50 سال بعد از هنر بریتانیا نادیده می گیرد: چقدر برای هنرمندان سیاه پوست و آسیایی تغییر کرده است؟

کنفرانسی برای بررسی میراث گزارش مهم نسیم خان در سال 1976 در مورد محرومیت هنرمندان قومی اقلیت 50 سال از اولین چالش نسیم خان مورخ فرهنگی با تأسیسات هنری بریتانیا منتشر شد و این سؤال که چه کسی و چه چیزی به عنوان بریتانیایی اهمیت دارد همچنان مورد بحث است. The Arts Britain Ignores – گزارش پیشگامانه خان در سال 1976، به سفارش سازمان هایی از جمله شورای هنری آن زمان بریتانیا، چشم اندازی از یک فرهنگ ملی کثر

50 سال از انتشار چالش نسیم خان مورخ فرهنگی با نهاد هنری بریتانیا می گذرد و این سوال که چه کسی و چه چیزی به عنوان انگلیسی به حساب می آید همچنان مورد بحث است.

The Arts Britain Ignores – گزارش پیشگامانه خان در سال 1976 که توسط سازمان‌هایی از جمله شورای هنر بریتانیای کبیر سفارش داده شد، چشم‌اندازی از یک فرهنگ ملی کثرت‌گرا را ارائه کرد که در آن باید خلاقیت بریتانیایی‌ها با پیشینه‌های قومی گوناگون - از موسیقی بهانگرا گرفته تا نقاشان سیاه‌پوست و رقص اوکراینی مورد حمایت و احترام قرار گیرد.

امروزه، زمانی که نظرسنجی‌ها، بحث‌ها و لحظات فرهنگی و سیاسی مفاهیم متفاوتی از هویت بریتانیایی را ارائه می‌دهند - چه تنوع تیم فوتبال انگلیس باشد، یا اینکه چگونه شخصیت‌های سیاسی هویت خود را تعریف می‌کنند - کار خان ارتباط خود را حفظ می‌کند.

روز چهارشنبه، داون ایری، رئیس جدید آژانس بودجه و توسعه فرهنگی شورای هنر انگلستان، سخنرانی افتتاحیه خود را در کنفرانسی با گرامیداشت میراث خان - The Arts Britain Ignores: 50 Years On - در موسسه Serendipity for Black Arts and Heritage در لستر ایراد خواهد کرد.

امروزه آثار هنرمندان تجسمی سیاه‌پوست و آسیایی بریتانیایی مانند فرانک بولینگ، سونیا بویس و آنیش کاپور مورد تحسین منتقدان قرار گرفته و مورد تقاضا است. اما در سال 1976، خان مستند کرد که چگونه هنرهای مردمی و شیوه‌های فرهنگی که در جوامع اقلیت‌های قومی بریتانیا رشد می‌کرد تا حد زیادی توسط سرمایه‌گذاران و منتقدان نادیده گرفته شد.

کنفرانس این هفته که هنرمندان را گرد هم می آورد،سازمان‌ها، کارشناسان و سیاست‌گذاران، بررسی خواهند کرد که در 50 سال چقدر پیشرفت حاصل شده است و در زمانی اتفاق می‌افتد که جامعه و فضاهای فرهنگی مستقل با فشارهای مالی، توسعه مجدد و اصیل‌سازی مواجه هستند.

شرکت کنندگان در کنفرانس چهارشنبه عبارتند از دختر خان، آملیا تورود، کارگردان تئاتر جاتیندر ورما، مجری برنامه، برندا امانوس و همکار و رئیس دانشگاه ناتینگهام، لولا یانگ.

این کنفرانس همچنین نشان دهنده راه اندازی کتاب جدیدی به نام The Arts Britain Ignores at 50 است که توسط موسسه Serendipity منتشر شده است، شامل مقالات و تحقیقات جدید.

Pawlet Brookes، مدیر اجرایی و مدیر هنری موسسه Serendipity، گفت: "ما بریتانیای جذابی داشتیم، "در جک اتحادیه سیاه نیست" را داشتیم. ما همه این روایت را داشتیم. اما واقعیت این است که بریتانیایی ها متنوع است - چه این تنوع لایه ای با رنگ باشد یا لایه بندی شده به روش های دیگر. در اروپا - اگرچه هنوز راه زیادی در پیش داریم.»

بروکس با توصیف کار خان به عنوان "منطقی" گفت که زمان آن فرا رسیده است که "ببینیم چقدر مسافت را طی کرده ایم و برای 50 سال آینده چه کاری باید انجام دهیم."

او افزود: «ما یک بررسی جدول زمانی [برای کتاب جدید] انجام دادیم و چیزی که نشان می‌دهد این است که بودجه‌ای برای سازمان‌های فرهنگی متنوع وجود داشته است، اما چیزی که وجود نداشته است، پایداری و رشد است.

ما همچنین برای رقص و تئاتر به شناخت نیاز داریمپیشرفت در هنرهای تجسمی حاصل شده است.»

انتظار می رود ایری در سخنرانی خود بگوید: "سفری که خان برای ما تعیین کرد، یکی از مهمترین کارهایی است که بخش ما انجام می دهد ... [این] در مرکز کار من خواهد بود."

او از خان ستایش می‌کند که به نهادهایی مانند شورای هنر گفته است که «شما یک نهاد فرهنگی کامل - ساختارهای تأمین مالی آن، ساختمان‌هایش، منتقدانش، قانونش - حول تعریفی از هنر بریتانیایی ساخته‌اید که بخش‌هایی از آن را کنار گذاشته است».

همچنین انتظار می‌رود آیری بگوید: «در این کشور هنرمند بودن، فارغ از پیشینه‌ی شما، زمان سختی است – اما برای بسیاری از افراد در این اتاق هنوز هم سخت‌تر است.

نژادپرستی، اسلام‌هراسی و یهودستیزی بخشی از زندگی روزمره برای بسیاری از افراد در بخش ما است: گاهی به روش‌های خام و آشکار، گاهی به روش‌های ظریف و انکارناپذیر، اما دائماً وجود دارد... پس اجازه دهید تاکید کنم. آن‌هایی از ما که این را تجربه نمی‌کنیم - و من خودم را هم در بر می‌گیرم - مسئولیت داریم که در کنار شما بایستیم: برای کاری که می‌خواهید انجام دهید، دفاع کنیم، نه فقط با کلمات پاسخ دهید.