را نیز پردازش کنند تا به ارائه خدمات ما کمک کنند. این سایت توسط reCAPTCHA Enterprise محافظت می شود و خط مشی رازداری Google و شرایط خدمات اعمال می شود.

گریس اسنل، طراح صحنه و لباس، قبل از تماس با جورجیا اوکلی، فیلمساز، هرگز فیلم دورهمی بازی نکرده بود. شما می‌توانید لباس‌های تاریخی را از راه‌های مختلفی نزدیک کنید، اما اسنل می‌خواست با این پروژه هم با حس خوب (تحقیق عمیق در Regency England) و هم با حساسیت ویژه مدرن مقابله کند.

"من اغلب وقتی به "زنان کوچک" که در دهه 40 ساخته شده است، و "زنان کوچک" که در دهه 90 ساخته شده است، و "زنان کوچک" که چند سال پیش ساخته شده است، فکر می کنم. اگرچه شما برای دورهمی طراحی می کنید، حتی در نسخه دهه 1940 "زنان کوچک"، می توانید مدهای دهه 1940 را ببینید. من عاشق این هستم که چیزی بسازم که احساس کند متعلق به زمان حال است، و از جایی که ما هستیم، به ویژه به عنوان زنان: چگونه لباس می پوشیم و در دوستانمان چه می بینیم.» داستان‌های مرتبط الکس گیبنی در مورد اینکه چگونه هوش مصنوعی به شبیه‌سازی مصاحبه ایلان ماسک کمک کرد که او هرگز نمی‌توانست دریافت کند آیا میم بازیگری یک استراتژی بازاریابی پایدار هالیوود است؟

بنابراین «حس و حساسیت» 2026 البته دارای لباس‌های دلپذیر با کمر امپراتوری و روبان‌های شاداب و کت‌هایی است که تقریباً در تمام اقتباس‌های اولین رمان آستن ظاهر می‌شود و ماجراهای الینور واقع‌گرایانه را ترسیم می‌کند.(دیزی ادگار جونز) و ماریان رمانتیک (اسمه کرید-مایلز). اما اسنل به همان اندازه از مد دهه 90 و اوایل دهه 00 الهام گرفت - که شباهتی شبیه به دوران آستن دارد - و از رابطه خانواده و دوستان با لباس هایی که جاودانه هستند.

یعنی خواهرها در کمد یکدیگر هستند و بیرون می آیند.

اسنل می‌خواست داش‌وودها طوری لباس بپوشند که انگار هیچ تیم لباسی در پشت سر آنها کارها را هماهنگ نمی‌کند - هر چند خواهرشوهر مغرور فانی (استیسی مارتین) موضوع دیگری است. به خصوص هنگامی که آنها از خانه خانوادگی خود رانده می شوند و باید در کلبه ای در دوونشایر زندگی می کنند، اسنل می خواست نشان دهد که چگونه دختران از یکدیگر قرض می گیرند، شانس ها و پایان ها را تطبیق می دهند و همیشه لباس ها را با هم هماهنگ نمی کنند. در پایان فیلم، اسنل می خواست آنچه را که دو قهرمان از یکدیگر آموخته اند در نحوه لباس پوشیدنشان منعکس کند.

اما الینور و ماریان با فلسفه‌های متمایزی که اسنل در اولین لباس‌ها آورده شروع کردند. "شما می توانید بلافاصله متوجه شوید که دیزی الینور چگونه بود و اسمی چگونه ماریان بود، حتی در نحوه تنظیم اتصالات برای آنها. دیزی بسیار ساختارمند بود، بسیار فرموله بود، برچسب خورده بود؛ در نحوه تلاش ما سیستماتیک بود. و سپس با اسمه، من تعداد زیادی چیزهای سرگرم کننده، جعبه های تزئینی و روبان، و بازی کردن، و چیزهای زیادی را خریدم." اسنل گفت. من او را وادار کردم که خودش لباس بپوشد، و می خواستم ببینم چطور ممکن است در لباس پوشیدن خودش مرتکب «اشتباه» شود، چطور ممکن است کارها به درستی انجام نشود.»

به هر حال، ماریان واقعاً به درستی یا شایستگی اهمیت نمی دهد (به ناامیدی مداوم الینور)، بنابراین اسنل و کرید-مایلز اولین انتخاب های غریزی را در ایجاد ظاهری برای ماریان که فقط کمی غیرتمند و سرکش بود، پذیرفتند. اسنل تصمیم گرفت که این شخصیت به مد «وینتیج» مربوط به دوران قدیمی‌تر بازگردد، لباس‌هایی را که دوست داشت کمی بزرگتر نگه دارد و آن‌ها را اقتباس کند، و کمرش را ببندد - افسر سواره نظام باهوشی که می‌خواهد در دنیا ببیند.

ماریان با یک لباس مجلسی «درست» در لندن، بسیار آسیب پذیر و بی جا احساس می کند، دلش برای ویلوبی خوش تیپ (فرانک دیلان) و بدون متحدان وقتی دوباره او را می بیند. اسنل می‌گوید: «من واقعاً می‌خواستم نشان دهم که مکانی مانند لندن چقدر می‌تواند ترسناک باشد، وقتی شما امکانات ندارید، از طریق لباس‌هایی که همه هنگام توپ می‌پوشند.

خواهران در بارتون خیلی راحت تر هستند، نیازی به گفتن نیست، و اسنل راه های یواشکی برای نشان دادن چگونگی سازگاری و یادگیری از یکدیگر پیدا کرد. او هر دو کت الینور و ماریان را برش داده شده از یک الگو، اما برای بیان حساسیت های متفاوت آنها ساخته شده است.

اسنل گفت: "ما الینور را بلندتر کردیم تا یک ژاکت بلندتر بسازیم، چیزی که در آن زمان [دوره] مورد استفاده قرار می گرفت، و سپس آنها را با پارچه های مختلف اما یک رنگ درست کردند. آنها می توانستند یک لباس بپوشند، اما سبک متفاوتی داشتند. بنابراین [شخصیت ها] در این جزئیات هستند." «این در مورد پایین کشیدن پایه درام دوره ای و دیدن خودمان در این استشخصیت‌های متنی با لباس.»

بیش از هر یک از داشوودها، هیچ کس آن شادی بی دریغ از ابراز وجود خود از طریق لباس مانند خانم جنینگز (فیونا شاو) را مجسم نمی کند. اسنل می‌خواست با دادن سبکی هیجان‌انگیز به خانم جنینگز، تصورات تماشاگران را از نحوه لباس پوشیدن زنان در یک سن خاص به چالش بکشد. اسنل گفت: «من فکر می‌کنم او در قلبش رمانتیک است و از ظاهرش و لباس‌هایی که می‌پوشد بسیار آگاه است و چیزهایی را امتحان می‌کند که لزوماً با برخی از انتظارات اجتماعی یک زن مسن‌تر مطابقت ندارد. اما تصور می‌کردم که او فقط چیزهایی می‌پوشد که ظاهرشان را دوست دارد، و من با فیونا خیلی لذت بردم.

همچنین برای شاو که قبلاً هیچ‌وقت لباس رجنسی را نگرفته بود، جالب بود. «میدونی فیونا همیشه با من لباس می پوشید و می گفت امروز چی می پوشیم؟ اسنل گفت: این یک سواری وحشیانه است.

این یک سواری وحشیانه برای هر شخصیت است، از لباس‌های کمی بیش از حد برازنده خانم داشوود (Catríona Balfe) تا خیانت مطلق به جلیقه پر زرق و برق Willoughby در لندن (بر اساس یک قطعه آرشیو CosProp که از ماده طبیعی به نام سلولز برای پولک‌های خود استفاده می‌کند). اما این به این دلیل است که اسنل تمایل داشت به شخصیت‌های «حس و حس» اجازه دهد همانطور که همیشه لباس بپوشند: ابراز خودمان با انتخاب چیزهایی از اطرافیانمان.

«حس و حس» اکنون در سینماها اکران می شود.