گابریل جالوت: بررسی مرثیه - نوحه ویرانگر یک فراخوانی خشمگین و تک نت است

Ibraaz، لندن که برای دوسالانه ونیز بسیار بحث برانگیز است، این اثر ویدیویی و صوتی دلهره‌آور قتل‌ها و نسل‌کشی‌ها را با عزاداری خشمگینانه به یاد می‌آورد. صدای عزاداری به خیابان‌ها می‌ریزد. یک یادداشت ناله بی پایان از زیرزمین Ibraaz، یک مرکز فرهنگی نسبتاً جدید در Fitzrovia لندن، طنین انداز می شود. این مرثیه دلخراش گابریل گولیات است که هر یک از سه فیلم آن زنی را نشان می‌دهد که فقط یک نت می‌خواند تا ریه

صدای عزاداری به خیابان ها می ریزد. یک یادداشت ناله بی پایان از زیرزمین Ibraaz، یک مرکز فرهنگی نسبتاً جدید در Fitzrovia لندن، طنین انداز می شود. این مرثیه دلخراش گابریل گولیات است که هر یک از سه فیلم آن زنی را نشان می‌دهد که فقط یک نت می‌خواند تا اینکه ریه‌هایشان می‌لرزند و زن دیگری برای پر کردن جای او قدم برمی‌دارد. همانطور که یک نت در شرف مرگ است، حفظ می شود. این یک اقدام غم انگیز و تکان دهنده سوگواری برای قتل، بی عدالتی و نسل کشی است.

گروهی متشکل از پنج نفر از صداهای برجسته فرهنگی آفریقای جنوبی، آثار جالوت را به عنوان نماینده کشورشان در دوسالانه تابستانی ونیز انتخاب کردند. جالوت به مدت یک دهه روی این پروژه کار کرده است، صداها را جمع آوری می کند، داستان ها را جمع آوری می کند. این اثری درباره زن‌کشی و قتل LGBTQ+ در آفریقای جنوبی بود، اما گسترش یافته بود. آخرین تکرار به نسل‌کشی Ovaherero و Nama در نامیبیا و مرگ یک شاعر فلسطینی در سال 2023 می‌پردازد. این یک گام بیش از حد برای Gayton McKenzie، وزیر ورزش، هنر و فرهنگ آفریقای جنوبی بود.

مک‌کنزی رئیس حزب راست افراطی اتحاد میهنی است و در سال‌های اخیر به شدت از اسرائیل حمایت کرده است. او نامه ای نوشت که این کار را "به شدت تفرقه انگیز" توصیف کرد. او خواستار ویرایش اثر و حذف قسمت توهین آمیز درباره شاعر فلسطینی شد. جالوت امتناع کرد، بنابراین مک‌کنزی همه چیز را متوقف کرد و غرفه ونیز خود را لغو کرد. او با ناخن و دندان مبارزه کرد و پرونده خود را به اوج آفریقای جنوبی رسانددادگاه، اما پرونده منتفی شد. غرفه آفریقای جنوبی در بینال به طرز شرم آور خالی بود، یک استعاره بصری بزرگ و خیره کننده از گستره جهانی جنگ های فرهنگی و نمادی از سانسور در برابر خشونت.

جالوت در عوض خانه‌ای برای این کار در یک کلیسای مجاور پیدا کرد، جایی که برای اولین بار آن را دیدم. آن زمان ویرانگر بود، یک اثر هنری تقریباً بسیار احساسی در یک محیط زیبا. ایبراز فاقد فضای آراسته و آرام کلیسای ونیزی است، اما آن را با تاریکی مطلق جبران کرده است. فضا به جز صفحه نمایش سیاه است. یک فیلم در بزرگداشت ایپلنگ کریستین موهولان، زنی است که در سال 2015 در مزرعه ای در نزدیکی ژوهانسبورگ خفه و رها شد. فیلم دیگر به افتخار دو زنی است که به دست ستمگران استعمارگر آلمان در جریان نسل کشی در نامیبیا بین سال های 1904 تا 1908 جان باختند. غزه از سال 2023.

این ناله‌ای ملایم و گلایه‌آمیز نیست - اتاق مکانی ناسازگار و ناراحت‌کننده است، مملو از صدای ناله‌ای از ویبراتوی متضاد و نت‌های بی‌سابقه. به نظر خشمگین، شریرانه، خشمگین می آید، زیرا چنین است. این فقط یک اقدام برای بزرگداشت نیست، بلکه فراخوانی برای اقدام، تقاضای تغییر و عدالت است.

در حالی که فوق العاده احساسی و عمیقاً تکان دهنده است، احساس اصلی که به شما دست می دهد ناامیدی و ناامیدی است، نه غم و اندوه. چیزی که مرثیه را بسیار قدرتمند می کند، تکثیر بی پایان تصاویر هولناک ما استباید به صورت روزانه با اگر می خواهید تصاویر مرگ و نسل کشی را ببینید، فقط باید به شبکه های اجتماعی یا اخبار نگاه کنید. ما بیش از هر زمان دیگری به تصاویر تکان دهنده و واقعی از رویدادهای وحشتناک فعلی دسترسی داریم. اما جالوت تصویر را از بین برده و تنها احساس را برای شما باقی گذاشته است، بنابراین فقط خشم و درد دل باقی می ماند.

این اقدامی مقاومتی در برابر اقتصاد تصویری، در برابر قتل و زن کشی، علیه خشونت و نسل کشی است. این یک ناله فمینیستی است، یک فریاد علیه همه آن.

اما همچنین یک اثر هنری مدرن مهم است، نمادی از زمانه ما، جنگ‌ها و اصطکاک‌های فرهنگی ما، و صدای آن مدت‌ها پس از دور شدنتان در گوش شما باقی می‌ماند.