راز لباس عروس زرد الیزابت تیلور؛ ازدواج جنجالی با ریچارد برتون + عکس
ازدواج جنجالی الیزابت تیلور و ریچارد برتون همواره از پرخبرترین حاشیه‌های قرن بیستم بوده است؛ وب‌سایت «دبلیو دبلیو دی» در گزارشی به بررسی جزئیات این پیوند، از سنجاق سینه زمرد بولگاری به جای حلقه نامزدی گرفته تا لباس‌های سنت‌شکن و رنگی تیلور در دو مراسم عروسی‌اش پرداخته است.
به گزارش سفیر ارجان ، با این‌که زندگی عاشقانه الیزابت تیلور از پرحاشیه‌ترین و پرخبرترین روابط عاطفی قرن بیستم بود، رابطه او با ریچارد برتون، هم‌بازی پرتکرارش که دو بار با او ازدواج کرد، بیش از همه در یادها مانده است. این زوج در بیش از ۱۰ فیلم با یکدیگر همکاری کردند که از میان آن‌ها می‌توان به فیلم بدنام و پرحاشیه «کلئوپاترا» محصول ۱۹۶۳ و فیلم «چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟» محصول ۱۹۶۶ اشاره کرد. دو مراسم عروسی و زندگی مشترک آن‌ها نیز به اندازه نقش‌آفرینی‌های‌شان روی پرده سینما مشهور بود.
برتون و تیلور سر صحنه فیلم «کلئوپاترا» با یکدیگر آشنا شدند و رابطه عاشقانه‌شان آغاز شد. آن‌ها دو بار، در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۵، با یکدیگر ازدواج کردند. رابطه این زوج در همان مراحل ابتدایی چنان جنجالی به پا کرد که حتی واتیکان نیز به آن واکنش نشان داد؛ این نهاد مذهبی از آن دو انتقاد کرد و خواستار گرفتن فرزندان تیلور از او شد.
رابطه ریچارد برتون و الیزابت تیلور در مجموعه مستند سال ۲۰۲۴ شبکه اچ‌بی‌او با عنوان «الیزابت تیلور: نوارهای گمشده» بار دیگر مورد توجه قرار گرفت. این مستند به بازنگری در نحوه برخورد رسانه‌ها با تیلور در اوج شهرتش پرداخت.
وب‌سایت «دبلیو دبلیو دی» در گزارشی، جزئیات ازدواج‌های این زوج، سبک پوشش آن‌ها و جواهرات نامزدی‌شان را بررسی کرده است.
ریچارد برتون و الیزابت تیلور نخستین بار در ۱۵ مارس ۱۹۶۴ [۲۵ اسفند ۱۳۴۲] در مونترال کانادا با یکدیگر ازدواج کردند. جیم بنتون، منشی شخصی و دوست برتون، نیز در مراسم عروسی آن‌ها حضور داشت و ساقدوش داماد بود.
الیزابت تیلور در کتاب خاطراتش با عنوان «الیزابت تیلور: ماجرای عاشقانه من با جواهرات» نوشته است: «ریچارد آن‌قدر رمانتیک بود که از هر بهانه‌ای استفاده می‌کرد تا قطعه‌ای جواهر به من هدیه بدهد.»
تیلور از مجموعه‌داران پرشور جواهرات نفیس بود. مجموعه او از حلقه‌های نامزدی مختلف گرفته تا گردنبندها، سنجاق‌های سینه، تاج‌ها و جواهرات دیگر را در بر می‌گرفت.
وقتی برتون برای نخستین بار از تیلور خواستگاری کرد، به جای حلقه نامزدی، یک سنجاق سینه زمرد از برند بولگاری به او هدیه داد. این سنجاق سینه در عکس‌های مراسم ازدواج آن‌ها در مارس ۱۹۶۴ دیده می‌شود.
برتون در طول ازدواج‌شان چندین قطعه جواهر دیگر نیز برای همسرش خرید؛ ازجمله یک آویز یاقوت کبود برمه‌ای ۳۲ قیراطی و الماس مشهور کروپ که آن را در سال ۱۹۶۸ خریداری کرد.
الیزابت تیلور بیش از آن‌که از مد پیروی کند، پیشگام آن بود. او در روز عروسی‌اش در سال ۱۹۶۴، به جای لباس سفید عروس، لباسی زردرنگ و چشمگیر انتخاب کرد. طراحی این لباس برعهده ایرن شراف، طراح لباس پنج‌بار برنده جایزه اسکار، بود. شراف پیش‌تر در جریان تولید فیلم پرحاشیه «کلئوپاترا» با تیلور همکاری نزدیکی داشت؛ همان فیلم محصول ۱۹۶۳ که تیلور و برتون را به یکدیگر نزدیک کرد.
شراف لباسی به رنگ زرد طلایی با خط کمر امپراتوری طراحی کرد؛ مدلی که در آن خط کمر درست زیر سینه قرار می‌گیرد. سی. دیوید هایمن در کتاب «لیز: زندگی‌نامه‌ای صمیمی از الیزابت تیلور» نوشته است که این لباس از یکی از لباس‌هایی الهام گرفته شده بود که تیلور در یکی از صحنه‌های ابتدایی فیلم «کلئوپاترا» در کنار برتون به تن داشت.
اگر قرار بود ویژگی‌ای از عروسی الیزابت تیلور و ریچارد برتون در سال ۱۹۶۴ نمادی از سبک دهه ۱۹۶۰ باشد، به احتمال زیاد مدل موی تیلور بود. او موهایش را به سبک پرحجم و پف‌دار آرایش کرده بود و بافت بلندی از موهایش تا پشتش امتداد داشت. سنبل‌های سفید و گل‌های موگه در میان موهای او پراکنده شده بودند؛ آرایشی که پیشاپیش جنبش «قدرت گل» را تداعی می‌کرد؛ جنبشی که در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ رواج یافت.
الیزابت تیلور و ریچارد برتون پس از ۱۰ سال زندگی مشترک، در سال ۱۹۷۴ از یکدیگر جدا شدند. بااین‌حال، جدایی آن‌ها چندان طولانی نبود و این دو بار دیگر به یکدیگر پیوستند و در اکتبر ۱۹۷۵، حدود ۱۶ ماه پس از نهایی‌شدن طلاق نخست‌شان، دوباره ازدواج کردند.
این زوج برای برگزاری دومین مراسم عروسی خود به کرانه رودخانه در منطقه حفاظت‌شده حیات‌وحش چوبه در بوتسوانا، در جنوب آفریقا، سفر کردند. تیلور همچون عروسی سال ۱۹۶۴، بار دیگر از سنت لباس سفید فاصله گرفت و لباسی رنگارنگ و متفاوت پوشید: پیراهنی سبز و بلند که با نقش‌ونگارهایی از پرندگان تزئین شده بود.
این لباس از بسیاری جهات، ترکیبی کامل از سبک شخصی الیزابت تیلور بود. قفطان [نوعی لباس بلند، گشاد و معمولاً جلوباز یا جلوبسته است که آستین‌های آزاد و بلندی دارد و در فرهنگ‌های خاورمیانه، شمال آفریقا و بخش‌هایی از آسیا رواج داشته است] او با پارچه‌های روان و آزاد، بازتابی از گرایش‌های مد در دهه ۱۹۷۰ به شمار می‌رفت؛ بااین‌حال، همچنان ظرافت و شکوه خاصی داشت و در کنار آن، رگه‌ای از سرکشی و سنت‌شکنی نیز در طراحی‌اش دیده می‌شد.