دهه 90: نقد و بررسی هنر و مد - این یک نمایشگاه نیست، یک نشریه مجله است
تیت بریتانیا، لندن هنر بریتانیایی جوان دهه 1990 گستاخانه و ترسناک بود، اما همچنین هوشمندانه و احساسی بود. این نمایش سطحی نفس‌گیر، آن را به یک ژست شیک تقلیل می‌دهد، جیک و دینوس چپمن حتی در دهه 1990 توسط برخی به عنوان نوجوانانی که بیش از حد رشد کرده بودند، شوک می‌فروشند، نادیده گرفتند، و با این حال، این کار آنهاست که این نمایش بسیار کم عمق را به لحظه‌ای از عمق نزدیک می‌کند. مجسمه آنها «اعمال بزرگ عل
جی آک و دینوس چپمن توسط برخی حتی در دهه 1990 به عنوان نوجوانانی که بیش از حد رشد کرده بودند و به خاطر خود شوک می فروختند، طرد شدند، و با این حال این کار آنهاست که این نمایش بسیار کم عمق را به لحظه ای از عمق نزدیک می کند. مجسمه آنها «اعمال بزرگ علیه مردگان»، بر اساس چاپی از جنایات جنگ ناپلئونی توسط گویا، نمایشی از اجساد برهنه تجزیه شده و خونریزی شده است که بر روی درخت آویزان شده اند. سوالاتی در مورد جنگ و هنر، بازنمایی درد، و اینکه آیا هنر می تواند هدفی اخلاقی داشته باشد، می پرسد. بهترین هنر بریتانیایی در دهه 1990 چنین بود، وحشیانه، مبتذل، خشن و در عین حال به طور غیرمنتظره ای هوشمندانه و احساسی ظاهر شد. متاسفانه این نمایش هیچکدوم نیست
فکر می‌کنید تیت بریتانیا می‌خواهد در دهه‌ای که این ساختمان‌های Millbank نقش اصلی را ایفا می‌کردند، عدالت را اجرا کند، و جایزه ترنر را در سال‌هایی که گاوهای تقسیم‌شده، خانه‌های سیمانی و فضولات فیل‌ها باعث مشاجره ملت شد، برگزار کرد. در آغاز دهه 1990 هیچ کس فکر نمی کرد بریتانیا پیشرو در هنر معاصر باشد. در هزاره، ما بیشتر به خاطر هنر جدید شناخته شده بودیم تا رمان های جدید.
نمایشی که هنر بریتانیایی فین دی سیکل بازنگری شده و تماشایی آن پیشنهاد جالبی خواهد بود. در عوض، ادوارد انینفول، سردبیر سابق ووگ دعوت شده است تا نسخه فانتزی شخصی خود را در آن دهه به صحنه ببرد، هنر و مد را با تاکید بسیار بر مد در هم آمیخته است. بیشتر در مورد ایزابلا بلو وجود دارد تا ریچل وایترید، که توسط بازیگران اولیه داخل یک بطری آب گرم نشان داده شده است. دیمین هرست چند تا کوچک دارد،کوسه های بی ضرر که روی یک ریل دایره ای متعادل هستند. هیچ شانسی برای درک این موضوع وجود ندارد که چگونه به نظر می رسید کار اولیه او با مرگ کوسه ببری مقابله می کند. شاید هنر دهه 1990 او هنوز بتواند حرکت کند، یا شاید با گذشت زمان احمقانه شده باشد، اما آنقدر وجود ندارد که حتی شروع به تصمیم گیری کند.
تلر فقط به عنوان یک استایلیست باهوش ظاهر می شود که تصاویرش فاقد شعر یا معنا هستند. پرتره او از کیت ماس هیچ فاصله یا رمز و راز نقاشی گری هیوم از او با چهره ای براق، متالیک و آینه ای ندارد. هیوم یکی از معدود لحظاتی را فراهم می کند که مد و هنر واقعاً همپوشانی دارند - اما به عنوان هنر پاپ، کیت او بیشتر اظهارنظری ترسناک و شبیه ریچارد همیلتون در مورد سلبریتی است تا جشنی از بریتانیای باحال.
نه این که نمایش در مورد آن جریان فرهنگی پاپ گسترده تر برای گفتن داشته باشد. یک اتاق کامل پر از عکس‌های مهمانی است که صحنه کلوب را به تصویر می‌کشد، اما مطمئناً یکی دیگر از نکات دهه 90 این بود که جریان اصلی پاپ بریتانیا دوباره احیا شد - حدس می‌زنم Enninful برای یافتن فضایی برای Oasis یا Blur بسیار پیچیده است، چه برسد به Fat Les.
در عوض ما لباس های مد و لباس می گیریم. به وضوح می توانید الکساندر مک کوئین را به عنوان یک هنرمند ببینید. اما صادقانه. اتاقی که با «وحشت بدن» سروکار دارد، لباس‌های او که فقط رفتار و ادعا دارند، غالب است. اگر آنها چیزی بیان می کنند، ممکن است نفرت از زنانی باشد که او آنها را مجبور کرد با کت و شلوارهای سیمی و دسته گل فولادی به کت واک بروند. در همان اتاق، تصاویر هولناک و پرشکوه که توسط شان الیس برای The Face گرفته شده است، یک دیوار کامل را اشغال می کند. در کنار این هاست که جیک و دینوس چنین به نظر می رسندعمیق
سایر هنرمندان خوب به این خوبی عمل نمی کنند. هلن چادویک دو عکس وهم‌آمیز به تصویر می‌کشد، در حالی که هنر حمد بات که در زمان زیادی در وایت‌چپل به زیبایی نشان داده شده بود، تا انتهای گالری فشرده شده است. کریس اوفیلی با No Woman, No Cry نامگذاری شده است. تریسی امین یک نئون می گیرد. دیگر هنرمندان با غیبتشان قابل توجه هستند، از جرمی دلر گرفته تا مت کولیشاو تا مرحوم کریستین بورلند.
یا من اشتباه می کنم؟ آیا هنر جوان بریتانیا به طور کامل سزاوار برخورد ناپسندی است که تیت، که به خوبی از این هنرمندان انجام داده است، با آن برخورد می کند؟ شاید واقعاً یک بار کثیف بود. اما حتی اگر با این باور من موافق نباشید که برخی از هنرهای آن زمان قدرتمند و ماندگار است، مطمئناً سزاوار فضای کافی برای دیده شدن و قضاوت است.
بعد از تنها هفت اتاق ناگهان تمام می شود. امیدوارم آنچه دیده بودم پیش درآمدی برای هنر بیشتر، هنر بزرگتر، با فضای کافی برای قدردانی از آن باشد. اما نه. همین است. پس از ورق زدن نسخه 30 ساله The Face در اتاق انتظار دندانپزشک، همانقدر ناراضی آنجا را ترک می کنید.
دهه 90 در تیت بریتانیا، لندن، از 8 اکتبر 2026 تا 14 فوریه 2027 است.