10 روستای غرق شده که با پایین رفتن سطح آب دوباره ظاهر شدند
روستاهای غرق شده در اعماق دریاچه‌ها و سدها، با پایین آمدن سطح آب در دوران خشکسالی یا پروژه‌های تعمیر و نگهداری، بار دیگر از زیر آب بیرون می‌آیند و اسرار خود را فاش می‌کنند. تصور کنید که خیابان‌ها و خانه‌های یک شهر، دهه‌ها پس از محو شدن در زیر آب، ناگهان دوباره نمایان شوند. در ... The post 10 روستای غرق شده که با پایین رفتن سطح آب دوباره ظاهر شدند appeared first on سفیر ارجان .
0 ارسال شده توسط: امیرعباس کریمی 20 مهر 1405 ساعت 09:41
روستاهای غرق شده در اعماق دریاچه‌ها و سدها، با پایین آمدن سطح آب در دوران خشکسالی یا پروژه‌های تعمیر و نگهداری، بار دیگر از زیر آب بیرون می‌آیند و اسرار خود را فاش می‌کنند.
تصور کنید که خیابان‌ها و خانه‌های یک شهر، دهه‌ها پس از محو شدن در زیر آب، ناگهان دوباره نمایان شوند. در سراسر جهان، ساخت سدها و مخازن آب، جوامع محلی را مجبور به ترک خانه‌هایشان و مهاجرت کرده است. با این حال، بسیاری از این دهکده‌های زیر آب به‌طور کامل ناپدید نشده‌اند و هنگام عقب‌نشینی آب، شواهد وجودی خود را به نمایش می‌گذارند. این پدیده‌ی شگفت‌انگیز، فرصتی برای دیدن بقایای تاریخ و یادآوری زندگی‌های فراموش‌شده فراهم می‌کند.
1. ویلارینیو دا فورنا، پرتغال
روستای ویلارینیو دا فورنا در شمال پرتغال، یک جامعه کشاورزی سنتی بود که حدود ۳۰۰ نفر جمعیت داشت. در سال ۱۹۷۱، برای احداث یک پروژه برق‌آبی روی رودخانه هومم، ساکنان مجبور به ترک آن شدند و روستا زیر آب رفت. با این حال، در دوران خشکسالی یا پایین آمدن سطح آب مخزن، دیوارها، جاده‌ها و پی خانه‌های این روستا دوباره نمایان می‌شوند. بخشی از تاریخ آن در موزه قوم‌نگاری ویلارینیو دا فورنا نگهداری می‌شود.
مدیانو، روستایی در آراگون اسپانیا، در سال ۱۹۶۹ با ساخت سد همنام خود زیر آب رفت. برای سال‌ها، تنها برج ناقوس کلیسای جامع آن از سطح آب بیرون زده بود. اما در خشکسالی‌های شدید، با عقب‌نشینی آب، نه‌تنها کلیسا، بلکه گورستان، دیوارها، جاده‌ها و بخش‌هایی از روستا نیز نمایان می‌شوند و بازدیدکنندگان می‌توانند در میان ویرانه‌ها قدم بزنند.
آداماینابی قدیم، شهری صدساله در کوهستان‌های برفی استرالیا، در دهه ۱۹۵۰ برای ساخت سد عظیم کوهستان‌های برفی و دریاچه یوکومبین، زیر آب رفت. بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷، ۱۰۱ ساختمان آن به مکان جدید منتقل شد. با پر شدن دریاچه، بیشتر بافت قدیمی شهر ناپدید گشت. با این حال، خشکسالی‌ها در دهه‌های بعد، باعث پدیدار شدن پی‌ها، جاده‌ها، ماشین‌آلات رها شده و بقایای دیگر شد. در سال ۲۰۰۸، این مکان به‌عنوان یک میراث دولتی ثبت و حفاظت شد.
سنت توماس، نوادا، یک جامعه صحرایی بود که در سال ۱۸۶۵ توسط مهاجران مورمون تاسیس شد و به یک توقفگاه مهم تبدیل گشت. با احداث سد هوور و پر شدن دریاچه مید در دهه ۱۹۳۰، ساکنان مجبور به ترک آن شدند و شهر تا عمق ۱۸ متری زیر آب رفت. در اوایل دهه ۲۰۰۰، با کاهش سطح آب، پی‌ها و خیابان‌های آن دوباره نمایان شدند. امروزه، این مکان از طریق مسیرهای پیاده‌روی در منطقه تفریحی ملی دریاچه مید قابل دسترسی است و بازدیدکنندگان می‌توانند بقایای خانه‌ها و ساختمان‌های تجاری را ببینند.
روستای سانت روما د سااو در کاتالونیا اسپانیا، در اوایل دهه ۱۹۶۰ برای ایجاد سد سااو زیر آب رفت. برای دهه‌ها، برج ناقوس کلیسای قرن یازدهمی آن، مقیاسی غیررسمی برای میزان آب سد بود. در خشکسالی شدید اوایل سال ۲۰۲۴، سطح آب سد به حدود ۱ درصد رسید و کل کلیسا و ویرانه‌های روستا پس از شش دهه، دوباره از زیر آب بیرون آمدند. با این حال، باران‌های شدید در مارس ۲۰۲۵ دوباره مخزن را پر کرده و روستا را پنهان کردند و برج ناقوس همچنان با نوسانات آب بالا و پایین می‌رود.
کورون وینوستا در ایتالیا، در سال ۱۹۵۰ برای ساخت یک سد برق‌آبی زیر آب رفت؛ با وجود اعتراضات ساکنان، خانه‌هایشان تخریب و مجبور به کوچ شدند. برج ناقوس کلیسای قرن چهاردهمی آن به‌عنوان نمادی محافظت‌شده، تنها بخش قابل مشاهده برای دهه‌ها بود. در سال ۲۰۲۱، به‌دلیل نشتی، سطح آب به‌طور موقت پایین آمد و بخش‌هایی از خیابان‌ها، پی‌ها و دیوارهای زیرزمین روستا برای اولین بار پس از ده‌ها سال نمایان شدند و امکان قدم زدن در میان ویرانه‌ها فراهم شد.
تیگن، یک روستای کشاورزی آلپی در فرانسه، در سال ۱۹۵۲ برای ساخت سد عظیم شوریل و تامین برق پس از جنگ جهانی دوم ، زیر آب رفت. ساکنان با وجود اعتراضات فراوان، مجبور به ترک خانه‌های خود و تخریب بسیاری از ساختمان‌ها شدند. بر خلاف بسیاری از روستاهای غرق شده دیگر که در خشکسالی‌ها ظاهر می‌شوند، بقایای تیگن قدیم عمدتا در زمان تخلیه عمدی سد برای بازرسی یا تعمیرات پدیدار می‌گردند. در آوریل ۲۰۲۴، با تخلیه موقت سد، پی‌ها، جاده‌ها و بخش‌هایی از پل قدیمی روستا دوباره دیده شدند.
پاولوپتری؛ قدیمی‌ترین شهر غرق‌شده جهان با قدمت ۵ هزار سال
۱۵ مورد از بزرگترین شهرهای باستانی تاریخ بشر
۶ شهر گمشده که باستان‌شناسان هرگز پیدا نکرده‌اند
10 مورد از قدیمی ترین شهرهای ساخته شده روی زمین
پوتوسی، شهری در کوهستان‌های آند ونزوئلا با حدود ۱۲۰۰ نفر جمعیت، در دهه ۱۹۸۰ برای ساخت یک پروژه برق‌آبی توسط دولت تخلیه و زیر آب رفت. برای سال‌ها، تنها مناره کلیسای آن از سطح آب بیرون زده بود. در خشکسالی شدید ناشی از ال‌نینو در سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰، سطح آب سد حدود ۳۰ متر پایین آمد و پوتوسی کاملا خشک شد. نمای کلیسا، سنگ‌قبرها، ویرانه‌های خانه‌ها و طرح کلی میدان شهر دوباره نمایان شدند و ساکنان سابق فرصت یافتند تا به زادگاه خود بازگردند.
ویلا اپکوئن، آرژانتین، در دهه ۱۹۲۰ به‌عنوان یک تفریحگاه سلامت در کنار یک دریاچه نمکی تاسیس شد و سالانه تا ۲۵,۰۰۰ گردشگر را جذب می‌کرد. در نوامبر ۱۹۸۵، به‌دلیل بارندگی‌های شدید، سد محافظ آن شکست و شهر به تدریج زیر آب رفت و ساکنان (حدود ۱۵۰۰ نفر) تخلیه شدند. آب تا عمق ۷ متری بالا آمد. حدود سال ۲۰۰۹، با عقب‌نشینی آب، ویرانه‌های پوشیده از نمک آن، با دیوارهای فرو ریخته و وسایل نقلیه زنگ‌زده، دوباره پدیدار شدند. پابلو نواک، آخرین ساکن آن، تا زمان مرگش در ژانویه ۲۰۲۴ به روایت داستان شهر پرداخت.
مولگا، شهری تاریخی در روسیه با قدمت قرن دوازدهم و حدود ۷۰۰۰ نفر جمعیت، به‌دلیل موقعیت استراتژیکش یک مرکز تجاری مهم بود. در دهه ۱۹۳۰، دولت شوروی دستور غرق کردن آن را برای ساخت سد عظیم رایبینسک و تولید برق‌آبی صادر کرد. بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰، مولگا و صدها سکونتگاه اطراف تخلیه و تخریب شدند و حدود ۱۳۰,۰۰۰ نفر آواره گشتند. در سال‌های کم‌آبی غیرمعمول، بقایای مولگا شامل جاده‌ها، پی‌ها و سنگ‌قبرها از زیر آب سر بر می‌آورند. در سال ۲۰۱۴، سطح آب به‌حدی کاهش یافت که ساکنان سابق توانستند از بخشی از شهر خود دیدن کنند.