الی استیل: مدارس فرانسه در حال سوختن هستند. احساس گناه سفید به شعله های آتش کمک می کند

الی استیل نویسنده و فیلمساز استدلال می کند که یک مدرسه در آتش در نانت و پرچم های فلسطین در خیابان ها نشان می دهد که چگونه احساس گناه سفید به اعتراضات دانشجویان فرانسه دامن می زند.

تظاهرات خشونت آمیز دانشجویان در سراسر فرانسه با تسخیر گروه های چپ بر هرج و مرج آغاز شد

یادداشت سردبیر: این اثر بخشی از مجموعه‌ای از الی استیل است که به بررسی گناه سفید در آمریکا و غرب می‌پردازد. استیل کارگردان مقاله مستند تازه منتشر شده "گناه سفید" است. فیلم را در WhiteGuiltFilm.com ببینید.

یکی از چشمگیرترین تصاویری که در روزهای اخیر از شورش هایی که فرانسه را فراگرفته بود، یک مدرسه آتش گرفته در نانت بود. جنبش دانش آموزی در خیابان های اطراف مدرسه خود را خواستار آموزش می خواند.

داشتم در فید X خود می چرخیدم که تصویر یک سطل زباله در حال سوختن را در خارج از لیسه نلسون ماندلا دیدم. شعله های آتش به دیوارهای ساختمان و راهروی شیشه ای ورودی سرایت کرد. هنوز دانش‌آموزان در کلاس‌هایشان بودند و خوشبختانه همه از آن‌ها بیرون آمدند.

زمانی که این مدرسه 12 سال پیش افتتاح شد، هزینه ساخت آن تقریباً 64 میلیون یورو بود و به عنوان چراغ امید و امکان برای جوانان تبلیغ شد. اکنون این مدرسه برای تعمیر تعطیل شده است و 1700 دانش آموز آن باید فعلاً از خانه یاد بگیرند.

ترامپ و والتز با دستگیری هزاران نفر شورش های فرانسه را به مهاجرت دسته جمعی پیوند می دهند

و آن فقط یک مدرسه است. به گفته وزیر آموزش و پرورش، از اواخر سپتامبر 24 مدرسه در آتش سوخته یا غارت شده است و حدود 30000 دانش آموز هفته ها داخل کلاس های درس خود را نمی بینند. بیش از 6500 نفر دستگیر شده اند که بیشتر آنها زیر سن قانونی هستند. حداقل 215 دانش آموز به همراه 85 معلم و معلم آسیب دیده اندکارکنان یک نوجوان 16 ساله استفاده از چشم خود را از دست داد. در La Ciotat، یک معلم فیزیک در حالی که تلاش می کرد آتش را خاموش کند، با بنزین به صورتش پاشیده شد و توسط دانش آموزی از دبیرستانش مورد ضرب و شتم قرار گرفت.

بسیاری از چهره‌های رسانه‌ای و سازمان‌های غیرانتفاعی مانند عفو بین‌الملل بر خواسته‌های دانشجویان برای شرایط آموزشی بهتر تاکید کردند و از واکنش پلیس انتقاد کردند، در حالی که خشونت برخی از تظاهرکنندگان را نیز پذیرفتند. خواسته ها برای معلمان بیشتر، کلاس های کوچکتر و ساختمان های مناسب بود.

نخست وزیر فرانسه ادعاهای وحشیانه پلیس را پس از مجروح شدن شدید نوجوانان در اعتراضات رد کرد: "حوادث روی می دهد"

در ویدیوهای تکان دهنده تری که از خیابان های فرانسه به جهان سرازیر شد، معلمانی بودند که در کنار دانش آموزان در خیابان ایستادند. در برخی موارد، والدین و اعضای اتحادیه به آن ملحق شدند. شهردار سن دنیس، بالی باگایوکو، در کنار دانش‌آموزانی که مدرسه‌شان را مسدود می‌کردند، ایستاد و استدلال کرد که خشونت می‌تواند گاهی مشروع باشد، اگرچه او همچنین گفت که با خشونت مخالف است و خواستار کاهش تنش شد.

فرانسه هر کاری بکند بازنده است. هر تلاشی از سوی «نظام ستمگر» برای بازگرداندن نظم و قانون به شکایت جدیدی برای مظلومان تبدیل می شود.

با تماشای فیلم‌های دانش‌آموزانی که در خیابان‌ها ازدحام می‌کنند، ظاهراً بدون مجازات، باید تعجب کرد که چگونه تمدنی که به جهان ولتر، روسو، کامو و مدرسه عمومی رایگان داد، به جایی رسید که مدارس در میان جنبشی که خواستار مدارس بهتر بود می‌سوختند.

فرانسهدر حالی که دولت انگشت خود را به سمت چپ نشانه می گیرد، شورش های نوجوانان چرخش جدیدی به خود می گیرند

از چند جهت، این فقط یک داستان قدیمی است. داستانی پس از دهه 1960 آنچه در خیابان های فرانسه اتفاق می افتد، آخرین تکرار فرمول گناه سفید است که ریشه در آمریکا دارد.

پدرم، شلبی استیل، از دهه 1980 درباره گناه سفید نوشته است. برای او، گناه سفید شخصی نیست. این احساس گناهی نیست که شخص برای کاری که انجام داده است. تقریباً هیچ سفیدپوستی که امروز زنده است صاحب برده یا مستعمره نبود. چگونه می توان برای گناهانی که مرتکب نشده احساس گناه کرد؟

الی استیل: ترس از اینکه نژادپرست خوانده می شود، آزادی بیان را در آمریکا درهم می شکند

گناه سفید یک گناه جمعی است. چپ تمام سفیدپوستان را به خاطر گناهان غرب، از برده داری و جدایی طلبی گرفته تا استعمار، محکوم کرده است. سفیدی را به نمادی از شر تاریخی تبدیل کرده است که باید از بین برود. با این کار، این وحشت را ایجاد کرده که نژادپرست یا استعمارگر خوانده شود و از اقتدار اخلاقی سلب شود. برای فرار از این وحشت، بسیاری از سفیدپوستان سعی می کنند راه خود را بخرند. اما فقط "مظلوم" می تواند بی گناهی را اعطا کند و بنابراین معامله ای انجام می شود. "مظلوم" قربانی شدن را برای قدرت می فروشد. "ستمگر" با احترام و برنامه و توقعات کمتر بی گناهی می خرد و وقتی فشار به اندازه کافی بالا می رود سکوت در برابر مسابقه. هر دو طرف به چیزی که می‌خواهند می‌رسند، به جز بچه‌ها که پیاده‌روی صرف هستند.

در دهه 1960 مردم تحت ستم بودند. امروز به آنها ظلم یاد می دهند. اکثر این دانشجویان هرگز تحت استعمار زندگی نکرده اند. آنهابه آنها آموزش داده شده است که هنوز هم انجام می دهند.

بین آن زمان و اکنون تفاوت وجود دارد. در دهه 1960 مردم تحت ستم بودند. امروز به آنها ظلم یاد می دهند. اکثر این دانشجویان هرگز تحت استعمار زندگی نکرده اند. به آنها آموزش داده شده است که هنوز هم انجام می دهند. بنابراین، ما نباید تعجب کنیم و با این حال هنوز هم شگفت‌آور است که یکی از ویژگی‌های اصلی این اعتراضات اغلب پرچم فلسطین بوده است. پرچم غزه هیچ ربطی به اندازه طبقات در نانت ندارد و با این حال همه چیز را در مورد این جنبش می گوید.

تظاهرات گروه‌های ضد اسرائیلی در سراسر آمریکا در سالگرد 7 اکتبر، با شعار "زنده باد انتفاضه"

دو کار را همزمان انجام می دهد. اولاً این یک اتهام است. به دانش آموزان آموزش داده شده است که اسرائیل ستمگر نسل کشی و فلسطینی ها قربانیان بی گناه آنها هستند. وقتی آن پرچم را برافراشتند، فرانسه را متهم می کنند که شبیه اسرائیل است. دوم، این ادعاست که دانشجویان در این شرایط فلسطینی هستند و بنابراین آنها وارثان قربانی هستند که پرچم نماد آن است. آنها از طریق قربانی شدن به خود بی گناهی و مشروعیت اخلاقی داده اند.

زمانی که شهردار سنت دنیس ادعا می کند که خشونت می تواند مشروع باشد، او صرفاً از فیلمنامه فعالان Black Lives Matter پیروی می کند که غارت سال 2020 در سراسر آمریکا را غرامت می نامند. اگر در مقابل دانشجویان می ایستاد و خواهان ارزش های غربی مسئولیت و پاسخگویی بود، او را خائن به آرمان می دانستند. به هر حال، قربانیان باید قربانی بمانند.

محاصره هااز حومه شهر به پاریس، تا نخبگان ترین لیسه های فرانسه و حتی مدارس خصوصی گسترش یافته است. این دانش‌آموزان مدارس خصوصی از پیشینه‌های نسبتاً ممتازی هستند و با قضاوت از عکس‌های سنگرها، بسیاری از آنها سفیدپوست هستند. احساس گناه سفید حتی به دانش آموزان سفیدپوست پاداش می دهد اگر آنها یک کار کلیدی انجام دهند: جدا شدن از غرب شیطانی. پاداش آنها برای همپیمانی با مظلوم، برائت است.

فرانسه هر کاری بکند بازنده است. هر تلاشی از سوی «نظام ستمگر» برای بازگرداندن نظم و قانون، گلایه جدیدی برای مظلومان می شود. وقتی کسی اصرار می‌کند که یک مدرسه جدید 64 میلیون یورویی نماد بی‌توجهی نیست، با تحقیر به عنوان یک نژادپرست اخراج می‌شود. هنگامی که یک کارگر در ایستگاه اتوبوس مارسی به دانش آموزان گفت که پناهگاه را خراب نکنند و به جای آن اعتراض کنند، یک دختر 15 ساله یک اسپری شعله ور به صورت او شلیک کرد. پس از آن، او همچنان آرمان آنها را "نجیب، مشروع" خواند.

پوستری برای مقاله مستند الی استیل، "گناه سفید"، که در 6 اکتبر 2026 منتشر شد. (Man of Steele Productions)

"مظلومان" هرگز از شکایت دست نمی کشند، زیرا تحت گناه سفید تنها قدرت آنهاست. نخبگان گناهکار سفید فقط به معصومیتی که از فرار از جعبه ظالم از طریق اتحاد به دست می آورند اهمیت می دهند. بالاخره ملت خودشان را ظالم می بینند. بنابراین کاهش ادامه دارد.

آنچه در نانت سوخت فقط مدرسه نبود. این ایده این بود که یک ملت می تواند از خود، قوانین و اصول خود بدون اعتراف به گناهان گذشته خود دفاع کند. گناه سفیداین دفاع را اگر غیرممکن نگوییم دشوار می کند. و این همان چیزی است که به گناه سفید قدرت خود را به عنوان مخرب ترین نیرو در آمریکا و غرب می دهد. افرادی که مدرسه را ساخته اند به افرادی تبدیل می شود که آتش زدن آن را تماشا می کنند و آن را عدالت اجتماعی می نامند.

الی استیل یک فیلمساز است. آخرین فیلم او "گناه سفید" در 6 اکتبر اکران شد. فیلم قبلی او "چه چیزی مایکل براون را کشت؟"