پشت شورش های دانشجویی فرانسه: کمونیست ها، اتحادیه ها و یک شبکه تبلیغاتی جهانی

یک شبکه فراملی طرفدار کمونیست که توسط نویل روی سینگهام تأمین مالی می شود، اعتراضات دانش آموزان فرانسوی را تشدید می کند و به دنبال مدارس بهتر است.

تومی لارن می گوید اعتراضات فرانسه برای ایالات متحده یک "داستان هشداردهنده" است

پانل «نمایش بزرگ آخر هفته» به اعتراضات در فرانسه به دلیل شکایت از کمبود معلم، روزهای مدرسه و خرابی امکانات می پردازد.

هنگامی که بزرگسالان جوان روز پنجشنبه به باستیل فرانسه هجوم بردند، یک رسانه کمتر شناخته شده به نام BreakThrough News به دنبال کنندگان خود هشداری "شکستن" ارسال کرد: "دانشجویان فرانسوی میدان باستیل پاریس را سیل کردند."

اوایل هفته، BreakThrough News تیتر دیگری را در جلوی وب سایت خود منتشر کرد: «دانش آموزان فرانسوی در اعتصاب تاریخی علیه ریاضت اقتصادی، مدارس را تعطیل کردند و «با حمایت اتحادیه ها و نیروهای مترقی» بسیج شدند.

اما این "نیروهای مترقی" محدود به دانش آموزانی نیستند که خواستار اصلاحات آموزشی به عنوان بخشی از "بسیج لیسن" یا بسیج دانش آموزی دبیرستانی خود هستند.

از فرانسه گرفته تا ایالات متحده، بریتانیا، برزیل، یونان و هند، بزرگسالان با جیب‌های عمیق از اعتراضات مدارس فرانسه استفاده می‌کنند و مناقشه تحصیلی داخلی را به بستری برای رویارویی سیاسی و ایدئولوژیک گسترده‌تر تبدیل می‌کنند. BreakThrough News یک رسانه تبلیغاتی طرفدار کمونیست مستقر در نیویورک است که توسط یک سرمایه‌دار کمونیست آمریکایی متولد شانگهای، نویل روی سینگهام، تأمین مالی می‌شود که شبکه‌ای از گروه‌های کمونیست و چپ افراطی در ایالات متحده را تأمین مالی کرده است که از نارضایتی‌ها برای دامن زدن به یک دهه بی‌اعتباری خیابانی مشابه سرمایه‌گذاری کرده‌اند.

در شبکه 50 گروهی، 15 گروه دانشجویی یا جوان هستند، از جمله چندین جنبش جوانان کمونیستی وانجمن دانشجویان مسلمان

35 گروه بزرگسال باقی مانده شامل 12 اتحادیه کارگری است. هشت سازمان کمونیستی یا سوسیالیستی؛ پنج گروه که موضوعات دیگری از مالیات گرفته تا حمایت از والدین، فعالیت های زیست محیطی، عدالت اقتصادی، رسانه های بین المللی و سازماندهی دیاسپورا را در بر می گیرند. پنج گروه حقوق مدنی یا حقوق بشر؛ چهار حزب سیاسی، از جمله La France Insoumise، یا France Unbowed، و حزب کمونیست فرانسه. یکی از گروه های مدافع فلسطینی که اتحاد "قرمز-سبز" چپ ها با مسلمانان را تکمیل می کند.

شورش‌های نوجوانان فرانسه در حالی که انگشت دست دولت به سمت چپ اشاره می‌کند، چرخش جدیدی به خود می‌گیرد.

"اکوسیستم قرمز-سبز" سوسیالیست ها و اسلام گرایان

این شبکه از کلاس‌های درس فرانسه و فدراسیون‌های کارگری گرفته تا سازمان‌های کمونیستی در یونان و بریتانیا و رسانه‌های سوسیالیستی بین‌المللی، مانند BreakThrough News، امتداد دارد و نشان می‌دهد که چگونه یک اختلاف آموزشی داخلی سازمان‌هایی را جذب کرده است که برنامه‌های سیاسی گسترده‌تری را شامل سرمایه‌داری، «ریاضت اقتصادی»، پلیس، هزینه‌های نظامی و اسرائیل پیش می‌برند.

این پرونده نگاهی آشکار به جاه طلبی های چپ انقلابی فرانسه ارائه می دهد. حتی در کشوری با اتحادیه های کارگری قدرتمند، حزب کمونیست مستقر، چپ پارلمانی قابل توجه و سنت طولانی اعتراض خیابانی، این سازمان ها خواهان تغییرات سیاسی و اقتصادی هستند که فراتر از تشکیلات چپ موجود است.

به عنوان یک گروه محیطی چپ افراطی، Les Soulèvements de la Terre، یا "قیام های زمین"،در بحبوحه ناآرامی ها اعلام کرد: «افتخار بر دانش آموزان سرکش دبیرستانی».

این بیانیه فراخوانی برای براندازی سیاسی گسترده‌تر داشت: «Pour un soulèvement antifasciste» - «برای یک قیام ضد فاشیستی».

تشدید اعتراضات فرانسه توسط این شبکه نشان می دهد که چگونه یک رویارویی محلی می تواند به عنوان بخشی از مبارزه گسترده تر علیه دولت ها و نهادهای غربی به مخاطبان بین المللی ارائه شود.

گونزالس گفت: «کمونیست‌های سرخ و سبزهای اسلام‌گرا هیچ وجه مشترکی ندارند جز یک دشمن مشترک، غرب یهودی-مسیحی، سرمایه‌دار، آزاد و به رهبری ایالات متحده». هدف آنها از بین بردن ماست.»

به گفته گونزالس که به احزاب کمونیستی فعال و تثبیت شده این کشور اروپایی و تاریخ تغییر حکومت با خشونت خیابانی اشاره کرد، وضعیت در فرانسه بالقوه حتی خطرناک تر است. او به سقوط جمهوری چهارم در سال 1958 پس از اعتراضات گسترده بر سر الجزایر اشاره کرد و اینکه دولت در سال 1968 به دلیل اعتراضات دانشجویان تقریباً سقوط کرد.

گونزالس افزود: «و البته، خشونت خونین انقلاب 1789 فرانسه وجود داشت.

فرانسه توسط شورش های دانشجویی با دستگیری صدها نفر و گسترش خشونت در سراسر کشور به لرزه در آمد

از اواخر سپتامبر، سیاستمدارانی از حزب سیاسی چپ افراطی، La France insoumise، دیده شدند که با دانشجویانی در حال سازماندهی محاصره در سن-سن-دنی، یک حومه کم درآمد در شمال شرقی پاریس بودند. نورا باسینی، روزنامه نگار فرانسوی-مراکشی نوشت که «بسیاری از مقامات منتخب» از La France Insoumise «دارنددر واقع تلاش کرد تا اعتراضات دانشجویی را با خطر خارج شدن از کنترل آنها همراهی کند: با شعله‌ور کردن آتش، بی‌اعتبار کردن نهادهایی مانند پلیس، و مشروعیت بخشیدن به اصل خشونت سیاسی».

بلافاصله پس از آن، شبکه گسترده ای از گروه های چپ افراطی فراخوانی را برای ده ها هزار دانش آموز دبیرستانی و حامیان برای راهپیمایی در پاریس در 6 اکتبر منتشر کردند، در حالی که تظاهرات در سراسر فرانسه گسترش یافت.

سازمان های دانش آموزی در شبکه 50 شامل Union Syndicale Lycéenne یا اتحادیه دانش آموزان دبیرستانی هستند. Union Étudiante یا اتحادیه دانشجویی؛ Fédération des Associations Générales Étudiantes یا فدراسیون انجمن های دانشجویی عمومی. و Union Nationale des Étudiants de France، یا اتحادیه ملی دانشجویان فرانسه، به بسیج دانشجویان برای تظاهرات 6 اکتبر کمک کردند.

سایر سازمان‌های دانشجویی، از جمله Solidaires Étudiantes، یا Solidaires Students، به کمپین گسترده‌تر پیوسته‌اند.

ماشین آلات سازمانی حامی بسیج فراتر از نوجوانانی است که ابتدا به خیابان ها آمدند. فدراسیون‌های ملی کارگری و اتحادیه‌های آموزش حرفه‌ای از کارگران بزرگسال خواسته‌اند تا به بسیج بپیوندند و دامنه سازمانی کارگران سازمان‌یافته را به جنبش دانشجویی بیاورند.

کنفدراسیون ملی کار یا کنفدراسیون ملی کار اعلام کرد: «خواسته‌های دانش‌آموزان دبیرستانی نیز از ماست. آنها حق دارند قیام کنند.»

تشکل های کارگری تحت رهبری بزرگسالان در شبکه 50 شامل:Confédération générale du travail یا کنفدراسیون عمومی کار. Force Ouvrière یا نیروی کارگری. و Union nationale des syndicats autonomes یا اتحادیه ملی اتحادیه های خودمختار.

چندین سندیکای بخش آموزش و پرورش در حمایت از جنبش دبیرستان خواهان اعتصاب و تظاهرات شدند.

این سازمان ها شامل آموزش، آموزش و تحقیقات عمومی CFDT هستند. CGT Éduc'action; فدراسیون ملی آموزش، فرهنگ و آموزش حرفه ای – نیروی کارگری؛ SUD Éducation; و Syndicat National des Enseignements de Second Degré، اتحادیه ملی آموزش متوسطه، وابسته به اتحادیه اتحادیه کارگری.

این حمایت فراتر از معلمان و دانش آموزان به مجموعه گسترده تری از سازمان ها، از جمله انجمن های والدین، گروه های حقوق مدنی، سازمان های ضد نژادپرستی و جنبش های سیاسی گسترش می یابد.

در میان آنها می توان به فدراسیون شورای والدین یا فدراسیون شوراهای والدین اشاره کرد. Ligue des Droits de l’Homme یا لیگ حقوق بشر؛ Mouvement Contre le Racisme et Pour L'amitié entre Les Peuples یا جنبش علیه نژادپرستی و برای دوستی بین مردم. و SOS Racisme یا SOS Racism.

ترامپ و والتز با دستگیری هزاران نفر شورش های فرانسه را به مهاجرت دسته جمعی پیوند می دهند

پرچم های کمونیستی و فراخوان برای "جنگ طبقاتی"

در پاریس روز سه شنبه، روز بزرگ تظاهرات، شخصیت ایدئولوژیک بسیج در خیابان ها نمایان بود.

در پاریس، فعالان پرچم‌های قرمز حزب چپ افراطی Fédération Syndicale را به اهتزاز درآوردندÉtudiante یا فدراسیون اتحادیه های دانشجویی. برخی از تظاهرکنندگان هنگام راهپیمایی در پشت بنر قرمز روشنی که روی آن نوشته شده بود «Contre Les Guerres Impérialistes»، فرانسوی به معنی «علیه جنگ‌های امپریالیستی»، روسری‌های کفویه فلسطینی پوشیده بودند که قسمت‌هایی از صورت‌شان را پوشانده بود.

این شعار یک پیام سیاسی مکرر در میان سازمان های ضد جنگ، فمینیستی و چپ انقلابی است.

پیام روی بنر قرمز ادامه داشت: "Guerre de Clase!" یا "جنگ طبقاتی!" روی یک تصویر زرد روشن از چکش و داس.

این بنر نشان دهنده کمونیست های جوان بود که با جنبش Jeunes Communistes de France یا جنبش کمونیست های جوان فرانسه مرتبط هستند که با حزب کمونیست فرانسه همکاری نزدیک دارد.

فعالان پرچم‌هایی را حمل می‌کردند که چکش و داس کمونیست را در خود داشت.

در اینستاگرام، این سازمان از راه اندازی «کمیته های هوشیاری دموکراتیک و ضد فاشیستی» خبر داد.

این گروه اعلام کرد: "دانش آموزان دبیرستانی مورد غفلت قرار گرفتند، فعالان طرفدار فلسطین تحت تعقیب قرار گرفتند، اتحادیه‌ها اخراج شدند. سرکوب دولتی علیه حقوق دموکراتیک ما در سال‌های اخیر تشدید شده است."