"فساد فقط بدتر شده است": آیا نسخه جدید دوستان ما در شمال هنوز هم 30 سال بعد مخاطبان را شوکه می کند؟
فیلم کلاسیک درام تلویزیونی دهه 90 پیتر فلانری در حال بازنگری در تئاتر در نیوکاسل است. کارگردان و بازیگران درباره اجرای عدالت در مورد مضامین رسوایی و زوال - و تقلید از بازیگران ستاره‌ساز آن صحبت می‌کنند در اتاق کوچکی در بالای تئاتر زنده نیوکاسل بر تاین، چهار بازیگر در حال زنده کردن شخصیت‌های اصلی یکی از محبوب‌ترین درام‌های تلویزیون بریتانیا هستند. نشستن دور میزی پر از فنجان های قهوه، بطری های آب و
در یک اتاق کوچک در بالای تئاتر زنده نیوکاسل بر تاین، چهار بازیگر در حال زنده کردن شخصیت‌های اصلی یکی از محبوب‌ترین درام‌های تلویزیون بریتانیا هستند. توسکر و جوردی که دور یک میز پر از فنجان های قهوه، بطری های آب و متن های حاشیه نویسی شده نشسته اند، در یک کلوپ شبانه مشروب می نوشند و شانس خود را برای کشیدن آن اندازه می گیرند. مری و نیکی در مورد اینکه آیا آینده ای با هم دارند با هم بحث می کردند.
صحنه‌ها از نسخه‌ی مرحله‌ای جدید «دوستان ما در شمال» هستند، مجموعه‌ی شاخص نه قسمتی که برای اولین بار در سال 1996 از بی‌بی‌سی دو پخش شد. این فیلم با پس‌زمینه‌ای از سیاست‌های حزب کارگر و فساد پلیس، 30 سال از زندگی چهار ژئوردی طبقه کارگر را ترسیم کرد و ستاره‌هایی مانند مارک استرانگ، دنیل کریگ، جینا مک کی و کریستوفر اکلستون را ساخت. این فیلم مورد توجه منتقدان و بینندگان قرار گرفت، جوایزی را به دست آورد و مرتباً فهرست‌های «برترین‌های تاریخ» را ثبت می‌کند.
اکنون پس از آن که جک مک نامارا، کارگردان هنری تئاتر زنده، پیتر فلانری، نویسنده را متقاعد کرد که در ابتدا تمایلی نداشت، به شخصیت‌هایی که برای اولین بار برای نمایشنامه شرکت رویال شکسپیر در سال 1982 خلق کرد، بازگردد، و بعداً داستان را بازنویسی کرد و برای پرده گسترش داد.
مک‌نامارا می‌گوید: «به نوعی، تولید ناشی از احساس سرخوردگی بود، از اینکه همیشه باید در منطقه‌ای که از لحاظ تاریخی بودجه کافی ندارد، کوچک و قابل مدیریت فکر کرد. "ما به یک ژست بزرگتر نیاز داشتیم. داستانی گسترده تر برای مخاطبان بزرگتر که طرح کلی آشنا داشت، اما هنوز چیزی که قبلاً هیچ کس روی صحنه ندیده بود. به زبان ساده، می خواستمکارگردانی 12 بازیگر روی صحنه بزرگ در یک اثر کاملا جدید. اهمیت و چابکی دوستان ما فرصت نادری را برای این اتفاق فراهم می کند.
به دلیل مقیاس نمایش و زندگی پس از مرگ بالقوه آن، این یک محصول مشترک بین تئاتر زنده، تئاتر سلطنتی در نیوکاسل آپون تاین و تهیه کنندگان تئاتر Eastlake Productions است.
فلانری دو قسمت از اپیزودهای تلویزیونی را که در سال‌های 1979 و 1984 اتفاق می‌افتد، در یک نمایشنامه دو پرده بازسازی کرده است. او یک گروه کر معرفی کرده است و چند وام گرفته شده از قسمت های دیگر برای اهداف توضیحی وجود دارد. طراحی صحنه به آن اجازه می دهد تا نمایشی سریع باشد.
من می‌دانم که این دیدگاه تیره‌ای از جامعه است، اما شخصیت‌ها بازمانده‌اند
پیتر فلانری در تلویزیون، مک کی تنها یکی از چهار بازیکن اصلی بود که اهل منطقه بود. برای این نمایش چهار بازیگر شمال شرق انتخاب شده اند. رایان نولان ایده آلیست سیاسی نیکی (اکلستون در تلویزیون) است. سام نیل، مری (مک کی) بی سر و صدا است. جک رابرتسون نقش توسکر (قوی) کارآفرین بالقوه را بازی می کند. اسکات ترنبول جوردی (کریگ) بدشانس است.
در جدول خوانده شده، چند روز قبل از شروع تمرین با بازیگران کامل، صحنه های مختلف تحت هدایت مک نامارا تحت آزمایش استرس قرار می گیرند. بحث طولانی در مورد بهترین روش ساخت یک جوک خاص وجود دارد، و دو بازیگر مربوطه آن را به روش‌های مختلف امتحان می‌کنند. در فیلمنامه، یک شخصیت به دلیل از دست دادن فینال فوتبال پسرش مورد سرزنش قرار می گیرد. به شوخی می گوید: «فینال فوتبال» کمی کلیشه ای استترنبول "شاید باید "خوانی باسون" باشد." همه می خندند.
بازیگران می‌خواهند بدانند آیا مک‌نامارا از آنها انتظار دارد بازی‌های خود را از پیشینیان تلویزیونی خود الگوبرداری کنند، اما او علاقه‌ای به جعل هویت ندارد. او می گوید راه ادای احترام به مبتکران نقش ها این است که کار خودشان را انجام دهند. احساس آرامش وجود دارد، اما این چهار نفر کاملاً می‌دانند که «دوستان ما در شمال» یک برنامه تلویزیونی ارزشمند است و انتظارات زیادی وجود دارد.
نیل که به یاد می‌آورد که نمایش را با مادرش تماشا کرده بود، می‌گوید: «سعی می‌کنم وارد یک مارپیچ اضطرابی در مورد آن نشوم، اما وجود دارد و در حال ظهور است.
ترنبول می گوید: «احساس می کنم فشار زیادی وجود دارد. این باید به خوبی اجرا شود.»
مک نامارا به خوبی از فشاری که بازیگران احساس می کنند آگاه است، اما دوست دارد همه چیز را رها نگه دارد. او می گوید: «همیشه یک عنصر آزمایش وجود دارد. "من چیزها را تا حد تی نمی‌نویسم. دوست دارم کمی گشاده رویی داشته باشم تا در تمرینات احساس کنم هر چیزی ممکن است."
قابل درک است که مک نامارا نمی تواند تصور کند که اوضاع در آینده به کجا می رود. این امید وجود دارد که نمایش زندگی فراتر از مدت کوتاهش در نیوکاسل داشته باشد، اما مک نامارا می‌گوید: «قبل از اینکه به جای دیگری برود، باید اینجا فرود بیاید و طنین واقعی داشته باشد.
بعداً، در تمرینات بازیگران کامل، سطح انرژی به طور محسوسی بالاتر از جدول خوانده شده است. بعد از چند ساعت مک نامارا از اجراکنندگان می خواهد که صحنه های مختلف را بداهه بسازند. او به آنها یادآوری می کند بداهه گویی یک آزمون حافظه نیست، بلکه راهی برای کاوش استعمدی بودن اجمالی روشن از آنچه که پتانسیل یک تجربه تئاتری قدرتمند را دارد وجود دارد.
مک نامارا می‌گوید: «نمایش درباره دوستی و چگونگی تکامل و شکست آن است. و در مورد خوش‌بینی سیاسی و شکست سیاسی و نحوه نشستن آنها در کنار یکدیگر چیزهای زیادی وجود دارد.
پل فوت، روزنامه‌نگار فقید مبارزات انتخاباتی می‌نویسد: «شانس تغییر واقعی از طریق حزب کارگر، دغدغه اصلی دوستان ما در شمال است. در کتاب «دوستان ما» - که برخی از آنها بر اساس رسوایی فاش شده توسط فوت است - سیاستمداران شایسته کارگر توسط جاسوسان بدبین و افراط گرایان مورد حمله قرار می گیرند. افسران پلیس صادق با مس های خمیده بیش از حد، و شاید از تعداد آنها بیشتر است. قانونگذاری و اجرای قانون تا بطن پوسیده است.
فلانری می‌گوید که اگرچه به خوبی تحقیق و بر اساس واقعیت انجام شده بود، برخی از بینندگان سریال تلویزیونی فکر می‌کردند که رشته فساد پلیس داستان اغراق‌آمیز شده است. او می‌گوید: «نمی‌دانم که کسی اکنون مانند 30 سال پیش شوکه شود. این [فساد] بدتر شده است. از آن زمان تاکنون افسرانی در حال خدمت به جرم تجاوز و قتل تحت پیگرد قانونی قرار گرفته اند.»
فلانری درباره شیطنت‌های سیاسی می‌گوید: "نمی‌توانم ببینم چه چیزی ممکن است تغییر کرده باشد. تبلیغات پیرامون نیل همیلتون و محمد الفاید و ماجرای "پول نقد برای سوالات" باید آنها را مجبور کرده باشد تاکتیک‌های خود را تغییر دهند، اما من فکر می‌کنم که هنوز در این راه هستند.اکنون تعداد زیادی لابی گر حقوق بگیر در اطراف مجلس آویزان هستند. اگر نمایندگان مجلس را زیر پا نگذارند و آرای آنها و حمایت آنها را بخرند، برای چیست؟ این همان چیزی است که سیاست آمریکا را خراب کرده است و اگر مراقب نباشیم، سیاست بریتانیا را نیز خراب خواهد کرد.»
با نزدیک شدن به 75 سالگی، فلانری می گوید این احتمالا آخرین چیزی است که می نویسد. او می‌گوید: «من کاملاً آگاهم که دیدگاه نسبتاً تاریکی از جامعه به مخاطب ارائه می‌دهم. با این حال، شخصیت‌ها پر جنب و جوش هستند و همه آنها بازمانده هستند، حتی جوردی که به نظر می‌رسد تا حدی تسلیم‌ناپذیر است. مهم نیست که چه سطل آشغالی روی او ریخته می شود، او بلند می شود و یک راه دیگر می رود. می‌خواهم تماشاگران از شخصیت‌ها امید بگیرند.»
فلانری اصرار دارد که ورود اندی برنهام به عنوان نخست وزیر را امری مثبت می داند. "من فکر می کنم کل سیستم علیه او است و او در هر قدمی راه خود را مسدود خواهد یافت. من بارها و بارها این چرخش را تماشا کرده ام و معمولاً هیچ تغییر واقعی وجود ندارد. اما، من یک خوش بین هستم. این پیروزی امید بر تجربه است، اما تا زمانی که ثابت شود اشتباه می کنم، به آن ادامه خواهم داد.»
دوستان ما در شمال: سال‌های تاچر از 15 تا 24 اکتبر در تئاتر رویال، نیوکاسل آپون تاین برگزار می‌شود.