فیلم اسکاتلندی می تواند تاج خواننده جاز را به عنوان "اولین فیلم ناطق جهان" بدزدد
فیلم‌نامه اسکاتلندی تا زمانی که زنگ‌ها به صدا در می‌آیند یک سال قبل از فیلم هالیوودی نمایش داده می‌شود که در آن کلمات گفته شده توسط آل جولسون به نمایش درآمده است. اما یک کشف تصادفی با این خبر که ممکن است یک سال کامل به عنوان فیلم شکسته شده باشد - و توسط فیلمی که در گلاسکو ساخته شده و به زبان اسکاتلندی نوشته شده است، تاریخ فیلم را متحول می کند. تی
برای تقریبا یک قرن، خواننده جاز به عنوان اولین فیلم بلند جهان که شامل دیالوگ های همگام (معروف به "تاکی") و انگلیسی به عنوان زبان اول سینما است، تجلیل شده است. اما یک کشف تصادفی با این خبر که ممکن است یک سال کامل به عنوان فیلم شکسته شده باشد - و توسط فیلمی که در گلاسکو ساخته شده و به زبان اسکاتلندی نوشته شده است، تاریخ فیلم را متحول می کند.
این پیشرفت توسط مورخ و خود اعتراف شده "مغز فیلم" مارک دیوید جیکوبز انجام شد، که در حال تحقیق برای کتابی در مورد موج اول فیلم های صوتی بریتانیایی بود که با داستان فیلم تا زمانی که زنگ ها به صدا درآیند مواجه شد.
این فیلم بلند 46 دقیقه‌ای، با بخش‌های گفتاری و صدای هماهنگ در سراسر جهان، در اکتبر 1926 در ادینبورگ اکران شد، یک سال قبل از اینکه خواننده جاز با بازی آل جولسون به پرده‌های نیویورک برود و جای خود را در کتاب‌های تاریخ بگیرد.
جیکوبز گفت: «این شروع چیزی بود که ما فیلم مدرن در نظر می گرفتیم. این یک هنر کاملاً جدید در آن زمان بود، و اگر در بریتانیا مطرح می‌شد، می‌توانست یک تاریخ جایگزین واقعی از سینما وجود داشته باشد که در آن آمریکایی‌ها چنین رهبری را در کارها نگرفته‌اند.»
آفرینش گراهام موفات، نمایشنامه‌نویس اسکاتلندی، تا زمانی که زنگ‌ها به صدا در می‌آیند، یک کمدی داخلی است که در گلاسکو اتفاق می‌افتد و توسط شرکت تور شش قسمتی موفات، از جمله همسرش، مارگارت، و دخترش وینیفرد، اجرا می‌شود.اسکاتلند
در آن زمان به‌عنوان «تصویر فوق‌العاده سخنگو… از زندگی خانوادگی ویکتوریایی» نام‌گذاری شد و در اولین نمایش آن به عنوان یک نقطه عطف سینمایی اعلام شد. ادینبورگ ایونینگ نیوز در نقدی نوشت: «حتی آمریکا هم هرگز چنین کاری را انجام نداده است... هماهنگی بین تصویر روی صفحه و دیالوگ گسترده اسکاتلندی که توسط تصویر بیان می‌شود بسیار عالی بود، به طوری که ممکن است به خوبی به نسخه صحنه‌ای مشروع از کمدی گوش داده شود.»
اما جیکوبز گفت که فیلم به سرعت فراموش شد. او گفت: «این با روایت بزرگ‌تری درباره سینمای بریتانیا که به‌طور منحصربه‌فردی نادیده گرفته شده است، مطابقت دارد. فکر می‌کنم اگر از آن به‌عنوان یک محصول کاملاً اسکاتلندی تجلیل می‌شد، ممکن بود تا به حال زنده مانده یا کشف شده باشد. اما این موضوع در زیر عنوان سینمای بریتانیا قرار دارد و هیچ حس واقعی وجود ندارد که تاریخ سینمای بریتانیا واقعا ارزش دیدن داشته باشد.»
هیچ مدرکی مبنی بر اینکه این فیلم پس از نمایش یک هفته‌ای آن در سالن سینود پولز ادینبورگ، جایی که امروز سالن تئاتر تراورس شهر در آن قرار دارد، بار دیگر به نمایش عمومی در آمد وجود ندارد. موفات در سال 1951 در حالی که هرگز فیلم دیگری نساخته بود درگذشت.
از جمله اکتشافات جیکوبز این است که دو قرقره فیلم، که بیش از نیمی از طول آن را تشکیل می‌دهند، در آرشیو ملی BFI در هرتفوردشایر باقی مانده‌اند، اما از زمان خریدشان بیش از 50 سال پیش، هرگز نمایش داده نشده‌اند. با توجه به صدمین سالگرد ساخت این فیلم، جیکوبز امیدوار است که تغییر کند.
"امیدوارم که این چیزی بیش از یک داستان اسکاتلندی باشد و آرشیوها در سراسر جهان ممکن استبتوانید نگاهی بیندازید و شاید قرقره گمشده را پیدا کنید.» او گفت: «اما این فیلمی است که منشأ آن به عنوان یک نمایش صحنه‌ای بوده و دست‌نوشته‌ها باقی مانده‌اند، بنابراین می‌توانید تصور کنید که آن قرقره‌های بازمانده را بازی کنید و سپس آن قسمت گمشده را روی صحنه اجرا کنید.
بازآفرینی این نقطه عطف مهم در تاریخ سینمای جهان یک لحظه شگفت‌انگیز خواهد بود. اما فراتر از آن، امیدواریم مردم را به بازنگری در تاریخ سینمای بریتانیا به‌عنوان یک کل تشویق کنند و فکر کنند: اگر این 100 سال است که وجود داشته باشد، چه چیز دیگری ممکن است وجود داشته باشد؟»
این مقاله در 7 اکتبر 2026 اصلاح شد. در نسخه قبلی، عنوان تصویری نام تئاتر لندن Coliseum را به اشتباه به عنوان "Colosseum" نوشت.