حقوق و ارزش‌گذاری خدمات پرستاری عادلانه نیست/ مهاجرت و ترک شغل، پیامد این ناعدالتی است
در آستانه روز پرستار، پرسش از دستاوردهای عملی برای این گروه حرفه‌ای بار دیگر مطرح شده است؛ اسماعیل شریعتی، فعال صنفی حوزه پرستاری، در یادداشتی اختصاصی برای سفیر ارجان، با انتقاد از تناسب نداشتن حقوق با مسئولیت‌های پرستاران و ناکارآمدی نظام پرداخت، تأکید کرده است که تقدیرهای مناسبتی بدون اصلاح ملموس شرایط شغلی و معیشتی نمی‌تواند پاسخ‌گوی مطالبات این گروه باشد.
پزشکان و مراکز درمانی / پرستاران
در آستانه روز پرستار، پرسش از دستاوردهای عملی برای این گروه حرفه‌ای بار دیگر مطرح شده است؛ اسماعیل شریعتی، فعال صنفی حوزه پرستاری، در یادداشتی اختصاصی برای سفیر ارجان، با انتقاد از تناسب نداشتن حقوق با مسئولیت‌های پرستاران و ناکارآمدی نظام پرداخت، تأکید کرده است که تقدیرهای مناسبتی بدون اصلاح ملموس شرایط شغلی و معیشتی نمی‌تواند پاسخ‌گوی مطالبات این گروه باشد.
اسماعیل شریعتی فعال صنفی حوزه پرستاری در یادداشتی اختصاصی به سفیر ارجان نوشت: در شرایطی که هنوز حقوق پرستاران با مسئولیت، سختی و حجم خدماتی که ارائه می‌کنند تناسب کافی ندارد و اجرای قانون تعرفه‌گذاری نیز نتوانسته به یک نظام عادلانه و اثربخش در پرداخت‌ها منجر شود، این سؤال جدی مطرح است که با چه دستاوردی قرار است به استقبال روز پرستار برویم؟
روز پرستار طبیعتاً می‌تواند فرصتی برای قدردانی از این قشر باشد؛ اما وقتی بخش مهمی از مطالبات پرستاران همچنان پابرجاست و در زمینه اصلاح حقوق، بهبود نظام پرداخت و واقعی‌سازی ارزش خدمات پرستاری تغییر محسوسی ایجاد نشده، جشن گرفتن بدون توجه به این مسائل چه معنایی برای خود پرستاران خواهد داشت؟
مسئله فقط میزان حقوق نیست؛ ارزش‌گذاری خدمات پرستاری نیز باید متناسب با ارزش واقعی این خدمات باشد. پرستاری که شبانه‌روز بر بالین بیمار حضور دارد، مسئولیت‌های تخصصی متعددی بر عهده می‌گیرد و در بسیاری از بخش‌ها بخش عمده مراقبت مستقیم از بیمار را انجام می‌دهد، باید از نظام پرداختی برخوردار باشد که این مسئولیت و ارزش حرفه‌ای را به رسمیت بشناسد.
حتی در شرایط فعلی، گاهی هزینه رفت‌وآمد یک پرستار برای حضور در بیمارستان و انجام یک شیفت اضافه‌کاری پنج یا شش‌ساعته، بخش قابل‌توجهی از مبلغ همان اضافه‌کاری را مصرف می‌کند و در برخی موارد ممکن است به آن نزدیک شود یا حتی از آن فراتر رود. در چنین شرایطی، طبیعی است که انگیزه برای انجام اضافه‌کاری کاهش پیدا کند؛ به‌ویژه زمانی که تورم و هزینه‌های زندگی نیز فشار مضاعفی بر معیشت پرستاران وارد کرده است.
ادامه این وضعیت می‌تواند مسیر مهاجرت یا ترک شغل را برای بخشی از پرستاران جذاب‌تر کند؛ زیرا وقتی یک نیروی متخصص احساس کند میان مسئولیت حرفه‌ای، میزان کاری که انجام می‌دهد و دریافتی او تناسب کافی وجود ندارد، ممکن است به دنبال فرصت شغلی دیگری با شرایط و درآمد مناسب‌تر باشد.
بنابراین اگر قرار است روز پرستار صرفاً به یک مراسم و چند برنامه مناسبتی محدود نشود، باید برای پرستاران آورده‌ای ملموس و قابل اندازه‌گیری داشته باشد؛ از اصلاح حقوق و دستمزد گرفته تا اصلاح و اجرای مؤثر قانون تعرفه‌گذاری و مهم‌تر از همه، واقعی‌سازی ارزش خدمات پرستاری.
مسئولان باید توجه داشته باشند که نیروی انسانی سرمایه اصلی نظام سلامت است. حفظ پرستاران در این نظام، بدون اصلاح نظام پرداخت و ایجاد تناسب میان ارزش خدمت، مسئولیت حرفه‌ای و دریافتی دشوار خواهد بود.
روز پرستار زمانی می‌تواند معنای واقعی‌تری برای پرستاران داشته باشد که در کنار تقدیر و جشن، نشانه‌ای روشن از اصلاح شرایط شغلی و اقتصادی آنان نیز دیده شود.