Rocket Lab تأخیر دیگری را برای موشک نوترون متوسط بالابر خود اعلام کرد
Rocket Lab راکت نوترون را در سال 2021 اعلام کرد و اولین پرواز را در سال 2024 انجام داد.
Rocket Lab راکت نوترون را در سال 2021 اعلام کرد و اولین پرواز را در سال 2024 انجام داد.
تصویر هنرمند از موشک نوترون.
راکت Lab روز چهارشنبه اعلام کرد که پرتابگر نوترونی آن تا سال 2027 پرواز نخواهد کرد، با اشاره به مشکلی که در طول ساخت ساختارهای کامپوزیت کربنی موشک کشف شد.
این اعلامیه تأیید عمومی چیزی بود که تقریباً همه در آزمایشگاه راکت و صنعت فضایی گسترده‌تر قبلاً می‌دانستند. آخرین به روز رسانی رسمی از آزمایشگاه راکت در ماه آگوست نشان می دهد که این شرکت هنوز امیدوار است که اولین موشک نوترون را به سکوی پرتاب خود در جزیره والوپس، ویرجینیا، قبل از پایان سال جاری تحویل دهد، برنامه ای که تقریباً به طور قطع اولین پرواز را به سال 2027 منتقل می کند.
اما بیانیه روز چهارشنبه Rocket Lab در مورد برنامه نوترون نشان می دهد که این شرکت هنوز در حال تلاش برای ساخت مرحله تقویت کننده بزرگ موشک است. مرحله اول قابل استفاده مجدد نوترون از ساختارهای کامپوزیت کربنی ساخته شده است که وزن کم، استحکام بالا و مقاومت در برابر خوردگی را ارائه می دهد. اما کامپوزیت های کربن در هوافضا به طور کلی سخت تر از سازه های فلزی ساخته می شوند.
پیتر بک، بنیانگذار و مدیر عامل Rocket Lab، نقص تولید را دلیل آخرین لغزش برنامه نوترون شناسایی کرد. مشکل در بخش های گنبدی در انتهای مخازن پیشران مرحله اول موشک است.
«اخیراً، ما مشکلی را در فرآیند تولید برای آن شناسایی کردیمبک در ویدئویی که توسط Rocket Lab منتشر شد، گفت: به طور خاص گنبدهای پیشران، و این باعث شد که تولید را به تاخیر بیاندازیم و تحقیقات بیشتری انجام دهیم.
مهندسان حفره‌هایی یا حفره‌های هوا را بین لایه‌های فیبر کربن که ساختار ترکیبی گنبدها را تشکیل می‌دهند، کشف کردند. تولید کامپوزیت کربن شامل قرار دادن لایه‌های فیبر کربن در قالب، سپس پخت یا حرارت دادن مواد برای اتصال الیاف به یکدیگر است. اما این یک فرآیند دشوار است، به ویژه برای سازه های بزرگ که در اتوکلاو، یک محفظه پخت حرارتی با فشار بالا که در کارخانه های هوافضای مدرن رایج است، قرار نمی گیرند.
بک گفت که اولین مرحله موشک نوترون "بزرگترین ساختار تحت فشاری است که تاکنون از کامپوزیت کربن ساخته شده است." به دلیل مقیاس آن، ما مجبور شدیم فرآیندهای جدید خارج از اتوکلاو را برای ساختن نوترون توسعه دهیم، و این شامل چرخه های پخت سفارشی برای قطعات بسیار بزرگ است، مانند گنبدهای جلو و عقب برای مخازن سوخت در مرحله یک.
بک گفت، بازرسی ها حفره هایی را در یک گنبد رو به جلو که به تازگی درمان شده است، نشان داد، نقص هایی که می تواند بر استحکام، دوام و قابلیت اطمینان سازه تأثیر بگذارد. آنها لزوماً به این معنی نیستند که گنبد در حال پرواز از کار می‌افتد، اما رویه ما این است که فقط زمانی ادامه دهیم که معتقد باشیم سیستم دارای حاشیه‌های مناسب است.
مهندسان این خلأها را در یک تغییر طراحی اخیر که برای تقویت ساختار موشک طراحی شده بود، ردیابی کردند. Rocket Lab این تغییر طراحی را پس از پارگی غیرمنتظره یک مخزن پیشران نوترونی در طول آزمایش فشار هیدرواستاتیک در ژانویه ارائه کرد.به دلیل نقص تولید در "اتصال حیاتی" در مخزن مقصر است.
مقامات گفتند که مخزن کامپوزیت کربن شکست خورده توسط یک «پیمانکار شخص ثالث با استفاده از فرآیند دستی نصب» ساخته شده است، تصمیمی برای اجازه دادن به آزمایش مخزن برای پیشبرد در حالی که Rocket Lab یک دستگاه خودکار قرار دادن فیبر را آنلاین می‌کند، که اکنون عملیاتی شده است. Rocket Lab همچنین اتصالات ساختار مخزن مرحله اول را حذف کرد و ضخامت برخی از بخش‌های کامپوزیت کربن را افزایش داد.
بک گفت: «این بخش‌های ضخیم‌تر جایی است که حفره‌ها شکل گرفته‌اند.
Rocket Lab گفت که به نظر می رسد این مشکل پس از اصلاح مجدد فرآیند تولید حل شده است. یک گنبد پیشران عقب ساخته شده با روش به روز شده بازرسی را پشت سر گذاشت.
بک گفت: ما مشکل را حل کردیم. این به ما اطمینان کامل می‌دهد تا با گنبد جدید رو به جلو حرکت کنیم. این فرآیند برای ساخت یک گنبد رو به جلو جدید، ترکیب با تمام زمانی که برای بررسی، شناسایی و حل مشکل صرف شد، اولین تاریخ پرتاب نوترون را به سال آینده منتقل کرد.
موشک نوترون به طور قابل توجهی بزرگتر از موشک پرتاب الکترون آزمایشگاه راکت است که همچنین از فیبر کربن ساخته شده است. قطر موشک کلاس سبک الکترون 3.9 فوت (1.2 متر) است، در حالی که نوترون متوسط با ارتفاع متوسط 23 فوت (7 متر) عرض دارد.
Rocket Lab سال گذشته آزمایش صلاحیت مرحله دوم مصرفی نوترون و فیرینگ محموله را تکمیل کرد. طراحی موشک منحصر به فرد است: قسمت بالایی و محموله در دماغه مرحله اول قرار دارندمخروط در مراحل اولیه پرتاب. چند دقیقه پس از بلند شدن، مرحله تقویت کننده نوترون مخروط دماغه تاشو مانند خود را باز می کند تا مرحله بالایی و محموله را آزاد کند تا به شتاب گرفتن در مدار ادامه دهد. سپس مرحله اول، محفظه بار خود را می بندد و برای استفاده مجدد به فرود بر روی یک سکوی دریایی باز می گردد.
مخازن متان و اکسیژن مایع مرحله اول نوترون بزرگترین عناصر موشک هستند و باید فشار داخلی و سختی های پرتاب و ورود مجدد را تحمل کنند.
چک لیست Rocket Lab برای اولین پرواز نوترون طولانی است. صلاحیت نهایی مرحله اول همچنان در حال تعلیق است، همانطور که صلاحیت موتور ارشمیدس با سوخت متان موشک که 9 مورد از آن تقویت کننده نوترون را تامین می کند، در انتظار است. Rocket Lab در ماه آگوست گزارش داد که در حال رفتن به مرحله نهایی تست صلاحیت موتور است.
پس از تکمیل، تیم ها کمپین پرتاب را در ساحل شرقی ویرجینیا آغاز خواهند کرد. کمپین های پرتاب موشک های جدید اغلب ماه ها قبل از اولین پرواز طول می کشد، که شامل چندین آزمایش سوخت رسانی یکپارچه، تمرین های شمارش معکوس و یک آتش سوزی ساکن است.
مهندسان اغلب مشکلات جدیدی را در طول آزمایش یکپارچه کشف می‌کنند که نیاز به آزمایش‌های تکراری و اصلاح رویه‌ها و سخت‌افزار روی سکوی پرتاب و موشک دارند. این هدف از انجام چنین آزمایشی است.
Rocket Lab موشک نوترون را در سال 2021 اعلام کرد و اولین پرواز را در سال 2024 انجام داد. جدول زمانی توسعه نوترون اکنون دو برابر شده است.
بک روز چهارشنبه گفت که توسعه نوترون "در یک جاه طلبی باقی می ماندجدول زمانی.” در اظهارات قبلی، بک بر تمرکز Rocket Lab بر کیفیت و عدم تمایل آن به عرضه "محصول اثبات نشده" تاکید کرده است.
بک سال گذشته گفت: "هدف ما این است که در اولین تلاش مداری را انجام دهیم." «شما نخواهید دید که ما از برخی معیارها استفاده می‌کنیم که فقط صفحه را پاک می‌کنیم و ادعای موفقیت می‌کنیم و این بدان معناست که ما نمی‌خواهیم چیزی را در طول اولین پرواز نوترون یاد بگیریم که بتوان در مرحله آزمایش روی زمین یاد گرفت.»
Rocket Lab با راکت Electron خود با ظرفیت پرتاب 660 پوند (300 کیلوگرم) محموله در مداری با ارتفاع کم، به موفقیت بزرگی دست یافته است. الکترون تا به امروز 97 پرواز انجام داده است که 56 موفقیت متوالی داشته است.
با نوترون، Rocket Lab به دنبال رقابت برای طیف وسیع تری از قراردادهای پرتاب است، و به فرصت هایی برای فروش پرتاب به ارتش ایالات متحده و اپراتورهای ابرصورت فلکی ماهواره ای چشم دوخته است. توانایی بلند کردن آن به مدار پایین زمین نزدیک به 29000 پوند (13000 کیلوگرم) است.
بک روز چهارشنبه گفت: «ما در حال ساخت زیرساخت‌های بلندمدت برنامه همزمان با ساخت اولین موشک خود هستیم، به طوری که بتوانیم به سرعت مقیاس‌بندی کنیم، محدودیت‌های پرتاب جهانی را باز کنیم و مشتریان تجاری، دولت‌ها و خدمات ماهواره‌ای آینده ما نیز روی آن حساب می‌کنند. اما من همچنین گفته‌ام که با ریسک‌های غیرضروری به سمت زمین عجله نخواهیم کرد و برنامه‌های توسعه مانند نوترون چالش‌های خود را دارند.
آخرین چالش نوترون درست زمانی که مشتریان بالقوه موشک برای پرتاب بیشتر فریاد می زنند، ظاهر شدظرفیت اسپیس ایکس، رهبر بازار، به سمت موشک غول پیکر استارشیپ حرکت می کند و در چند سال آینده از خدمات تجاری موشک فالکون 9 خود بازنشسته خواهد شد، بدون آن بسیاری از استارت آپ های ماهواره ای نمی توانند محموله های محموله خود را به طور مقرون به صرفه در مدار قرار دهند.
این موضوع، Rocket Lab را در ترکیبی قرار می‌دهد تا از اپراتورهای ماهواره‌ای که محموله‌های محموله‌شان با قابلیت‌های Starship همخوانی ندارد، کسب‌وکار را جذب کند. اما رقابت سختی وجود دارد. دیگر شرکت‌های راکت‌سازی مانند Relativity Space، Stoke Space و Firefly Aerospace در حال کار بر روی موشک‌های با ارتفاع متوسط هستند تا به همین بازار بپردازند.
استفان کلارک یک خبرنگار فضایی در Ars Technica است که شرکت‌های فضایی خصوصی و آژانس‌های فضایی جهان را پوشش می‌دهد. استفان در مورد پیوند فناوری، علم، سیاست و تجارت در داخل و خارج از این سیاره می نویسد.