آینده سینما خود سینماست

یکی از بنیانگذاران جشنواره فیلم Rockaway در توسعه یک مدل جدید برای سینمای اجتماعی.

با ارائه اطلاعات خود، با شرایط استفاده و سیاست حفظ حریم خصوصی ما موافقت می کنید. ما از فروشندگانی استفاده می کنیم که ممکن است اطلاعات شما را نیز پردازش کنند تا به ارائه خدمات ما کمک کنند. این سایت توسط reCAPTCHA Enterprise محافظت می شود و خط مشی رازداری Google و شرایط خدمات اعمال می شود.

سام فلیشنر یک فیلمساز، متصدی و سازنده است که آثارش پل هنر، فضای عمومی و زندگی مدنی است. او در سال 2018 جشنواره فیلم Rockaway را تأسیس کرد و در آنجا به عنوان مدیر هنری فعالیت می کند. او کارگردانی و تهیه کنندگی چندین فیلم بلند («از درهای بسته بایستید»، «واه دودم»، «زیر مغز» و «دونالد گریه») که در سطح بین‌المللی به نمایش درآمده و جوایز جشنواره‌های متعددی را دریافت کرده‌اند، همراه با تقدیر از جوایز ایندیپندنت اسپیریت و هیئت ملی بازبینی.

او برای هنرمندانی از جمله MGMT، Santigold و Panda Bear کارگردانی و تولید کرده است و سفارش ساخت فیلم برای موزه هنر مدرن را به عهده داشته است. جدیدترین فیلم او، "Jetty" (2025)، بازسازی خط ساحلی Rockaway را دنبال می کند و تلاش انسان برای مهندسی کردن طبیعت را مشاهده می کند. داستان های مرتبط انجمن فیلم آستین سالن جدید جان اچ مک کال را با نمایش فیلم «ببر کاغذی» و بازسازی های 4K افتتاح می کند.

وقتی یک سینما تاریک می شود همیشه غم انگیز است. با انتشار اخبار اخیر در مورد بسته شدن کیپس بی AMC، اصطلاح "کویر سینما" دوباره مطرح شده است. هر چند این یک اصطلاح نسبی است، به خصوص در Newشهر یورک، یکی از بزرگترین شهرهای سینمای جهان، با سالن‌های تئاتر، برنامه‌نویسی و تماشاگران فداکار باورنکردنی. اما بیابان های واقعی سینمای نیویورک دورتر، در مکان هایی مانند Rockaways وجود دارد.

در طول قرن بیستم، Rockaways دارای 9 سالن سینما بود: کاخ‌های فیلم در Far Rockaway، یک سینما که روی آب در اسکله Arverne ساخته شده بود، و سالن‌های همسایگی مانند Surfside Twin، آخرین سالنی که در سال 1996 بسته شد. از آن زمان، رسیدن به سینما معمولاً به معنای سفر بیش از 12 تا 50 ساعت در هر مسیر برای ساکنان بوده است.

این نیروی محرکه جشنواره فیلم Rockaway بود که در سال 2018 راه‌اندازی شد. ما می‌خواستیم سینما را به جایی برگردانیم که آن را از دست داده بود، و جشنواره یک آزمایش کم هزینه برای آزمایش آب بود. مردم حاضر شدند. در شش سال گذشته، ما یک تئاتر موقت، ساخته شده در جامعه و در فضای باز به نام سینما آرورن را راه اندازی کرده ایم.

این سازمان به چیزی بیش از یک جشنواره فیلم و بیش از یک سری نمایش فیلم تبدیل شده است. این تجربه قبل و بعد از فیلم گسترش می‌یابد و همه چیز را در بر می‌گیرد، از رویکرد به مکان، غذا و نوشیدنی سرو شده، موسیقی و رقص، و از همه مهم‌تر، تبادل بین هنرمندان و تماشاگران. بیشتر چیزهایی که ما ساخته‌ایم زودگذر بوده است، اما مخاطبان ما تحمل کرده‌اند و این باعث شده ما به این کار پایبند باشیم.

Rockaway خود مکانی غیرعادی سینمایی است، با آسمان باز و نور کیشوتیک. دلفین ها، موج سواران، و محمولهکشتی ها در سراسر افق اقیانوس اطلس حرکت می کنند. در سراسر خلیج جامائیکا، می توانید خط افق منهتن و حرکت مداوم هواپیماهایی را که وارد و خارج از JFK می شوند، ببینید. مسکن متراکم منعکس کننده سوابق و تاریخچه افرادی است که از سرتاسر جهان، به انتخاب یا بر اساس شرایط وارد شده اند، و این مخلوط فرهنگ خاص خود را ایجاد کرده است.

در حالی که برآوردن سلایق سینمایی همه غیرممکن است، کیوریتورینگ برای چنین مخاطبان متنوعی چالش خاصی را به همراه دارد. البته، بسیاری از ساکنان دوست دارند آخرین فیلم فرنچایز را روی بزرگترین صفحه نمایش IMAX ببینند. اما ارزش این را دارد که بپرسیم وقتی به حالت پیش فرض تبدیل می شود، چه چیزی را از دست می دهیم. صنعت سیستمی را مهندسی کرده است که در آن داستان ها یکسان، ستاره ها و فرمول ها یکسان است. ما این را سرگرمی می نامیم، اما همچنین ماشینی عظیم برای تولید یکسانی است که سود به عنوان اصل سازماندهی آن است. و بسیاری از سینماهای مولتی پلکس که برای تطبیق با آن خروجی ساخته شده اند نیز عمومی هستند و اغلب آنهایی هستند که یکی پس از دیگری بسته می شوند.

در جامعه‌ای که توسط سرمایه‌داری اداره می‌شود، این فرض وجود دارد که همه چیز برای منفعت انجام می‌شود، و اگر این مأموریت نیست، در یک دسته خاص قرار می‌گیرد: غیرانتفاعی - همه قبل از اینکه از آنها خواسته شود کمک مالی کنند، می‌دوند! اما آیا برخی از با ارزش ترین چیزها در زندگی - از جمله هنر و فرهنگ - دقیقاً به این دلیل ارزشمند نیستند که سود آنها را هدایت نمی کند؟ شاید ارزش آنها در مقاومت آنها باشدآن منطق و به تک‌فرهوری که تولید می‌کند. مطمئن نیستم چیز جدیدی برای افزودن به بحث دیرینه هنر و تجارت داشته باشم، اما وقتی به آینده سینما فکر می کنیم نمی توان آن را نادیده گرفت. این ایده که برخی کارها ارزش انجام دادن را دارند صرفاً به این دلیل که زندگی ما را غنی می کنند، نه به این دلیل که بازدهی ایجاد می کنند، به طور فزاینده ای شکننده به نظر می رسد.

سینما همیشه بیش از هنر یا سرگرمی بوده است. این مکان محل تجمع مردم برای تجربه چیزی به طور جمعی است، جدا از عرصه یا کلیسای جامع. در طول عمر کوتاه خود، سینما از یک تصویر نمایشی زنده، به تصاویر صوتی، رنگ های اضافه شده، نسبت های جدید، 3D، IMAX، 4DX و موارد دیگر تبدیل شده است. همیشه یک نمایش جدید، یک ترفند جدید برای جذب مردم به تئاتر و توجیه هزینه بلیط وجود دارد. اما در مورد ترسیم ساده یک تجربه مشترک که ما را به چیزی ابتدایی مانند داستان سرایی در اطراف آتش باز می گرداند، چه می توان گفت؟

و فیلم‌هایی که بر اساس فرمول‌ها، ستاره‌ها، نمایش، جوایز و سود طراحی نشده‌اند چطور؟ در مورد تجربیات عجیب و متعالی که تنها زمانی کاملاً خود را آشکار می کنند که به طور جمعی، در یک اتاق، در طول زمان با آنها مواجه شوند، چطور؟ چگونه می‌توانیم این آثار را به‌عنوان رویداد حفظ و ارائه کنیم، همان‌طور که تئاتر در طول تاریخ به عنوان یک هنر زنده وجود داشته است؟

وقتی برای بیرون رفتن تلاش می‌کنیم، می‌خواهیم ارزشمند باشد و شواهد از قبل اینجاست. طی یک دهه گذشته یا بیشتر، تماشاگران فیلم نیویورک اشتهای واقعی برای این نوع تجربه نشان داده اند. رپرتوارنمایش فیلم‌های 35 میلی‌متری، ارائه‌های هنرمندان در ریزسینماها و دیگر برنامه‌های ویژه همچنان مخاطبان کاملی را به خود جذب می‌کنند. مردم برای تماشای چیزی که هرگز در مورد آن نشنیده اند ظاهر می شوند، فقط به این دلیل که شخصی که به آنها اعتماد دارند، تجربه ای را پیرامون آن ایجاد کرده است.

این به ویژه در حال حاضر مهم است، زیرا مردم منزوی تر می شوند و برخی از اساسی ترین نیازهای ما را به عنوان یک گونه بیان می کند. از زمان همه‌گیری، یک اپیدمی تنهایی همچنان در حال گسترش است، در حالی که ما بیشتر زندگی خود را تنها با فیدهای شخصی از تصاویر و اطلاعات می‌گذرانیم. وقتی به سمت راحتی می رویم، وقتی تجربه فردی می شود، چیزی ضروری از دست می رود. جامعه نوعی پتری دیش فرهنگی است: یک محیط فیزیکی که در آن ایده ها با هم برخورد می کنند، هنرمندان تجربه می کنند و اتفاقات غیرمنتظره ای ممکن است رخ دهد. فرهنگ از نزدیکی، اصطکاک و تصادف پدید می آید. به همین دلیل است که ما نه تنها باید سینماهای بیشتری ایجاد کنیم، بلکه باید در طراحی و عملکرد آنها تجدید نظر کنیم تا بتوانند پایدار باشند.

همانطور که ما به دنبال فضا هستیم و شروع به جمع آوری کمک مالی برای خانه دائمی سینما در Rockaway می کنیم، ملاحظات زیادی وجود دارد. این برنامه شامل همه چیز از فیلم های پرفروش گرفته تا مستندهای مبهم، کلاسیک های صامت با همراهی زنده، فیلم هایی از سراسر جهان، سینمای گسترده و همه چیز بین فیلم و اجرا خواهد بود. فضا باید منعطف باشد: برای فیلم بهینه شده باشد، اما بتواند برای استفاده های دیگر مانند رقص، کنسرت، تئاتر عروسکی، فضای رویداد خصوصی، یا مکان تولید فیلم، تبدیل شود. یک آشپزخانه خدمت خواهد کردغذاها و نوشیدنی های لذیذ، با فضای راحت فراوان برای نشستن، صحبت کردن و دور هم جمع شدن قبل و بعد از رویدادها.

نمونه هایی از این مدل در سرتاسر جهان وجود دارد، اما ما در اینجا در ایالات متحده به تعداد بیشتری از آنها نیاز داریم، و من آرزو می کنم که هر کدام به اندازه جامعه ای که به آن خدمت می کند منحصر به فرد باشد. همانطور که ما نسخه خود را در Rockaway ایجاد می کنیم، امیدوارم بتواند به عنوان یک الگوی مفید عمل کند و به شبکه گسترده تری از سینماهای کوچک و مستقل کمک کند که قادر به انجام کارهایی هستند که یک سیستم توزیع تجاری متمرکز نمی تواند انجام دهد. با اولویت دادن به همکاری بر رقابت، می‌توانیم از دنیای به هم پیوسته خود برای به اشتراک گذاشتن زیرساخت‌ها، دانش و منابع استفاده کنیم و در عین حال از هنرمندان و فیلم‌سازان حمایت معنادار و پایدار ارائه کنیم.

سینماها یک کالای عمومی هستند، جوامع را تقویت می‌کنند، از اقتصادهای محلی حمایت می‌کنند و نسل بعدی داستان‌نویسان و مخاطبان را پرورش می‌دهند. آنها ما را دعوت می کنند تا دستگاه های خود را زمین بگذاریم، توجه کنیم و دیدگاه های جدیدی را تجربه کنیم. سینما همیشه یک فناوری برای ثبت تجربیات انسانی و گرد هم آوردن ما در تاریکی برای تصور دنیاهای دیگر بود. شاید آینده آن به یادآوری اینکه چرا در وهله اول اهمیت داشت بستگی دارد. کجا جمع خواهیم شد؟ چگونه در زندگی واقعی به هم متصل خواهیم شد؟ اگر قرار است سینما زنده بماند، باید از فضاهایی برای تخیل جمعی محافظت کنیم – و بدانیم که ساختن و حفظ آن‌ها، بیش از هر چیز، یک تلاش انسانی است.