پانزده واقعیت شگفت‌انگیز درباره هیتلر
زندگی رهبر آلمان نازی سرشار از سختی‌ها، رنج‌ها و فرازونشیب‌هایی بود و نکات شگفت‌انگیز بسیاری در خود داشت. در این‌جا با ۱۵ واقعیت درباره آدولف هیتلر آشنا می‌شوید.
از زمان تولد آدولف هیتلر در سال ۱۸۸۹ تا مرگش در سال ۱۹۴۵، زندگی او سرشار از رویدادهای گوناگون بود. او به شکلی خونین و بی‌رحمانه بر تاریخ اثر گذاشت و مسئول مرگ ده‌ها میلیون انسان بود.
تاریخ‌نگاران، روان‌شناسان و دیگر پژوهشگران سال‌ها شواهد مربوط به زندگی آدولف هیتلر را بررسی کرده‌اند و به واقعیت‌های عجیب و جالبی درباره منفورترین مرد تاریخ جهان دست یافته‌اند.
در ادامه، با ۱۵ واقعیت شگفت‌انگیز درباره آدولف هیتلر آشنا می‌شوید:
آلویس هیتلر، پدر آدولف هیتلر.
۱. نام آدولف هیتلر می‌توانست آدولف شیکلگروبر باشد
پدر هیتلر، آلویس، خارج از ازدواج به دنیا آمد و نام خانوادگی مادرش، ماریا آنا شیکلگروبر، را گرفت. آلویس در ۴۰سالگی نام خانوادگی ناپدری‌اش، یوهان گئورگ هیدلر، را برای خود برگزید؛ مردی که گمان می‌رفت پدر زیستی او باشد. پس از این تغییر، املای نام خانوادگی به «هیتلر» تغییر یافت. دلیل این تغییر مشخص نیست؛ ممکن است عمدی بوده یا صرفاً بر اثر اشتباه اداری رخ داده باشد.
۲. بسیاری از خواهران و برادران هیتلر در کودکی درگذشتند
پدر هیتلر پیش از ازدواج با کلارا پولتسل، دو بار ازدواج کرده بود. کلارا و آلویس شش فرزند داشتند، اما تنها دو نفر از آن‌ها به بزرگسالی رسیدند: آدولف و خواهر کوچک‌ترش، پائولا.
با وجود پیوندی که آدولف هیتلر با آلمان داشت، او در این کشور به دنیا نیامد؛ بلکه از بدو تولد تبعه اتریش بود. هیتلر در شهر براوناو آم این، در نزدیکی مرز باواریا، متولد شد. او از دوران مدرسه با احساس تعلق به فرهنگ آلمانی پرورش یافت. این موضوع در آن زمان غیرمعمول نبود؛ زیرا بسیاری از اتریشی‌ها از حکومت اتریش‌ـ‌مجارستان ناراضی بودند و خود را آلمانی می‌دانستند، نه اتریشی.
۴. هیتلر در مدرسه عملکرد ضعیفی داشت و پدرش او را کتک می‌زد
آلویس مردی سخت‌گیر بود و آدولف را به مدرسه‌ای فرستاد که به‌شدت از آن بیزار بود. آدولف با معلمانش درگیر می‌شد و نمره‌های ضعیفی می‌گرفت. او همچنین با پدرش اختلاف داشت و بارها از سوی او کتک می‌خورد. مادرش زنی بسیار مهربان‌تر و وظیفه‌شناس بود، اما نمی‌توانست در برابر خشم و تندخویی شوهرش کاری از پیش ببرد.
«دِر آلته هوف» (Der Alte Hof)، اثر آدولف هیتلر.
پدر هیتلر کارمند دولت بود و می‌خواست پسرش نیز راه او را در پیش بگیرد. اما آدولف ایده‌های دیگری داشت و به جنبه‌های هنری و خلاقانه زندگی علاقه‌مند بود. آلویس در سال ۱۹۰۳، پیش از آن‌که آدولف تحصیلات مدرسه‌ای خود را به پایان برساند، درگذشت. پس از مرگ او، کلارا به پسرش اجازه داد مدرسه‌اش را تغییر دهد. آدولف در سال ۱۹۰۴ به مدرسه دیگری رفت و عملکرد تحصیلی‌اش به طور محسوسی بهبود یافت. با وجود علاقه‌اش به هنر، تا سال ۱۹۰۷ تصمیم نگرفته بود که می‌خواهد هنرمند شود.
او به وین رفت و برای ورود به آکادمی هنرهای زیبای وین تلاش کرد. هیتلر در آزمون ورودی سال‌های ۱۹۰۷ و ۱۹۰۸ پذیرفته نشد و به او پیشنهاد شد که معماری را دنبال کند. با این حال، آدولف نه پول کافی داشت و نه واجد شرایط لازم برای ورود به این حرفه بود.
ناکامی هیتلر در حرفه‌ای که انتخاب کرده بود، تأثیر چشمگیری بر وضعیت مالی‌اش گذاشت. او هرجا می‌توانست کارگری می‌کرد و می‌کوشید نقاشی‌هایش را بفروشد، اما درآمدش برای تأمین هزینه‌های زندگی کافی نبود. در دسامبر ۱۹۰۹، مدتی کوتاه در پناهگاهی برای افراد بی‌خانمان زندگی کرد تا این‌که پول کافی برای اقامت در خوابگاهی مخصوص مردان به دست آورد.
وضعیت او در سال ۱۹۱۳، زمانی که ارثیه‌اش را دریافت کرد، به طور قابل‌توجهی بهبود یافت. هیتلر با این پول به مونیخ رفت تا بخت خود را در آن‌جا بیازماید.
با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، هیتلر بلافاصله به ارتش آلمان پیوست و برای جنگ به جبهه غربی اعزام شد. او در همان سال نشان صلیب آهنین درجه دوم را دریافت کرد و در سال ۱۹۱۸ نیز به دریافت صلیب آهنین درجه اول نائل شد.
هیتلر به عنوان پیک نظامی فعالیت می‌کرد و در میان افسران ارتش به‌خوبی شناخته شده بود و محبوبیت داشت. او در سال ۱۹۱۶، طی نبرد سم، از ناحیه پا زخمی شد و در سال ۱۹۱۸ نیز بر اثر حمله گاز خردل به طور موقت بینایی خود را از دست داد. جنگ در حالی به پایان رسید که او دوران نقاهت را در بیمارستان می‌گذراند.
هیتلر (ایستاده در سمت راست تصویر) در سال ۱۹۱۶.
۸. شکل سبیل او ابتدا به دلایل عملی انتخاب شد
هیتلر تا پیش از جنگ جهانی اول و در طول این جنگ، سبیل پرپشتی داشت. به او دستور دادند کناره‌های سبیلش را کوتاه کند تا بتواند ماسک ضدگاز بزند. نتیجه این کار، سبیل مسواکی معروفی بود که تا پایان عمر آن را حفظ کرد.
۹. هیتلر حیوانات را دوست داشت
با وجود شهرتی که به دلیل رفتارهای غیرانسانی‌اش به دست آورده بود، رهبر آلمان درواقع با حیوانات مهربان بود. به ابتکار هیتلر، نازی‌ها مجموعه‌ای از قوانین حمایت از حیوانات را وضع کردند. برخلاف قوانین رایج در بسیاری از کشورهای جهان در آن زمان که انسان را محور اصلی قرار می‌دادند، قوانین آلمان بر احترام به حیوانات به خاطر خود آن‌ها تأکید داشتند، نه صرفاً به دلیل منافعی که برای انسان داشتند.
بسیاری از مقام‌های بلندپایه نازی، ازجمله هرمان گورینگ، از حامیان حفاظت از طبیعت و محیط زیست بودند. گورینگ نیز خود را دوستدار حیوانات معرفی می‌کرد و کسانی را که قوانین حفاظت از طبیعت را نقض می‌کردند، به اردوگاه‌های کار اجباری می‌فرستاد.
هیتلر در کنفرانس مونیخ در سال ۱۹۳۸.
۱۰. هیتلر بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲ تابعیت هیچ کشوری را نداشت
هیتلر به دلیل نفرت از امپراتوری اتریش‌ـ‌مجارستان، تابعیت اتریشی خود را ترک کرد. با وجود آن‌که در جنگ جهانی اول برای آلمان جنگیده و پس از آن وارد عرصه سیاست این کشور شده بود، تابعیت آلمان را نداشت.
این مسئله مانع نامزدی او برای تصدی مناصب سیاسی می‌شد و خطر اخراج از کشور را نیز به همراه داشت. این وضعیت در سال ۱۹۳۲ برطرف شد؛ زمانی که وزیر کشور ایالت برانشوایگ آلمان، تابعیت آلمانی را برای هیتلر فراهم کرد و به او یک سمت اداری داد.
کارت‌پستالی از هیتلر با عنوان «پیشوا؛ دوستدار حیوانات».
توضیح: عکس اصلی را هاینریش هوفمان گرفته است و نسخه آن در کتابخانه ایالتی بایرن (BSB) نگهداری می‌شود.
به گفته یوزف گوبلز، وزیر تبلیغات آلمان نازی، گیاه‌خواری هیتلر ریشه در ملاحظات اخلاقی داشت. هیتلر قصد داشت پس از پایان جنگ، کشتارگاه‌ها را در سراسر قلمروی رایش ممنوع کند.
آلبرت اشپیر، معمار و از دوستان هیتلر، روایت کرده است که هیتلر هنگام صرف غذا، داستان‌های دلخراشی درباره نحوه ذبح حیوانات تعریف می‌کرد تا مهمانانش را از خوردن گوشت منصرف کند.
هیتلر در سال ۱۹۳۸، پس از آن‌که پزشکان رژیم غذایی بدون گوشت را برایش تجویز کردند، گیاه‌خوار شد. او این موضوع را پنهان نمی‌کرد و حتی به‌شدت به انتخاب سبک زندگی خود افتخار می‌کرد.
اوا براون و آدولف هیتلر در کنار حیوانات خانگی‌شان.
۱۲. هیتلر سگی به نام بلوندی داشت
بلوندی، سگ نژاد ژرمن شپرد هیتلر، در سال ۱۹۴۱ هدیه‌ای از سوی مارتین بورمان به او بود. این سگ تقریباً همیشه در کنار پیشوا حضور داشت. هیتلر به بلوندی بسیار وابسته شده بود و در فاصله استراحت میان نشست‌ها، زمانی را به بازی با او و آموزش ترفندهای مختلف به این سگ اختصاص می‌داد.
بلوندی سرانجام در سال ۱۹۴۵، همراه با صاحبش، جان باخت. پیش از آن‌که هیتلر خودکشی کند، به بلوندی کپسول سیانور خوراند.
بلوندی تنها سگ هیتلر نبود. او در جریان جنگ جهانی اول با یک سگ ولگرد از نژاد فاکس تریر آشنا شد که دنبالش راه می‌افتاد. هیتلر نام فوکسل را روی این سگ گذاشت و هنگامی که در سال ۱۹۱۷ آن را گم کرد، به‌شدت اندوهگین شد.
هیتلر پیش از بلوندی نیز چند سگ ژرمن شپرد داشت؛ نژادی که علاقه زیادی به آن نشان می‌داد. او در سال ۱۹۴۲ یک ژرمن شپرد دیگر خرید تا بلوندی تنها نباشد. نام این سگ بلا بود.
اوا براون، معشوقه هیتلر، نیز دو سگ از نژاد اسکاتیش تریر به نام‌های نگوس و اشتازی داشت که آن‌ها را از بلوندی دور نگه می‌داشت.