استفن بورن با کتابش «سیاه در قاب بریتانیا» سینمای بریتانیا را تغییر داد. اکنون از چاپ خارج شده است

مو ابودو، کارآفرین نیجریه‌ای، این هفته پس از افتتاح رسمی EbonyLife Place لندن - یک مرکز فرهنگی جدید اختصاص داده شده به هنر و فرهنگ سیاه‌پوستان در Nine Elms، در جنوب غربی لندن، خبرساز شد. این سالن چندطبقه دارای یک سینمای 160 نفره است که به گفته سازمان‌دهندگان، فیلم‌های سیاه‌پوست را از سراسر دیاسپورای آفریقا به طور انحصاری برنامه‌ریزی می‌کند. ابودو شرح داده است که […]

این سالن چندطبقه دارای یک سینمای 160 نفره است که به گفته سازمان‌دهندگان، فیلم‌های سیاه‌پوست را از سراسر دیاسپورای آفریقا به طور انحصاری برنامه‌ریزی می‌کند. ابودو این مکان را به عنوان اولین «سینمای سیاه» بریتانیا توصیف کرده است. این نیست. سینمای الکتریک در ناتینگ هیل از سال 1993 تا 2000 متعلق به کوئیسی اووسو، پل باکنور و مارک مانتوک، سه فیلمساز سیاه پوست آفریقایی و هند غربی بود. این فضا مرکز محبوبی برای سینمای سیاهپوست مستقل جهانی بود. اخبار مرتبط اخبار عصر یوتیوب: با سازندگان محتوا آشنا شوید که در اروپا موج می زنند اخبار تابلوهای بنر ریون ترسناک فولکلور لهستانی "Òpi" قبل از شروع جشنواره ایالات متحده

با این وجود، EbonyLife Place London افزوده‌ای خوش‌آمد به فضای سینمای بریتانیا است، که تصور آن بدون دهه‌ها کار مهم در زمینه فیلم‌سازی سیاه‌پوستان در بریتانیا، مانند کتاب ضروری استفان بورن، سیاه در قاب بریتانیا، غیرممکن است. در ددلاین تماشا کنید

کتاب سیاه در قاب بریتانیا که اولین بار در سال 1998 منتشر شد و در سال 2001 به روز شد، یکی از اولین کتاب های جریان اصلی بود که تجربیات تاریخی، بازنمایی ها و مشارکت مردم آفریقایی و کارائیب تبار در سینما و تلویزیون بریتانیا را مستند کرد. این کتاب بخش عظیمی از تاریخ سینمای بریتانیا (1896 تا 2001) را پوشش می‌دهد که هر فصل آن را آشکار و روشن می‌کند.حرفه پیشگامان اولیه صفحه سیاه. چهره هایی که در کتاب بورن به تصویر کشیده شده اند عبارتند از: ارنست تریمینگهام، پیشگام سیاهپوست سابقاً «گمشده» دوران فیلم صامت بریتانیا. پل رابسون، هنرپیشه آمریکایی آفریقایی تبار، که بیشتر دهه 1930 را در بریتانیا مشغول به کار بود، جایی که از قیمت بالایی برخوردار بود. و کارمن مونرو، اسطوره صحنه و سینما متولد گویان.

Black in the British Frame یکی از پایه های بورسیه تحصیلی بریتانیا در صفحه نمایش از زمان انتشار آن بوده است. شما می توانید این کتاب را در اکثر لیست های مطالعه مدارس پیدا کنید. اما در حال حاضر یافتن نسخه های جدید یا قدیمی تقریبا غیرممکن است.

بورن در مصاحبه ای طولانی از خانه خود در جنوب لندن به ددلاین می گوید که کتاب چاپ نشده است. انتشارات بلومزبری، که پس از ادغام با ناشر قبلی بورن، کنترل کتاب را به عهده گرفت، حقوق را به نویسنده بازگرداند.

بورن گفت: «من مقاومت کردم زیرا می‌خواستم کتاب را دوباره منتشر کنند، اما آنها نپذیرفتند. "این یک تجربه وحشتناک بود. کتاب اکنون با من است."

بلومزبری تأیید کرد که حقوق کتاب در بیانیه ای کوتاه به بورن بازگردانده شده است. او اکنون به دنبال یک ناشر جدید است.

بورن بیش از 30 سال است که کتاب های تاریخ سیاهپوست بریتانیایی را می نویسد. او در کنار سیاه در بریتیش فریم، بیشتر برای فیلم‌های Black Poppies: Britain’s Black Community and the Great War (2014)، بازی در نقش گی در عصر طلایی تلویزیون بریتانیا (2019) و Deep Are the Roots – Trailblazers Who Changed Black British Theater (2021) شناخته شده است.

در سال 2017، بورنجایزه افتخاری Screen Nation (که اغلب به عنوان "Black BAFTAs" شناخته می شود) را برای کار چندین دهه خود در مستندسازی فیلم، تلویزیون و تاریخ اجتماعی سیاه پوستان بریتانیا دریافت کرد. اوایل امسال، او خاطرات خود را با نام «کودک پنجشنبه: زندگی بین خطوط» از طریق جاکاراندا منتشر کرد.

در زیر، بورن توضیح می دهد که چگونه و چرا سیاه در فریم بریتانیا از چاپ خارج شد. نویسنده همچنین این موضوع را مطرح می کند که چرا مهم است که کتاب خانه جدیدی پیدا کند.

بورن گفت: "کتاب درباره من نیست، درباره افراد موجود در آن است. اگر مردم نتوانند به آن دسترسی داشته باشند، ما در دنیای بسیار غم انگیزی زندگی می کنیم."

ددلاین: استفان، داستان چیست؟ چگونه با چاپ سیاه در فریم بریتانیایی به اینجا رسیدیم؟

استفن بورن: Black in the British Frame در سال 1998 توسط Cassell منتشر شد و بسیار تأثیرگذار بود. آن سال برای کتاب‌های تاریخ سیاه‌پوست بریتانیایی یک سال پر آب بود. تروور فیلیپس و مایک فیلیپس کتاب Windrush خود را منتشر کردند. سام کینگ زندگی نامه خود را با عنوان بالا رفتن از سمت ناهموار کوه منتشر کرد. و جفری گرین Black Edwardians را منتشر کردند. همچنین پنجاهمین سالگرد ویندراش بود، بنابراین تاریخ و فرهنگ سیاه‌پوستان بریتانیا مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت.

کتاب به خوبی انجام شد و دانشگاه ها آن را برای لیست خواندن انتخاب کردند. بازخورد بسیار خوبی از دانش آموزان و عموم مردم دریافت کردم. آنقدر که من انتظار داشتم مورد توجه قرار نگرفت، اما خوانندگانش را پیدا کرد و به سرعت فروخت. یکی از دلایلی که فروش بسیار خوبی داشت، یک زن سیاهپوست جوان در کاسل بوددفتر مطبوعاتی با هم خوب شدیم و او به من گفت که همه افراد حاضر در دفتر سفیدپوست و از طبقه متوسط هستند و نمی‌دانند چگونه کتاب را بازاریابی کنند. او صدها بروشور کوچک چاپ کرد که من آنها را در کتابفروشی ها، قطارها و اتوبوس ها توزیع کردم. به این ترتیب است که شما یک کتاب تاریخ سیاهپوست بریتانیایی را می‌فروشید - و کارساز بود.

سپس کسل توسط ناشر Continuum تصاحب شد. ویراستار جدید، تنها سه سال بعد، از من خواست که کتاب را به سال 2001 اصلاح و به روز کنم. یک بار دیگر مورد توجه عموم مردم و لیست مطالعه دانشگاه ها قرار گرفت. دانش آموزان پاسخ مثبت دادند و از آن در کار خود استفاده کردند. در نهایت بلومزبری کاتالوگ Continuum را بر عهده گرفت. من به آنها نزدیک شدم زیرا می خواستم کتاب در حال چاپ باشد. آنها گفتند فقط در صورتی این کار را انجام می دهند که آن را به روز کنم. این مربوط به چهار پنج سال پیش بود. من با دقت در مورد آن فکر کردم، اما پس از سال 2001 چشم انداز فیلمسازی از طریق ویدئو و رسانه های دیجیتال به طرز چشمگیری تغییر کرده بود. به روز رسانی کتاب به حجم عظیمی از تحقیق نیاز داشت، و من احساس کردم که کتاب اصلی را که دوره 1890 تا 1990 را پوشش می داد، کمرنگ می کند.

بلومزبری این را نمی پذیرد. گفتند حقوق را به من پس خواهند داد. من مقاومت کردم چون می خواستم کتاب را دوباره منتشر کنند اما قبول نکردند. تجربه وحشتناکی بود. کتاب اکنون با من می نشیند. من به چند نشریه دانشگاهی مراجعه کردم. آنها یا آن را رد کردند یا گفتند: «به‌روزرسانی کنید». من نمی خواهمآن را به روز کنید.

مهلت: من متعجبم. این کتاب یکی از مهم ترین کتاب های تاریخ سینمای بریتانیا است. آیا این رایج است؟

بورن: نمی‌دانم رایج است یا نه. من هرگز نتوانستم نماینده بگیرم. ماموران همیشه من را رد کرده اند. آنها بسیار سفیدپوست و طبقه متوسط هستند و علاقه ای به تاریخ سیاه پوستان ندارند. برخی عملاً این را به من گفته اند. اوایل به من گفتند: "در این کشور بازاری برای کتاب های بریتانیایی سیاه پوست وجود ندارد."

من عملاً از بلومزبری التماس کردم که اجازه دهد وارد شوم و آنها را ملاقات کنم، اما انتشارات دیگر به این شکل کار نمی کنند. من می دانم آنچه شما می گویید درست است زیرا بسیاری از سیاهپوستان به من گفته اند که این کتاب چقدر برای آنها ارزش دارد. نسخه های دست دوم بسیار کمی به صورت آنلاین موجود است. اجازه داده شده که از بین برود. این نشان می‌دهد که دنیای فیلم، فهرست فیلم‌های بلومزبری و صنعت گسترده‌تر چقدر بی‌علاقه هستند. بلومزبری این کار را با پنج کتاب من انجام داد که چهار تای آنها درباره سینمای سیاه بود.

مهلت: آیا فکر می کنید این یک مشکل مشخص بریتانیایی است؟ من به سختی تصور می کنم این اتفاق در ایالات متحده با کتاب مهمی در مورد سینمای آفریقایی آمریکایی رخ می دهد.

بورن: تصور من این است که آمریکایی های آفریقایی تبار متحدتر هستند. اگر اتفاقی برای کتاب تاریخی فیلم کلاسیک آفریقایی-آمریکایی اثر شخصی مانند دونالد بوگل بیفتد، غوغایی به پا می شد. ما در این کشور اینطور فکر نمی کنیم. بی‌بی‌سی، BFI، جشنواره فیلم لندن و دنیای نشر همیشه تحت سلطه طبقه متوسط سفیدپوست بوده‌اند. گهگاهی درست می کنندبه سمت گنجاندن یک فرد سیاه پوست حرکت می کند، اما این همان تغییر واقعی نیست.

مهلت: من همیشه فکر می کردم Black In The British Frame بسیار محبوب است زیرا بسیار در دسترس بود. من برای اولین بار آن را زمانی که خیلی جوان بودم خواندم و سعی می کردم به عنوان یک سیاه پوست در بریتانیا رابطه خودم با سینما را درک کنم.

بورن: این هدف من بود. من یک نویسنده دانشگاهی یا نظری نیستم، بنابراین کتاب عاری از اصطلاحات و تئوری آکادمیک است. همچنین نمی خواستم فقط در مورد نژادپرستی بنویسم. استعمار و نژادپرستی در برخی از فیلم‌های اولیه بریتانیایی با حضور بازیگران سیاه‌پوست وجود دارد، و من از آن ابایی نداشتم، اما می‌خواستم این کتاب نیز جشن باشد. می‌خواستم کارهای نسل قدیمی‌تر بازیگران سیاه‌پوست را که شانس مصاحبه با آنها را داشتم و اینکه چقدر به آنها افتخار می‌کردند، منتقل کنم. وقتی در دهه 1980 شروع به مصاحبه با بازیگرانی مانند کارمن مونرو و نورمن بیتون کردم، متوجه شدم که آنها به سادگی نقش فاحشه یا دلال محبت را بازی نکرده اند. کار باکیفیتی هم انجام داده بودند و آن کار هرگز به رسمیت شناخته نشد.

کتاب‌هایی مانند کتاب من سعی می‌کنند حساب متعادلی ارائه دهند و به نسل قدیمی‌تری که کارهای مهمی انجام داده‌اند احترام بگذارند. فیلم های پل رابسون از دهه 1930 گاهی اوقات مشکل ساز هستند و می توانند ایده های استعماری در مورد سیاه پوستان را تقویت کنند. سندرز آف ریور نمونه بارز آن است. اما رابسون آگاهانه از آن فاصله گرفت و با ششمین و آخرین فیلم بریتانیایی‌اش، دره مغرور، تا حد زیادی به آنچه در نظر داشت دست یافت. دره مغرور فیلمی فوق العاده در مورد مردم طبقه کارگر در یکدهکده معدن ولز. رابسون در آن جامعه ادغام می شود، که برای یک فیلم بریتانیایی در سال 1940 شگفت انگیز بود. هالیوود هرگز این احترام را به رابسون نمی داد، اما سینمای بریتانیا این کار را کرد. او بین مخاطبان بریتانیایی بسیار محبوب بود و در کنار ویل هی، جورج فرمبی، گریسی فیلدز و جسی متیوز در میان ده ستاره برتر باکس آفیس ظاهر شد.

مهلت: شما در حال حاضر از حقوق برخوردارید و آماده چاپ مجدد هستید. اگر مردم این را می بینند و علاقه مند هستند، آیا باید با شما تماس بگیرند؟

بورن: بله، اما من نمی‌خواهم آن را به کسی بسپارم. من یک ناشر با حسن نیت می خواهم. من آماده پیشنهادات و پیشنهادات هستم.

مهلت: مردم کجا باید با شما تماس بگیرند؟

BOURNE: از طریق صفحه تماس وب سایت من. من نماینده ندارم برخی از افراد سعی می‌کنند با ناشران من تماس بگیرند، که گاهی پیام‌ها را فوروارد می‌کنند، اما من ترجیح می‌دهم مردم از طریق وب‌سایت من مراجعه کنند.

هشدارهای اخبار فوری ما را دریافت کنید و صندوق ورودی خود را راضی نگه دارید.