نقد و بررسی فیلم Castlevania: Belmont’s Curse

بازگشتی که مدت‌ها انتظارش را می‌کشیدیم که سریال را با تمرکز سریع بر روی اکشن وارد دوران مدرن می‌کند.

تقریباً دو دهه پس از آخرین بازی 2 بعدی Castlevania، به تیم سازنده Dead Cell's Return to Castlevania در سال 2023، کلیدهای Dracula's Castle به صورت واقعی داده شد. Castlevania: Belmont’s Curse قصد دارد با ترکیبی خلاقانه از ایده های قدیمی و جدید، جان تازه ای به این سریال 40 ساله بدهد. با یک Belmont کاملاً جدید که تازیانه خانواده را در اختیار دارد، دشمنان آشنا در راه شما و امکانات مدرنی که در این ژانر مورد انتظار بوده است، توسعه دهنده Evil Empire تا حد زیادی به نشانه های خود رسیده است – اما اگر از طرفداران قدیمی هستید که انتظار دارید Belmont’s Curse یک احیای کاملاً وفادار به مجموعه ای باشد که ما در اوایل دهه 2000 بازی کردیم، دوباره فکر کنید. این یک نوع هیولا متفاوت است که شما در حال شکار آن هستید، هم برای خوب و هم برای بد.

Belmont’s Curse حدود 23 سال پس از رویدادهای NES/Famicom کلاسیک Castlevania III: Dracula’s Curse (بازی که سریال اصلی Castlevania نتفلیکس بر اساس آن ساخته شده بود) در پاریس روی می‌دهد. این بار، بلمونتی که مسئول رساندن درد به موجودات مختلف شب است - از جمله خود دراکولای بزرگ و بد - رز بلمونت، دختر ترور بلمونت و سیفا بلنادز است. ترور به تنهایی رز را رها می کند تا به آنچه در پاریس می گذرد دست یابد، و داستانی که طی 10 تا 15 ساعت آینده دنبال می شود داستانی است که طرفداران سریال 40 ساله کونامی انتظار دارند: دراکولا برمی گردد و شما باید او را بکشید.

Belmont’s Curse چند پیچ و تاب زیبا به داخل دیگ می‌پاشد، بسیاری ازکه حول آن «نفرین» عنوانی و مجموعه اسرارآمیز کارت‌های تاروت سیفا می‌چرخند که قبل از مرگ او در هنگام زایمان برای دخترش باقی مانده است. در کل داستان سرگرم‌کننده‌ای است، و من عاشق تکان دادن سر و چشمک‌های طرفداران متعهد مثل من بودم، اما اگر بگویم طرح داستان دلیل عاشق شدنم به این بازی‌ها بود، دروغ می‌گفتم.

در ردیف قهرمانان بلمونت، من رز را نسبتاً بالاتر می‌برم. در حالی که مطمئناً با اراده قوی و متمرکز است تا بتواند خود را لایق میراث خانواده اش ثابت کند، همچنین می توانید ببینید که او هنوز هم کمی خشن است. او گاهی اوقات می‌تواند تکان‌دهنده باشد، اما از اشتباهاتش درس می‌گیرد – و در حالی که نمای سخت او گاهی اوقات ترک می‌خورد تا جنبه آسیب‌پذیرتری را نشان دهد، رز هرگز به عنوان یک دختر نیاز به پس‌انداز نشان نمی‌دهد. او خواهد بود که درها را برای نجات شما خراب می کند. او روح سونیا بلمونت را به خوبی بر روی شانه های خود حمل می کند.

مانند دیگر قهرمانان این بازی‌ها، گروه کوچکی از کمک‌کنندگان به او می‌پیوندند تا «او» را در جعبه کاج‌اش قرار دهند (به‌طور جدی، این بازی واقعاً دوست دارد به شخصیت‌هایی تکیه کند که فقط به دراکولا به عنوان «او»، H بزرگ و همه اشاره می‌کنند). با این حال، برخلاف بازی‌های قبلی، بیشتر این تعاملات کاملاً در داخل سر رز با روح رئیس‌هایی که او شکست داده است، اتفاق می‌افتد که اکنون خود را در کارت‌های تاروت او محبوس می‌دانند. لحظات سرگرم کننده ای از مشاجره بین سه نفر اصلی وجود دارد - سقوط کرده، ژان آرک، و مدوزا - اما من آرزو می کنم که رئیس های دیگر مرتباً زنگ بزنند.

رز حامل روح استسونیا بلمونت روی شانه هایش خوب است.

همچنین متوجه شدم که افراد واقعی را از دست داده ام. صحنه هایی مانند اولین برخورد آلوکارد با ماریا در سمفونی شب، حس زندگی را به قلعه و سرزمین های اطراف آن پر از مرگ می داد. در مقایسه، بحث های ذهنی با مدوسا سرگرم کننده است، اما فقط به همان شکل پیش نمی آید. با در نظر گرفتن اینکه کارتان را در پاریس شروع کرده اید (البته، یک مغازه به شدت سوزان)، کمی عجیب به نظر می رسد که حتی یک مغازه باز یا شخصی برای صحبت با او باقی نمانده باشد. خیلی خوب بود که به طور تصادفی در جایی به گرانت از ترور و خدمه Sypha از Castlevania III برخورد کنیم.

خود نقشه به مناطق بزرگ و مستقل تقسیم شده است که بیشتر شبیه به Super Metroid است تا Symphony of the Night، با یک رئیس معمولاً بر هر منطقه نظارت می کند. سپس این مناطق بزرگتر از طریق پل یا مسیر عجیب و غریب به یکدیگر متصل می شوند، با درهای کشتی مخصوصی که در نهایت آنها را باز خواهید کرد تا امکان پرش سریع بین مناطق، از جمله قسمت های مختلف قلعه دراکولا (و سایر مکان های حتی عجیب تر) فراهم شود. Belmont’s Curse به‌عنوان فردی که تمایل دارد چیزهایی را در این نوع بازی‌ها گم کند یا فراموش کند، از برخی امکانات مدرن استفاده می‌کند که بسیار مورد استقبال قرار می‌گیرد، از جمله ردیاب‌های درصدی برای هر منطقه و نشانگرهای مختلفی که می‌توان روی نقشه قرار داد. من از این ابزارها به طور گسترده و مکرر برای کمک به پیگیری مسیرهای مسدود شده استفاده می‌کردم.

یکی دیگر از ویژگی های به خصوص مفید(یکی که بنا به دلایلی هرگز به وضوح در مورد شما گفته نشده است) این است که شما همچنین می توانید به سرعت بین اتاق های ذخیره در یک منطقه خاص سفر کنید، این کار را با نگه داشتن و خمیدن رز درست در مقابل آینه برای چند ثانیه انجام دهید. این شما را به یک مرکز کوچک می برد که در آن می توانید آینه دیگری را برای بیرون آمدن انتخاب کنید. برای بازی‌هایی که به همان اندازه که این سبک به آن‌ها معروف است، عقب‌گرد و کاوش دارد، کمک بزرگی است. حیف که از زمانی که برای اولین بار خمیدید تا کنترل Rose in the Hub (حداقل در PS5) حدود 15 ثانیه طول می کشد. همانطور که بود، زمان بارگیری خیلی سریع قدیمی شد.

در بیشتر موارد، هر بازی Castlevania دارای نوعی سیستم یا مکانیک منحصر به فرد است که به تمایز آن کمک می کند. برای مثال، بازی‌های آریا دارای مجموعه روح هیولا بودند، در حالی که Circle of the Moon کارت‌های ترکیب و مچ خود را داشت. برای Belmont’s Curse، تا حد زیادی حول یک قابلیت شلاق جادویی و یک سپر محافظ نور ساخته شده است - و تا حدی کمتر، کارت های تاروت که قبلا ذکر شد، که به رز طلسم های جادویی دیگری را می دهد که می توان آنها را بهبود بخشید (به هر حال او دختر سایفا است).

شلاق به رز اجازه می دهد از روی اشیاء مختلف تاب بخورد یا خود را به سمت آنها بکشد. همچنین می‌توان از آن بر روی دشمنان استفاده کرد و به او این امکان را می‌دهد که نه تنها به سرعت فاصله را ببندد، بلکه در زمان حمله، ضربات قوی‌تری نیز ارائه کند. زیپ زدن از دشمنی به دشمن دیگر یا تاب خوردن زیرکانه از سر راه یک مینوتور در حال شارژ، بدون توجه به اینکه چند بار این کار را انجام داده‌ام، احساس می‌کرد (و به نظر می‌رسید) بسیار بد می‌کرد. تعدادی زیبا نیز وجود دارداتاق‌های چالش‌برانگیز که برای جلوگیری از میخ‌ها و سایر خطرات به دقت نیاز دارند تا در پایان به جایزه برسید، بنابراین طرفداران پلتفرمینگ نیز باید منتظر آن باشند.

چند اتاق سکوی بسیار چالش برانگیز وجود دارد که نیاز به دقت دارند.

از سوی دیگر، سپر نور ابزار دفاعی به مراتب بیشتری است. وقتی کاملاً زمان‌بندی شود، به رز اجازه می‌دهد تا مقداری آسیب را به دشمنی که به او ضربه می‌زند منعکس کند، و همچنین به او توانایی عبور از دیوارها و طبقات خاص را می‌دهد. این یک افکت جالب است، اما با توجه به سرعتی که نبرد معمولا پیش می‌رود و تعداد دشمنانی که در اطراف هستند، به نظر می‌رسد که Belmont’s Curse بیشتر طراحی شده است تا شما را در حالت تهاجمی نگه دارد. نکته ای که بیشتر با این واقعیت تحریک می شود که راه اصلی شما برای بازیابی استخر جادویی خود، که به شما امکان می دهد طلسم های بیشتری انجام دهید، ضربه زدن به دشمنان است.

با این اوصاف، Evil Empire چندین تنظیمات قابل تنظیم را شامل می‌شود، مانند آسیبی که وارد می‌کنید، میزان تجربه‌ای که کسب می‌کنید یا حتی گزینه‌ای برای جلوگیری از مرگ، اگر ترجیح می‌دهید فقط از داستان لذت ببرید. من ترجیح دادم همه چیز را به‌طور پیش‌فرض نگه دارم، تنها با یک استثنا، و این یکی از مواردی است که به همه توصیه می‌کنم آن را انجام دهند: شما می‌توانید کادری را علامت بزنید که به شما امکان می‌دهد اگر بجای بازگشت در یک نقطه ذخیره بمیرید، درست بیرون درب اتاق رئیس بازپخش کنید. اگر بخواهیم منصف باشیم، به نظر می رسید که همیشه یک اتاق ذخیره نسبتاً نزدیک به درهای رئیس وجود داشته باشد، بنابراین بازگشت به مبارزه در هر صورت زمان زیادی نمی برد. اما من خیلی ترجیح دادم که بتوانم سرم را خیلی به دیوار بکوبمبه سرعت تا زمانی که شکسته شود، برخلاف فکر کردن به راه های بهتر برای از بین بردن آن بین ضربه های مغزی. و سلام، چه عاشق رانبک های رئیس باشید یا از آن متنفر باشید، دادن حق انتخاب به شما برای حذف آنها یا نه، انعطاف پذیری خوبی است.

صرف نظر از تنظیمات خود، بسیاری از دشمنان کلاسیک Castlevania را در طول مسیر پیدا خواهید کرد که همگی در طراحی‌های خود طراوت و تازگی خیره‌کننده‌ای دارند. شوالیه های تبر بر روی رز نسبتاً دقیقه ای برج می نشینند در حالی که در حال پرواز شمشیرهای تسخیر شده می چرخند و تیغه های کوچکتری را به سیخ می زنند. رئیس‌ها نیز عالی به نظر می‌رسند – مرد دست راست دراکولا، مرگ، احتمالاً طرح‌های مورد علاقه‌ی من در کل مجموعه و جالب‌ترین داسی است که تا به حال دیده‌ام. اما علیرغم ظاهر جدید بیمار آنها، به طور کلی تعداد کمی از دشمنان، با برخی حذفیات قابل توجه تاسف بار وجود دارد. موارد مورد علاقه طرفداران مانند Legion، توپ عظیم اجساد، و حتی هیولاهای نمادین مانند سر اژدهای اسکلت دیواری، MIA هستند، با Belmont’s Curse بیشتر به تعویض پالت موجودات برای دشمنان قوی تری که در مناطق بعدی با آنها روبرو می شوید، متکی است. هنوز تعداد قابل توجهی از هیولاهای مختلف وجود دارد، اما در مقایسه با بهترین ها در سایر Castlevania ها (حتی بازی های GBA)، این یکی کمی ناامید کننده است.

قسمت مورد علاقه شما از 2D Metroidvanias چیست؟

خوشبختانه، چیزی که من کاملاً ناامیدکننده ندیدم در واقع کشتن آن هیولاها بود. تقریباً تمام گزینه‌های رزمی رز برای استفاده احساس خوبی دارند، با هفت نوع اسلحه منحصربفرد برای انتخاب: شمشیر،شمشیر و سپر، نیزه، مشت، شمشیر بزرگ، شمشیر دوتایی و البته تازیانه های امضای خانواده. هر نوع دارای چهار سطح قدرت است که در سینه های پنهان یا به عنوان پاداش برای ضرب و شتم رئیس گاه به گاه یافت می شود. تا زمانی که شلاق جادویی قاتل خون آشام را به دست آوردم، که گزینه های دیگری را که در آن زمان در اختیار داشتم، منفجر کرد، متوجه شدم که مخصوصاً به سمت سلاح های مشت جذب شده ام. خیلی سرگرم کننده بود که خودم را به سمت یک دشمن بکشم و سپس آن دشمن را به هوا بفرستم و آنها را با مشت های سریع و شدید که هر کدام اندکی بیشتر از قبلی آسیب می زند، بزنم.

با این حال، در حالی که همه گزینه‌های مبارزه باحال بودند، هرچه بیشتر Belmont’s Curse را بازی می‌کردم، کمتر شبیه چیزی بود که به طور خاص با سری Castlevania مرتبط می‌کردم. ستون‌های بزرگ اینجا هستند: شما قلعه را دارید، دراکولا و عوامل نمادین او را دارید، با توانایی‌های جدید برای دسترسی به مناطق جدید عقب‌نشینی خواهید کرد. اما بسیاری از چیزهای دیگر که معمولاً این مجموعه را در این ژانر متمایز می کند، با Belmont’s Curse هموار شده است، که باعث می شود کل بسته کمی شبیه یک مترویدوانیا واقعاً جامد با پوست سطحی Castlevania باشد. به عنوان مثال، رز را در نظر بگیرید: زدن ضربات زنجیر به ترکیب های هوایی بسیار سرگرم کننده است، اما واقعاً به نظر نمی رسد که من در نقش بلمونت بازی می کنم. سلاح‌های فرعی مانند انجیل‌های در حال چرخش، بطری‌های آب مقدس پرتاب‌شده، یا تبرهای قوسی کاملاً از بین رفته‌اند. حتی یک خنجر برای پرتاب وجود ندارد، که به نظر می رسد اشتباه است. او حتی بازی را با شلاق شروع نمی کند.

هر چه بیشتر منبازی، کمتر شبیه چیزی است که من به طور خاص با Castlevania مرتبط می کنم.

به همین ترتیب، Belmont’s Curse از کتاب بازی روح‌مانند بیرون می‌آید و ویال‌های شفابخشی را به شما می‌دهد که با بازدید از نقاط ذخیره (که همچنین دشمنان اطراف را دوباره تولید می‌کنند) شارژ می‌شوند و معجون‌ها را به اسپم حذف می‌کنند. قلب‌های فانوس‌ها با کره‌های آبی استریل مانا جایگزین شده‌اند، و اکنون کلکسیون‌های تکه‌مانند قلب وجود دارند که با جمع‌آوری چهار عدد، سلامتی و میله‌های جادویی شما را افزایش می‌دهند. اکثر سیستم‌های RPG حذف شده‌اند، اکثر آمارها حذف شده‌اند، و تجهیزات در حال حاضر تنها به سه جایگاه برای قرار دادن آثار در آن تنزل داده شده‌اند - اینها دارای جلوه‌های ویژه مفید اما نه لزوماً هیجان‌انگیزی هستند، مانند کاهش حداکثر سلامتی رز در ازای ایجاد آسیب بیشتر. هک، با تمام زمان‌هایی که به آن‌ها برخورد کردم، خوب بود اگر حداقل رز را در راهروی راهرو یا چیزی به‌عنوان بازگشتی به سمفونی شب به‌جای یک نقاشی دیواری ساکن داشته باشند. (به اعتبار آن، آن نقاشی دیواری عالی به نظر می رسد، اما شما فقط می توانید چندین بار به یک تصویر خیره شوید.)

بازدید مجدد از سرزمین‌های Castlevania در Belmont’s Curse چشمانم را به میزان پیشرفت این سبک در 18 سال پس از Castlevania: Order of Ecclesia در Nintendo DS باز کرد - به لطف مجموعه‌های فوق‌العاده‌ای که در چند سال گذشته منتشر شده‌اند، بیشتر برجسته شده است. ما در مورد پلتفرم‌های اکشن فوق‌العاده‌ای مانند این در زمانی که سریال خواب بود، کم انتخاب نداشتیم، و من اولین بازی رز را به عنوانیکی دیگر از گزینه های عالی در آن لیست شگفت آور طولانی. اما در حالی که با Belmont’s Curse خوش گذرانده‌ام، اما آنطور که فکر می‌کردم خارش Castlevania را کاملاً خراش نداده است.

Castlevania: Belmont’s Curse سریال محبوب کونامی را با تمرکز سریع بر روی اکشن وارد دوران مدرن می‌کند. ابزارهای مناسب ردیابی نقشه، مبارزات هیجان‌انگیز، یک قهرمان جدید عالی، و فناوری حرکتی که رفلکس‌های شما را آزمایش می‌کند، همگی به این عاقبت مورد انتظار کمک می‌کنند تا در چیزی که از آن زمان به یک ژانر شلوغ تبدیل شده است، ایستادگی کند. اما Belmont’s Curse به طور کلی مترویدوانیا بهتری نسبت به Castlevania است، و بخشی از جذابیت و احساس سری را در طول مسیر قربانی می کند. حتی با این حال، من از دیدن نام توسعه دهنده Evil Empire به یک بازی دیگر Castlevania در آینده ناراحت نمی شوم. فقط امیدوارم 18 سال دیگر طول نکشد - فکر نمی‌کنم وقتی به اواسط 50 سالگی می‌رسم، رفلکس‌های من در حد توانم باشد.